Oskarżona zasłaniała się niewiedzą o przelewie wierzytelności. Sąd utrzymał wyrok

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 25 lutego 2025 roku w sprawie II K 674/24.

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

-------------------

----------------------------------------------------------

-------------

---------------

-------------------

----------------------------------------------------------

-------------

---------------

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

---------------

--------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

---------------

--------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------

Stanowisko sądu odwoławczego wobec zgłoszonych zarzutów i wniosków

Podniesionyw apelacji obrońcy oskarżonej zarzut: błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawową orzeczenie, mający wpływ na treść wyroku w zakresie uznania, iż oskarżona zeznając w charakterze świadka zataiła prawdę, polegający na dowolnym uznaniu, iż oskarżona wiedziała o zawarciu przez E. X. z W. X. umowy przelewu wierzytelności, podczas gdy wniosek taki nie wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a stanowi jedynie nieznajdujące podstawy do mniemania, bowiem:

- zeznający w sprawie świadkowie (W. X. i K. D.) wskazali, iż oskarżona wielokrotnie opuszczała pomieszczenie, w którym miało dojść do zawarcia przedmiotowej umowy i nie wykluczyli, że nie tylko nie była ona obecna w nim w czasie, kiedy doszło do zawarcia umowy, jak również w czasie rozmów wskazujących na jej zawarcie,

- ze świadomości oskarżonej, że W. X. prowadził z (...) (...) rozmowy dotyczące wierzytelności, która miałaby stać się przedmiotem zawartej przez nich umowy, nie wynika jeszcze, iż osoby te ostatecznie doszły do porozumienia i zawarły taką umowę,

- z faktu utrzymywania przez oskarżoną relacji z (...) (...) nie wynika, iż w późniejszych rozmowach prowadzonych z oskarżoną przyznał on, że zawarł umowę z W. X., skoro konsekwentnie kwestionował on zawarcie takiej czynności prawnej,

- z faktu podjęcia kontaktu z oskarżoną przez W. X. po pewnym czasie od przedmiotowego spotkania nie wynika wiedza oskarżonej o zawarciu umowy przelewu wierzytelności, a co najwyżej powzięcie wiedzy o stanowisku W. X., co to jej zawarcia.

Niezasadny

Zarzuty podniesione w apelacji obrońcy okazały się bezzasadne w stopniu oczywistym i tym samym apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd Okręgowy, rozpoznając apelację obrońcy oskarżonej, działał w granicach zaskarżenia oraz podniesionych zarzutów, zgodnie z art. 433 § 1 k.p.k. Jednocześnie sąd odwoławczy zbadał zaskarżony wyrok pod kątem wystąpienia bezwzględnych przyczyn odwoławczych, o których mowa w art. 439 § 1 k.p.k., jak również ewentualnych przesłanek rażącej niesprawiedliwości orzeczenia (art. 440 k.p.k.), nie stwierdzając podstaw do ingerencji z urzędu.

Kontrola instancyjna nie wykazała uchybień, które mogłyby skutkować zmianą lub uchyleniem wyroku Sądu Rejonowego. Apelacja obrońcy nie zawiera argumentów podważających prawidłowość rozstrzygnięcia, a podniesione zarzuty w istocie sprowadzają się do polemiki z prawidłowo przeprowadzoną oceną dowodów.

Wbrew twierdzeniom apelacji, Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych, logicznych i wszechstronnych ustaleń faktycznych, opartych na całokształcie ujawnionego w sprawie materiału dowodowego, ocenionego zgodnie z dyrektywami wynikającymi z art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. Apelacja w istocie nie wykazuje, aby Sąd I instancji dopuścił się dowolności w ocenie dowodów, a przedstawiona w niej argumentacja sprowadza się do polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu meriti oraz do próby zastąpienia ich własną, korzystną dla oskarżonej wersją zdarzeń.

