Sąd obniżył grzywnę kierowcy pijanemu za kółkiem i odstąpił od przepadku auta

Ustalenie faktów

K. H.

(...) z art. 178a § 1 KK polegający na tym, że w dniu 18 czerwca 2025 roku o godz. 15:20 na ul. (...) w O., woj. (...), kierował w ruchu lądowym samochodem osobowym marki C. (...) o nr rej. (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości z zawartością 1,19 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu.

W dniu 18 czerwca 2025 roku oskarżony K. H. pokłócił się z żoną. Będąc w sklepie zakupił alkohol w postaci 2 butelek wódki o pojemności 100 ml, którą spożył w całości. Chwilę potem wsiadł za kierownicę samochodu C. (...) nr rej. (...). Wyjechał na ulicę (...) w O. z zamiarem wjazdu na parking przy bloku nr (...) na osiedlu (...). Skręcając z ulicy (...) uderzył w betonowe ogrodzenie posesji na ul. (...) niszcząc jedno przęsło ogrodzenia.

Samochód C. (...) nr rej. (...) rok produkcji 2007 stanowi współwłasność małżeńską oskarżonego i jego małżonki. Średnia wartość rynkowa tego typu pojazdu to około 14.500 złotych

Przeprowadzone badania wykazały o godz. 16.08 obecność 1,19 mg/l alkoholu w wydychanym przez oskarżonego powietrzu, o godzinie 16.35 obecność 1,02 mg/l alkoholu, o godzinie 16.36 obecność 1,14 mg/l alkoholu, o godzinie 17.07 obecność 1,07 mg/l alkoholu, zaś o godzinie 17.38 obecność 0,97 mg/l alkoholu w wydychanym przez oskarżonego powietrzu.

K. H. na skutek przebytej w dzieciństwie choroby A. - V. jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym. Z powodu przebytej choroby ma niedowład wiotki kończyny dolnej prawej. Porusza się przy pomocy kuli ortopedycznej. Nadto choruje onkologicznie.

Oskarżony K. H. nie był dotychczas karany sądownie. Nie figuruje również w ewidencji kierujących pojazdami naruszających przepisy ruchu drogowego.

U oskarżonego nie stwierdzono zaburzeń psychicznych, wtórnych organicznych zmian w Ośrodkowym Układzie Nerwowym, istotnych zaburzeń nastroju, ani upośledzenia umysłowego. Nie można również stwierdzić jednoznacznie u niego uzależnienia od alkoholu, aczkolwiek model spożywania przez niego alkoholu może na to wskazywać. Bez wątpienia natomiast spożywa alkohol w sposób szkodliwy. W chwili popełnienia zarzucanego mu czynu oskarżony znajdował się w stanie nietrzeźwości, a konsekwencje spożycia alkoholu mógł przewidzeń (art. 31 § 3 kk)

Zarówno na etapie postępowania przygotowawczego, jak i sądowego K. H. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i nie kwestionował swojego sprawstwa.

Ocena dowodów

Notatka urzędowa

Dokument urzędowy, sporządzony przez organ do tego uprawniony, nie kwestionowany w toku postępowania.

notatka urzędowa dotycząca wyceny pojazdu. Dokument urzędowy, sporządzony przez organ do tego uprawniony, nie kwestionowany w toku postępowania.

protokoły użycia urządzenia kontrolno - pomiarowego. Dokumenty procesowe, sporządzone przez organ do tego uprawniony w zgodzie z przepisami procedury karnej, nie kwestionowane w toku postępowania.

protokół oględzin miejsca. Dokument procesowy, sporządzony przez organ do tego uprawniony w zgodzie z przepisami procedury karnej, nie kwestionowany w toku postępowania.

dokumentacja fotograficzna. Dokument procesowy, sporządzony przez organ do tego uprawniony w zgodzie z przepisami procedury karnej, nie kwestionowany w toku postępowania.

dane o karalności. Dokument procesowy, sporządzony przez organ do tego uprawniony w zgodzie z przepisami procedury karnej, nie kwestionowany w toku postępowania.

informacja o naruszeniach. Dokument procesowy, sporządzony przez organ do tego uprawniony w zgodzie z przepisami procedury karnej, nie kwestionowany w toku postępowania.

dokumentacja lekarska

Dokumenty medyczne, nie kwestionowane w toku postępowania.

orzeczenie o stopniu niepełnosprawności. Dokument urzędowy, sporządzony przez organ do tego uprawniony, nie kwestionowany w toku postępowania.

opinia sądowo - psychiatryczna. Fachowa, bezstronna i w pełni obiektywna. Wyczerpująco odpowiadająca na zadane przez Sąd pytania, a odpowiedzi nie budzą żadnych wątpliwości. Nie kwestionowana w toku postępowania.

wyjaśnienia K. H.

