Sąd utrzymał wyrok wobec obwinionego, który wezwał policję do pijanych urzędników

Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny w oparciu o rzetelnie i wszechstronnie oceniony materiał dowodowy. Każdy istotny dowód został poddany analizie i oceniony w kontekście innych, powiązanych z nim dowodów. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd Rejonowy jest obiektywna, prawidłowa, zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, oparta o całokształt ujawnionego na rozprawie materiału dowodowego i jako taka korzysta z ochrony jaką daje art. 8 kpw w zw. z art. 7 kpk. Sąd Okręgowy nie będzie w tym miejscu tej oceny i tych ustaleń powielał, albowiem wobec doręczenia stronom odpisu uzasadnienia zaskarżonego wyroku analiza ta jest ( a przynajmniej powinna być ) im znana - dość powiedzieć, że Sąd odwoławczy aprobuje dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów oraz oparte na niej ustalenia faktyczne.

Tym samym – skoro Sad prawidłowo ustalił stan faktyczny – chybione są zarzuty naruszenia prawa materialnego. Zarzut obrazy prawa materialnego może być podnoszony przy niekwestionowaniu ustaleń faktycznych, na podstawie których norma prawa karnego ma być zastosowana.

W sprawie nie ma więc żadnych nieusuniętych wątpliwości, bo zostały one rozwiane w drodze rzetelnej i logicznej oceny dowodów. To, że apelant się z tą oceną nie zgadza, nie jest równoznaczne z sytuacją określoną w art. 8 kpw w zw. z art. 5 § 2 kpk. Zatem nie doszło do naruszenia zasady in dubio pro reo.

W szczególności nagrania z rozmów obwinionego z dyspozytorem numeru alarmowego 112 ( k. 3) i z dyżurnym z KPP w P. ( k. 19) oraz logiczna analiza wyjaśnień

wskazują na bezpośredni zamiar obwinionego wprowadzenia w błąd organu ochrony porządku publicznego ( w tym wypadku KPP w P. ) i wywołania niepotrzebnej czynności w postaci skontrolowania stanu trzeźwości wszystkich urzędników pracujących tego dnia w Urzędzie Miasta w P.. Obwiniony był niezadowolony ze sposobu, w jaki potraktowali go w tym dniu w rozmowach telefonicznych urzędnicy w/w instytucji. Dlatego – chcąc ich „zdyscyplinować” – wymyślił bezpodstawną sugestię, jakby w urzędzie tym miała odbywać się jakaś „libacja” i zadzwonił pod numer alarmowy zgłaszając potrzebę interwencji policji w tym przedmiocie. O bezpośrednim zamiarze obwinionego świadczy chociażby to, że mimo, iż rozmawiał z około czterema urzędnikami ( jak wyjaśniał – k. 41), wyraźnie zasygnalizował, że nietrzeźwi mogą być wszyscy pracownicy tej instytucji ( „

cały Urząd Miasta by trzeba było przebadać na zawartość alkoholu” – k. 3, „

proszę zbadać cały urząd, czy on jest w stanie do pracy, czy nie” – k. 19). Twierdził, że urzędnicy, którzy z nim rozmawiali „

bełkotali”, a policjanci dokonujący z nimi potem niepotrzebnie wywołanej czynności nie tylko niczego takiego nie zaobserwowali, ale przede wszystkim po przeprowadzonych badaniach stwierdzili ich trzeźwość.

Argumenty apelanta, że to był jedynie wyraz troski obwinionego o stan zdrowia urzędników, a także, że jedynie przypuszczał on, że mogą być nietrzeźwi lub źle się czuć, stanowią tylko nieudolny i cyniczny wybieg. Obwiniony nie wzywał do urzędu pogotowia tylko policję, wprost oczekiwał, że „

cały urząd” będzie zbadany na stan trzeźwości, a na dopytywanie dyżurnego policji – który do niego oddzwonił – co ma na myśli mówiąc o „

stanie używalności” pracowników tego urzędu od razu zaczął snuć wersję ich nietrzeźwości („

podejrzewam, że tam jakaś impreza mogła być dobra … albo ktoś jest pod wpływem alkoholu i jest używany do pracy, albo jest pod wpływem, znaczy, jest pod wpływem i nie jest do użycia w pracy … proszę zbadać cały urząd, czy on jest w stanie do pracy, czy nie” – k. 19).

Zresztą nawet abstrahując od rzucenia bezpodstawnego podejrzenia, że wszyscy urzędnicy zorganizowali sobie w pracy imprezę i są „

nie do użycia w pracy” z powodu nietrzeźwości, to przecież wzywanie poprzez telefon alarmowy interwencji policji, żeby ta zbadała w trybie alarmowym cały urząd „

czy on jest w stanie do pracy, czy nie” tylko dlatego, że petentowi nie spodobał się sposób potraktowania go przez telefon przez kilku urzędników, tak czy owak stanowi zachowanie wprowadzające policjantów w błąd i wywołujące niepotrzebną interwencję. Dlatego obwiniony działał z winy umyślnej w postaci zamiaru bezpośredniego, a zarzuty apelanta z tym związane są chybione.

Dlatego ustalenia faktyczne Sądu meriti są prawidłowe, zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ocena dowodów pełna, logiczna i zgodna z doświadczeniem życiowym, a rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym wyroku jest sprawiedliwe, nie uchybiające prawu materialnemu, orzeczona kara nie nosi cech rażącej niewspółmierności, zaś sam wyrok zapadł bez obrazy prawa procesowego.

Na wydatki w postępowaniu odwoławczym złożyły się zryczałtowane wydatki postępowania w kwocie 50 zł ( art. 118 § 2 kpw w zw. z § 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia z dnia 22 grudnia 2017 r. (Dz.U. z 2017 r. poz. 2467).

O kosztach sądowych za drugą instancję orzeczono na podstawie art. 121 § 1 kpw w zw. z art. 636 § 1 kpk i art. 8 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity: Dz. U. Nr 49, poz. 223 z 1983r. z późniejszymi zmianami). Obwiniony osiąga dochody pozwalające mu na uiszczenie tych kosztów bez uszczerbku dla niezbędnego utrzymania swojej osoby.

Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd drugiej instancji orzekł jak w sentencji wyroku.