Przechodząc do szczegółów, nie sposób podzielić stanowiska obrony, jakoby brak ciągłej obecności oskarżonej M. V. w pomieszczeniu, w którym doszło do zawarcia umowy przelewu wierzytelności pomiędzy E. X. a W. X., wykluczał jej wiedzę o dokonaniu tej czynności. Sąd Rejonowy trafnie wskazał, że oskarżona uczestniczyła w spotkaniu od samego początku, miała pełną świadomość jego celu, znała przedmiot rozmów prowadzonych pomiędzy stronami oraz okoliczności, w jakich doszło do ich finalizacji. Incydentalne i krótkotrwałe opuszczanie pomieszczenia, na co powołuje się apelacja, nie może być utożsamiane z brakiem wiedzy o skutkach spotkania, zwłaszcza że świadkowie nie byli w stanie jednoznacznie wskazać, iż oskarżona nie była obecna w kluczowych momentach rozmów. Podkreślić należy, iż biuro, do którego miała się udawać, bezpośrednio sąsiadowało z salonem, zaś kuchnia stanowiła integralną część przestrzeni, w której toczyło się spotkanie. Sąd I instancji słusznie zatem przyjął, że brak bezpośredniej obserwacji momentu podpisania dokumentu nie eliminuje możliwości posiadania wiedzy o zawarciu umowy, tym bardziej w realiach niniejszej sprawy. Co istotne, nawet świadkowie powoływani przez obronę nie wykluczyli, że oskarżona mogła widzieć moment przekazania pieniędzy, a świadek W. X. wprost wskazał, iż „wydaje mu się”, że oskarżona ten moment widziała.

Chybiony jest również argument apelacji, zgodnie z którym sama świadomość prowadzenia rozmów dotyczących wierzytelności nie dowodzi wiedzy oskarżonej o ich sfinalizowaniu. Sąd Rejonowy nie wywiódł bowiem ustalenia o wiedzy oskarżonej wyłącznie z faktu istnienia rozmów, lecz z całokształtu okoliczności towarzyszących spotkaniu, jego przebiegu, zachowania uczestników oraz późniejszych relacji pomiędzy nimi. Chodzi tu mianowicie o miejsce spotkania w dniu 5 lipca 2017 roku (dom oskarżonej), obecność wszystkich kluczowych uczestników, sekwencji zdarzeń (najpierw sprawy oskarżonej, następnie przelew wierzytelności), późniejszych rozmów telefonicznych W. X. z oskarżoną, relacji osobistych i zawodowych oskarżonej z E. X. oraz jego ojcem X. X.. Ocena ta pozostaje logiczna i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego, a apelacja nie wskazuje żadnych konkretnych uchybień w tym rozumowaniu, ograniczając się do gołosłownego kwestionowania wyciągniętych wniosków. Wniosek Sądu Rejonowego o posiadaniu przez oskarżoną wiedzy o zawarciu umowy był więc logicznym następstwem tych ustaleń.

Niezasadne są także twierdzenia obrony, jakoby z relacji utrzymywanych przez oskarżoną z E. X. nie można było wywieść jej wiedzy o zawarciu umowy przelewu wierzytelności. Sąd I instancji trafnie zauważył, że bliskie relacje pomiędzy tymi osobami, jak również ich późniejsze rozmowy, stanowiły istotny kontekst dla oceny świadomości oskarżonej. Brak jednoznacznego przyznania się E. X. do zawarcia umowy nie oznacza bowiem automatycznie, że oskarżona nie miała wiedzy o jej dokonaniu, zwłaszcza że Sąd Rejonowy wykazał, iż oskarżona dysponowała informacjami pozwalającymi na jednoznaczne ustalenie, iż czynność ta doszła do skutku. Sąd Rejonowy nie przyjął, że E. X. wprost przyznał się oskarżonej do zawarcia umowy, lecz że relacje te zwiększały prawdopodobieństwo posiadania przez oskarżoną wiedzy o przebiegu i skutkach spotkania, całkowicie niewiarygodne jest twierdzenie, iż strony te – pozostające w bliskich relacjach osobistych i zawodowych – nie rozmawiały o zdarzeniu, które stało się źródłem licznych postępowań sądowych i konfliktu. Dodatkowo Sąd I instancji słusznie uwzględnił postawę samego E. X., który w niniejszym postępowaniu odmawiał odpowiedzi na kluczowe pytania, zasłaniał się niepamięcią, został wcześniej prawomocnie skazany za składanie fałszywych zeznań w sprawie dotyczącej tej samej umowy.

