Sąd utrzymał w mocy wyrok za rozbój, apelacja obrońcy bez skutku

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Krzyków we Wrocławiu z dnia 10 grudnia 2025 r., sygn. akt VII K 469/25

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów z:



wyjaśnień oskarżonego,



zeznań świadka S. W.,

co miało ewidentny wpływ na treść orzeczenia, a to poprzez poczynienie skrajnie błędnych ustaleń faktycznych, polegający na niezasadnym uznaniu, że oskarżony w dniu 11 czerwca 2025 r. we Ł. przy ul. (...) w celu utrzymania się w posiadaniu zabranej rzeczy w postaci wkładów do maszynek o wartości 69,98 złotych, bezpośrednio po dokonaniu kradzieży ze sklepu (...) przy ul. (...) we Ł. użył przemocy polegającej na użyciu kolczystego narzędzia wobec pracownika ochrony sklepu (...) w ten sposób, że ugodził go nożem w prawą rękę, powodując u pokrzywdzonego ranę ciętą ręki prawej z przecięciem ścięgien prostowników palców II, III i IV ręki prawej, które to obrażenia naruszyły czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia u S. Ł. na okres powyżej 7 dni, czym działał na szkodę S. Ł. oraz (...) S.A., podczas gdy z wyjaśnień oskarżonego jednoznacznie wynika, iż nie dokonywał on żadnego ruch czy zamachu na osobę pokrzywdzoną, a także nie posiadał przy sobie jakiegokolwiek narzędzia kolczystego, co skutkowało błędnym uznaniem oskarżonego za winnego kradzieży rozbójniczej.

Niezasadny

Zarzuty okazały się niezasadne.

Uwiarygodnienie zarzutu dowolnej oceny dowodów wymaga wskazania w oparciu o fakty i ich pogłębioną, logiczną analizę, że rzeczywiście sąd pominął dowody istotne (nie jakiekolwiek, lecz istotne) dla rozstrzygnięcia o sprawstwie i winie, że włączył do podstawy ustaleń dowody nieujawnione, że uchybił regułom prawidłowego, logicznego rozumowania, że uchybił wskazaniom wiedzy lub życiowego doświadczenia (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt II AKa 67/12, KZS 2013, nr 10, poz. 90). Wbrew zarzutom skarżącego Sąd Rejonowy nie dokonał dowolnej oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonego, lecz trafnie uznał, że należy odmówić tym wyjaśnieniom waloru wiarygodności, a to z tego powodu, że przeczyły im pozostałe wiarygodne dowody w postaci: zeznań pokrzywdzonego S. Ł., zeznań świadka S. W., a także dokumentacji medycznej i opinii sądowo-lekarskiej.

Pokrzywdzony S. Ł., już w swoich pierwszych zeznaniach podał, że został przez oskarżonego uderzony, po czym zaczęła mu silnie krwawić dłoń (k. 2). Taką wersję wydarzeń świadek podtrzymał w swoich zeznaniach złożonych na rozprawie głównej (k. 176). Fakt doznania obrażeń ręki nie budzi przy tym żadnych wątpliwości i znajduje potwierdzenie również w zeznaniach świadek S. W., która podała, że pokrzywdzony od razu złapał się za prawą rękę i że miał głęboką ranę ręki (k. 49v-50, 177). Przede wszystkim okoliczność ta znajduje potwierdzenie w dokumentacji medycznej oraz sporządzonej na jej podstawie treści opinii sądowo-lekarskiej (k. 23-25). W toku postępowania sądowego dopuszczono dowód z opinii uzupełniającej, na podstawie której ustalono, że obrażenia powstały w wyniku użycia bliżej nieokreślonego kolczystego narzędzia (k. 189). Treść opinii pisemnej oraz ustnej opinii uzupełniającej jest jasna i logiczna, a wnioski zostały przekonująco uzasadnione. W konsekwencji Sąd Rejonowy przyjął, iż oskarżony posłużył się kolczystym narzędziem (a nie nożem, jak zarzucał to oskarżyciel i jak wynikałoby też z treści zarzutu skarżącego). Także z dowodu z postaci nagrania z monitoringu sklepowego wynika, że

Mając do dyspozycji taki materiał dowodowy, nie sposób przyjąć, by Sąd dokonał dowolnej oceny czy to dowodu z wyjaśnień oskarżonego, uznając ten dowód za niewiarygodny, czy to dowodu z zeznań świadka S. W., w tym przypadku uznając dowód za wiarygodny. Skoro doszło do pościgu za oskarżonym, a w jego trakcie pokrzywdzony doznał obrażeń ręki, które były wynikiem użycia bliżej nieustalonego kolczystego narzędzia, to logicznym wnioskiem jest to, że obrażenia te spowodował oskarżony, używając takiego właśnie narzędzia. Brak było innego racjonalnego wytłumaczenia powstania tego typu obrażeń. Sąd prawidłowo ocenił więc wyjaśnienia oskarżonego jako niezasługujące na wiarę. Oskarżony jako osoba, która była karana za przestępstwa przeciwko mieniu, doskonale zdaje sobie sprawę, że okoliczność użycia przemocy w celu utrzymania się w posiadaniu skradzionego mienia zdecydowanie pogarsza jego sytuację i jego wersję wydarzeń należy traktować wyłącznie jako wyraz przyjętej linii obrony.