Wyjaśnienia oskarżonego Sąd uznał za wiarygodne, w tym także w części dotyczącej przebiegu zaistniałego zdarzenia drogowego, albowiem są one spójne i konsekwentne w toku postępowania. Nadto znajdują one potwierdzenie w innych źródłach dowodowych w postaci protokołu użycia urządzenia kontrolno – pomiarowego oraz treści notatki urzędowej Policji .

ąd dał również wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie ilości spożytego przez niego alkoholu. Tym bardziej, że w przedmiotowym postępowaniu brak jest jakiegokolwiek innego dowodu, który podważałby wiarygodność wyjaśnień oskarżonego w tym zakresie.

Podstawa prawna wyroku

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

1

K. H.

Do bytu przestępstwa określonego w art. 178a § 1 KK wystarczy samo prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Nie ma przy tym znaczenia, czy kierując pojazdem naruszył jeszcze inne przepisy ruchu drogowego, czy też nie. Popełnione ono zostaje, umyślnie, w momencie gdy pijany kierowca wsiada za kierownicę pojazdu i rusza w drogę. Biorąc pod uwagę powyższe oraz fakt, iż w wydychanym przez S. Ł. powietrzu stwierdzono obecność 1,02 mg/l alkoholu, zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona przestępstwa określonego w art.178 a § 1 KK, będąc przy tym czynem zawinionym, karygodnym i społecznie szkodliwym w stopniu wyższym niż znikomy.

Sąd uznał, iż zachodzi potrzeba zastosowania w stosunku do K. H. uregulowań Kodeksu Karnego obowiązujących do dnia 28 stycznia 2026 roku. Co prawa sankcja oraz znamiona zachowania sankcjonowanego przez przepis art. 178a § 1 KK nie uległy zmianie, ale na niekorzyść oskarżonego po tej dacie uległy zmianie przepisy regulujące przepadek pojazdu, którym poruszał się sprawca. Od dnia 29 stycznia 2026 roku bowiem przepadek ten przewidziany jest nie tylko obligatoryjnie w przypadku przekroczenia przez sprawcę określonego w ustawie stężenia (1,5 promilla lub 0,75 mg/l alkoholu) ale także fakultatywnie w każdym przypadku kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości. Stąd też Sąd uzupełnił podstawę skazania o art. 4 § 1 KK.

Kary, środki karne, przepadek, środki kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Sąd zachowanie oskarżonego poczytał jako jednorazowy wybryk, a mając na względzie jego uprzednią niekaralność zakłada, iż podobne zachowanie nie zdarzy się w przyszłości. Tym samym nie ma potrzeby sięgania po najsurowszy rodzaj kary przewidziany przez art. 178a § 1 KK.

Dlatego też Sąd skorzystał z możliwości, jaką daje mu ten przepis art. 37a § 1 KK i orzekł wobec oskarżonego karę łagodniejszego rodzaju, tj. karę grzywny samoistnej. Zdaniem Sądu kara 200 stawek dziennych grzywny ta jest adekwatna do stopnia winy oskarżonego oraz stopnia społecznej szkodliwości czynu. Spełni także cele kary w zakresie jej ogólnospołecznego oddziaływania oraz cele represyjne względem osoby oskarżonego.

Określając wysokość jednaj stawki dziennej na kwotę 15 złotych Sąd uznał, iż odpowiada ona aktualnej kondycji finansowej i majątkowej oskarżonego i nie powinna stanowić dla niego nadmiernej uciążliwości, zwłaszcza że nie ma on nikogo na utrzymaniu i osiąga regularne dochody z tytułu emerytury.