Również argument apelacji dotyczący późniejszego kontaktu W. X. z oskarżoną nie podważa prawidłowości ustaleń Sądu Rejonowego. Sąd ten zasadnie przyjął, że kontakt ten dotyczył już dokonanej transakcji, a nie jedynie hipotetycznych planów jej zawarcia, co w powiązaniu z pozostałym materiałem dowodowym pozwalało na przyjęcie, iż oskarżona miała świadomość faktu zawarcia umowy przelewu wierzytelności. Apelacja nie przedstawia żadnych racjonalnych argumentów, które pozwalałyby na odmienną ocenę tych okoliczności. Sąd Rejonowy prawidłowo wskazał, że oskarżona wiedziała, iż doszło do konfliktu wokół umowy, miała świadomość, że E. X. otrzymał pieniądze, rozmowy te nie dotyczyły hipotetycznego zamiaru, lecz konkretnej, dokonanej transakcji. Zestawienie tej okoliczności z treścią zeznań składanych przez oskarżoną, w których konsekwentnie zasłaniała się niewiedzą, prowadzi do jednoznacznego wniosku o umyślnym zatajeniu prawdy.

W konsekwencji należy stwierdzić, że Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, iż oskarżona, składając zeznania w charakterze świadka, świadomie i umyślnie zataiła prawdę co do swojej wiedzy o zawarciu umowy przelewu wierzytelności, czym wyczerpała znamiona przestępstwa z art. 233 § 1 k.k. Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji znajdują pełne oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, a ocena tego materiału nie nosi cech dowolności ani sprzeczności z zasadami logiki.

Wniosek o zmianę z oskarżonego wyroku w całości poprzez uniewinnienie oskarżonej od popełnienia zarzucanych jej czynów.

Niezasadny

Wniosek jest niezasadny z przyczyn wskazanych szczegółowo powyżej.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Przedmiot utrzymania w mocy

Utrzymanie w mocy wszystkich rozstrzygnięć zawartych w wyroku.

Prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu I instancji w zakresie ustalenia sprawstwa oskarżonej M. V., kwestii jej winy i kwalifikacji prawnej przypisanych jej czynów, a także wymierzonej jej kary.

Sąd Okręgowy podziela ocenę materiału dowodowego dokonaną przez Sąd Rejonowy w zakresie czynów przypisanych oskarżonej, jak i odtworzony na podstawie tego materiału stan faktyczny. Kontrola odwoławcza wykazała wszak, że Sąd Rejonowy dokonując ustaleń faktycznych w tym względzie działał w zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, w ramach i na podstawie obowiązującego prawa oraz zasad doświadczenia życiowego. Stąd też rozumowanie Sądu Rejonowego, które doprowadziło do dokonania ustaleń faktycznych na kanwie przedmiotowej sprawy w tym zakresie, znajduje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia, w którym Sąd Rejonowy w sposób syntetyczny i trafny odniósł się do poszczególnych dowodów, a Sąd odwoławczy w pełni ocenę tą aprobuje.

Brak stwierdzenia uchybień wskazanych w środku odwoławczym w tym zakresie, a także uznania zasadności podniesionych zarzutów oraz uwzględnienia sformułowanych wniosków. Zarzuty zawarte w złożonej apelacji oraz zaprezentowane twierdzenia w tej części, stanowią polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji. Skarżący prezentuje w apelacji własny, subiektywny punkt widzenia odnośnie meritum sprawy bez uwzględnienia rzeczywistej treści dowodów i wymowy całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności.

Przedmiot i zakres zmiany

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność umorzenia postępowania

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

-----------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Koszty procesu

2.-5.

Zgodnie z treścią art. 636 § 1 k.p.k. i art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 1983 r., Nr 49 poz. 223 ze zm.) w związku z nieuwzględnieniem środka odwoławczego wniesionego przez obrońcę oskarżonego, Sąd Odwoławczy zasądził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 480 złotych tytułem opłaty za drugą instancję oraz kwotę 20 złotych tytułem zwrotu wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym.

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonej M. V..

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 25 lutego 2025 roku w sprawie II K 674/24.

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana