Sąd utrzymał wyrok wobec obwinionej, apelacja oddalona, kosztów nie zapłaci

Zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych oraz zarzuty błędnej oceny dowodów, nie zasługują na uwzględnienie. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny w oparciu o rzetelnie i wszechstronnie oceniony materiał dowodowy. Każdy istotny dowód został poddany analizie i oceniony w kontekście innych, powiązanych z nim dowodów. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd Rejonowy jest obiektywna, prawidłowa, zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, oparta o całokształt ujawnionego na rozprawie materiału dowodowego i jako taka korzysta z ochrony jaką daje art. 8 kpw w zw. z art. 7 kpk. Sąd Okręgowy nie będzie w tym miejscu tej oceny i tych ustaleń powielał, albowiem wobec doręczenia stronom odpisu uzasadnienia zaskarżonego wyroku analiza ta jest ( a przynajmniej powinna być ) im znana - dość powiedzieć, że Sąd odwoławczy aprobuje dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów oraz oparte na niej ustalenia faktyczne.

W sprawie nie ma więc żadnych nieusuniętych wątpliwości, bo zostały one rozwiane w drodze rzetelnej i logicznej oceny dowodów. To, że apelant się z tą oceną nie zgadza, nie jest równoznaczne z sytuacją określoną w art. 8 kpw w zw. z art. 5 § 2 kpk. Zatem nie doszło do naruszenia zasady in dubio pro reo, a zarzuty z tym związane są chybione.

W szczególności wersja obwinionej zaprezentowana w mowie końcowej, jakoby kierujący pojazdem marki K. (...) G. T. spontanicznie zatrzymał się obok stojącego przy posesji samochodu obwinionej aby jej pomóc, jest nie tylko sprzeczna z doświadczeniem życiowym ( w sytuacji opisywanej przez obwinioną nic nie wskazywałoby na to, że potrzebuje pomocy) oraz z zeznaniami w/w G. T. i z zeznaniami jego pasażerów C. T. i C. V., ale również z protokołem oględzin pojazdów wskazującym na uszkodzenie samochodu K. (...) prowadzonego przez G. T. w wyniku kolizji spowodowanej przez obwinioną. Dlatego Sąd Rejonowy słusznie dał wiarę zeznaniom świadków G. T., C. T. i C. V., a odmówił jej wyjaśnieniom obwinionej.

Chybione są zarzuty związane z rzekomym naruszeniem prawa do obrony obwinionej. Obwiniona miała czas i możliwość zapoznawania się z aktami przed otwarciem przewodu sądowego, ale wniosek o zapoznawanie się z aktami złożyła dopiero po wydaniu zaskarżonego wyroku, tj. w dniu 17 marca 2026 roku ( k. 81) i zapoznawała się z nimi w dniu 7 maja 2026 roku (k. 109), a więc na długo przed terminem rozprawy apelacyjnej. Miała również możliwość składania wyjaśnień zarówno w toku postępowania wyjaśniającego, ale tego odmówiła ( k. 26), jak i przed Sądem Rejonowym na rozprawie, kiedy to demonstracyjnie wyszła z sali ( k. 53-55). Więc sama pozbawiła się możliwości przedstawiania swoich argumentów w postępowaniu wyjaśniającym i w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji, a te, które przedstawiła w apelacji i na rozprawie apelacyjnej, są niewiarygodne i nie zasługują na uwzględnienie.

Chybione są zarzuty związane z brakiem dopuszczenia dowodu z opinii biegłego ds. rekonstrukcji wypadków. Ta sprawa jest oczywista i nie wymagała wiadomości specjalnych do jej rozstrzygnięcia.

Dlatego ustalenia faktyczne Sądu meriti są prawidłowe, zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ocena dowodów pełna, logiczna i zgodna z doświadczeniem życiowym, a rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym wyroku jest sprawiedliwe, nie uchybiające prawu materialnemu, orzeczona kara nie nosi cech rażącej niewspółmierności, zaś sam wyrok zapadł bez obrazy prawa procesowego.

O kosztach sądowych za drugą instancję orzeczono na podstawie art. 121 § 1 kpw w zw. z art. 624 § 1 kpk. Obwiniona z uwagi na złą sytuację materialną została zwolniona od kosztów sądowych.

Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd drugiej instancji orzekł jak w sentencji wyroku.