Skazany za narkotyki po wypadku ze śmiercią pasażera. Sąd utrzymał karę łączną

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok łączny Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim wydany w dniu 17 kwietnia 2025 roku w sprawie o sygn. akt II K 87/25.

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

co do kary

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

zmiana

Stanowisko sądu odwoławczego wobec zgłoszonych zarzutów i wniosków

Obrońca skazanego P. W. (1) w punkcie pierwszym (1) wniesionej apelacji pisemnej zaskarżonemu wyrokowi łącznemu zarzucił obrazę prawa materialnego - art. 85a kk przez nieuwzględnienie przy wymiarze kary łącznej celu zapobiegawczego i wychowawczego, który orzeczona kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego.

Niezasadny

Zarzut podniesiony w punkcie pierwszym (1) apelacji wniesionej przez obrońcę skazanego nie jest zasadny. Sąd okręgowy w tym składzie podziela zapatrywanie prawne Sądu Apelacyjnego w Warszawie, że ,,przy wymiarze kary łącznej decydujące znaczenie ma związek podmiotowo-przedmiotowy pomiędzy poszczególnymi przestępstwami, za które zostały wymierzone kary podlegające łączeniu. Chodzi tutaj o bliskość kwalifikacyjną i czasową czynów oraz tożsamość osoby (osób) pokrzywdzonych. Im większa występuje zbieżność pomiędzy ww. czynnikami w rozważanych przestępstwach, tym bardziej kara łączna winna grawitować w kierunku pełnej absorpcji. Nadto, kara łączna stanowić ma syntetyczną, całościową ocenę zachowań sprawcy, będąc właściwą, celową z punktu widzenia prewencyjnego reakcją na popełnione czyny. Pierwszeństwo przy wymiarze kary łącznej winny mieć dyrektywy prewencyjne w odniesieniu do sprawcy, ujęte w art. 53 § 1 KK” (wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu - II Wydział Karny z dnia 12 grudnia 2024 r., II AKa 270/23). Trafny jest pogląd, że ,,kara łączna jest instytucją mającą na celu racjonalizację wymiaru kary, nie może być jednak sprzeczna z zapobiegawczymi i wychowawczymi celami kary i działać demoralizująco na sprawców przestępstw, w ten sposób, iż premiuje sprawców wielokrotnych niższym wymiarem kary w wyniku orzeczenia kary łącznej” (za: wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 22.10.2019 r., II AKa 182/19, LEX nr 3222191).

W realiach przedmiotowej sprawy P. W. (1) został skazany wyrokami Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim opisanymi w punktach I i II części wstępnej zaskarżonego wyroku łącznego za czyny o różnych kwalifikacjach prawnych, nie zachodzi tożsamość osoby pokrzywdzonej. Ponadto analizując czyny, za które P. W. (1) został skazany wyrokami, z których kary pozbawienia wolności zostały pochłonięte zaskarżonym wyrokiem łącznym stwierdzić należy, że nie wyciągnął on żadnych wniosków po zaistniałym wypadku drogowym, w którym brał udział w dniu 1 marca 2022 roku. W wyniku tego zdarzenia pasażer samochodu, którym kierował P. W. (1) poniósł śmierć na miejscu. Podnieść należy, że w czasie tego wypadku drogowego P. W. (1) kierował samochodem będąc pod wpływem środka odurzającego tetrahydrokannobinolu o stężeniu 5.76 ng/ml. Także sam wówczas doznał obrażeń ciała, których skutki odczuwa do chwili obecnej. Pomimo tak tragicznego w skutkach zdarzenia, skazany w dniu 19 czerwca 2023 roku posiadał znaczne ilości substancji psychotropowych, a także w okresie od października 2022 roku do lutego 2023 roku popełnił przestępstwo z art. 59 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk , za które to czyny ( i czyn z art. 58 ust 1 ww. ustawy) został skazany prawomocnym wyrokiem opisanym w punkcie II części wstępnej wyroku łącznego. Sąd I instancji w sposób wyczerpujący uzasadnił zastosowanie zasady mieszanej przy wymiarze kary łącznej pozbawienia wolności P. W. (1). Podnieść należy, że sąd meriti w sposób właściwy uwzględnił zasady wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności wynikające z treści art. 86 § 1 kk, a także dokonał syntetycznej, całościowej oceny zachowań P. W. (1), w tym po osadzeniu go w izolacji penitencjarnej. Orzeczona kara łączna pozbawienia wolności skazanemu jest właściwą, celową z punktu widzenia prewencyjnego reakcją na popełnione czyny i uwzględnia dyrektywy prewencyjne w odniesieniu do sprawcy, ujęte w art. 53 § 1 kk.