Orzekając środek karny w minimalnym ustawowym rozmiarze, tj. 3 lat Sąd miał na uwadze wagę naruszonej przez oskarżonego zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, jego stopień odurzenia oraz masowość tego typu przestępstw. Ów środek karny ma za zadanie ochronę bezpieczeństwa w komunikacji pełniąc funkcję zabezpieczającą. Jego

ratio legis polega na tym, by osoby nie przestrzegające zasad bezpieczeństwa wyłączyć z ruchu drogowego, celem zapewnienia tegoż bezpieczeństwa innym użytkownikom ruchu.

Sąd stosownie do treści art. 43a § 2 KK zobligowany był do orzeczenia od oskarżonego świadczenia pieniężnego na rzecz Fundacji (...) (...). Orzekając owo świadczenie w najniższym ustawowym rozmiarze tj. 5000 PLN Sąd miał na uwadze uprzednią niekaralność sądową oskarżonego oraz wysokość orzeczonej wobec niego kary grzywny.

Z uwagi na treść art. 178a § 5 KK (w brzmieniu obowiązującym do dnia 28.01.2026 r.) Sąd zobligowany był do orzeczenia na podstawie art. 44b § 2 KK równowartości pojazdu, którym poruszał się oskarżony w chwili popełnienia przypisanego mu czynu. Stan nietrzeźwości oskarżonego przekraczał bowiem normę określoną przez dyspozycję art. 178a § 5 KK. Z tych powodów Sąd orzekł od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa obowiązek zapłaty kwoty 14.500 złotych odpowiadającą uśrednionej cenie modelu samochodu, którym oskarżony się poruszał. Sąd nie mógł uwzględnić stanu, w jakim znalazł się pojazd po zdarzeniu, albowiem w chwili popełnienia przez oskarżonego czynu pojazd ten był w pełni sprawy i to nieodpowiedzialne zachowanie oskarżonego doprowadziło go do takiego stanu.

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Na podstawie art. 63 § 1 KK na poczet orzeczonej kary zasadniczej grzywny Sąd zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania od dnia 18 czerwca 2025 r. (godz. 16.00) do dnia 19 czerwca 2025 r. (godz. 18.38) przyjmując, iż jest on równoważny czterem stawkom dziennym grzywny.

Na podstawie art. 63 § 4 KK na poczet orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych z mocy prawa zaliczono okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 18 czerwca 2025 roku.

6. inne zagadnienia

Wbrew stanowisku obrońcy oskarżonego Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania wobec K. H. dobrodziejstwa warunkowego umorzenia postępowania. Sąd nie kwestionuje okoliczności podmiotowych występujących po stronie oskarżonego w postaci jego uprzedniej niekaralności, wieku oraz stanu zdrowia i związanych z tym trudności z poruszaniem. Jednakże okoliczności te same w sobie nie mogą przesądzać, iż postępowanie karne wobec K. H. winny być warunkowo umorzone.

W pierwszej kolejności sprzeciwia się temu znaczny stopień nietrzeźwości, jaki oskarżony miał w chwili zdarzenia - 1,19 mg/l (odpowiednio 2,5 promilla). Po wtóre wskazać należy, iż oskarżony jechał nietrzeźwy samochodem ulicą (...) w O., a więc jedną z głównych arterii komunikacyjnych miasta i to w godzinach szczytu komunikacyjnego (około godz. 15,20), kiedy to na ulicach (...) panuje największy ruch. I nie ma tutaj znaczenia, iż K. H. pokonywał relatywnie niewielki odcinek drogi. Tylko bardzo dużej dozie szczęścia oskarżony zawdzięcza, że "jedynie" spowodował kolizję z betonowym ogrodzeniem, a nie spowodował wypadku drogowego z konsekwencjami dla życia i zdrowia innych uczestników ruchu.

W ocenie Sądu te okoliczności świadczą, iż stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego nie był nieznaczny, a wręcz przeciwnie miał on charakter znaczny, co wyłącza możliwość warunkowego umorzenia postępowania.

Koszty procesu

7

O kosztach orzeczono na podstawie art. 624 § 1 kpk i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), nakładając na oskarżonego obowiązek zwrotu wydatków sądowych w kwocie 500 złotych . Sąd uznał, że obciążenie oskarżonego obowiązkiem zwrotu pełnej kwoty wydatków (łącznie blisko 3000 złotych) z uwagi na jego sytuację materialną, wysokość orzeczonej kary grzywny oraz finansowych środków karnych, a także jego sytuację zdrowotną byłoby dla niego nadmierną uciążliwością.