O zmianę zaskarżonego wyroku łącznego w punkcie 2 i wymierzenie skazanemu kary łącznej 5 lat pozbawienia wolności.

Niezasadny

Skoro niezasadny okazał się zarzut podniesiony w punkcie pierwszym (1) apelacji obrońcy skazanego, to brak było podstaw prawnych do zmiany do zmiany zaskarżonego wyroku łącznego w sposób postulowany przez apelanta.

Obrońca skazanego P. W. (2) w punkcie drugim (2) wniesionej apelacji pisemnej zaskarżonemu wyrokowi łącznemu zarzucił błąd ustaleń faktycznych mających istotny wpływ na wymiar kary w zakresie zachowania skazanego w zakładzie karnym i jego stosunku do popełnionych przestępstw.

Niezasadny

Zarzut podniesiony w punkcie drugim (2) apelacji wniesionej przez obrońcę skazanego nie jest zasadny. Z treści pisemnej opinii o skazanym sporządzonej przez Zastępcę Dyrektora Zakładu Karnego w S. wynika, że zachowuje się on poprawnie (nie był karany dyscyplinarnie, nie przyznano ulg). Jeden raz był czynnym uczestnikiem zdarzenia mającego negatywny wpływ na bezpieczeństwo w jednostce- doszło do konfliktu między osadzonymi, P. W. (1) uderzył innego osadzonego, przy czym z ustaleń wynika, że nie był prowodyrem zajścia. Skazany wyraził zgodę na odbycie terapii w oddziale terapeutycznym dla uzależnionych od innych niż alkohol substancji psychoaktywnych. Jego stosunek do popełnionych przestępstw jest dość krytyczny. W konkluzji Zastępca Dyrektora Zakładu Karnego w S. stwierdził, że prognoza penitencjarna na obecnym etapie odbywania kary jest niepewna. Wbrew zarzutowi obrońcy skazanemu sąd meriti uwzględnił przy wymiarze kary łącznej pozbawienia wolności skazanemu jego zachowanie podczas pobytu w Zakładzie Karnym w S.. Zachowanie to jest poprawne, ale nie można przyjąć, że jest wręcz wyróżniające, aby uznać zarzut apelanta za zasadny.

O zmianę zaskarżonego wyroku łącznego w punkcie 2 i wymierzenie skazanemu kary łącznej 5 lat pozbawienia wolności.

Niezasadny

Skoro niezasadny okazał się zarzut podniesiony w punkcie drugim (2) apelacji obrońcy skazanego, to brak było podstaw prawnych do zmiany do zmiany zaskarżonego wyroku łącznego w sposób postulowany przez apelanta.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Przedmiot utrzymania w mocy

Sąd okręgowy utrzymał w mocy wyrok łączny sądu meriti, który został zaskarżony na korzyść przez obrońcę skazanego P. W. (1) w zakresie dotyczącym wysokości orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności.

Skoro zarzuty podnoszone w apelacji obrońcy skazanego P. W. (1) nie zasługiwały na uwzględnienie, a także brak było podstaw do zmiany lub uchylenia wyroku łącznego sądu I instancji z urzędu, należało wyrok utrzymać w mocy.

Koszty procesu

Punkt 2 wyroku sądu okręgowego

Na podstawie art. 624 § 1 kpk sąd okręgowy zwolnił skazanego od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze albowiem, jest on osobą odbywającą długoletnią karę pozbawienia wolności i ponoszenie wydatków byłoby zbyt uciążliwe dla skazanego.

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca skazanego P. W. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Skarżone jest rozstrzygnięcie dotyczące kary łącznej pozbawienia wolności.

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

co do kary

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

zmiana