Argumentacja związana z ubiorem oskarżonego, który nie pozwalał na ukrycie pod nim noża czy podobnego narzędzia, traci na znaczeniu, skoro, jak ustalono, oskarżony posłużył się bliżej nieokreślonym narzędziem kolczystym, a takim może być chociażby tak niewielki przedmiot jak zwykła żyletka (jak stwierdził biegły w opinii uzupełniającej). Jako nieprzekonujące jawią się też sugestie skarżącego, że pokrzywdzony miałby sam się skaleczyć, łapiąc za torbę trzymaną przez oskarżonego. Z ustnej uzupełniającej opinii sądowo-lekarskiej wynika, że „obrażenia nie mogły powstać wskutek złapania przez samego pokrzywdzonego kolczystego narzędzia, ponieważ przy przyjęciu takiego przebiegu zdarzenia obrażenia zlokalizowane by były po stronie dłoniowej, tymczasem u pokrzywdzonego przecięciu uległy mięśnie prostowników grzbietowe. Siłą rzeczy to jest niemożliwe, by powstały wskutek chwycenia. Wskutek uderzenia mogły powstać” (k. 189).

Odnosząc się z kolei do zarzutu związanego z tym, że świadek S. W. nie widziała momentu uderzenia, wskazać należy, że całe zdarzenie miało charakter dynamiczny, nic więc dziwnego, że świadkowie, w tym nawet sam pokrzywdzony, mogli nie widzieć samego momentu uderzenia, kontaktu kolczystego narzędzia z ręką pokrzywdzonego, co nie podważa wiarygodności twierdzeń świadków, w tym S. W., o samej próbie ujęcia oskarżonego oraz o powstaniu w jej trakcie obrażeń u pokrzywdzonego.

Z powyższych względów podniesione zarzuty należało uznać za bezzasadne.

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego.

Niezasadny

Wobec stwierdzenia niezasadności podniesionego zarzutu brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego

Rażąca niewspółmierność (surowość) kary pozbawienia wolności przy zastosowaniu wadliwych elementów jej wymiaru oraz dokonaniu błędnych ustaleń faktycznych w zakresie postawy oskarżonego w zaistniałym zdarzeniu, co wyraża się w błędnym przyjęciu wysokiego stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, a niewzięcie pod uwagę okoliczności łagodzących.

Niezasadny

Bezzasadny okazał się również zarzut rażącej niewspółmierności kary. Biorąc pod uwagę, takie okoliczności, jak wagę naruszonego dobra w postaci nie tylko mienia, ale też zdrowia pokrzywdzonego, charakter i motywację działania sprawcy, brak starań o naprawienie szkody, a także wielokrotną uprzednią karalność oskarżonego za przestępstwa z art. 278 § 1 k.k., a więc przestępstwa podobne do tego, za które został skazany, nie można uznać, by kara w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności nosiła cechy rażącej niewspółmierności. W niniejszej sprawie nie ujawniły się żadne okoliczności łagodzące. Warto zauważyć, że czyn z art. 281 k.k. podlega karze od roku do 10 lat pozbawienia wolności – orzeczona kara jest więc bardzo bliska dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Taki wymiar kary umożliwia zresztą oskarżonemu ubieganie się o jej odbywanie w systemie dozoru elektronicznego. Górna granica ustawowego zagrożenia uniemożliwiała orzeczenie kary o charakterze nieizolacyjnym na zasadzie art. 37a § 1 k.k. Taki wymiar kary uniemożliwiał też warunkowe zawieszenie jej wykonania (art. 69 § 1 k.k.), abstrahując od faktu, że nawet w przypadku orzeczenia kary równej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, co potencjalnie umożliwiałoby poddanie sprawcy próbie, brak było pozytywnej prognozy kryminologicznej, o czym świadczą dotychczasową karalność i sposób życia oskarżonego. Z tych względów należało uznać, że orzeczona kara nie była rażąco surowa, a w konsekwencji podniesiony zarzut był chybiony.

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie kary w wymiarze poniżej 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Niezasadny

Wobec stwierdzenia niezasadności podniesionego zarzutu brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Krzyków we Wrocławiu z dnia 10 grudnia 2025 r., sygn. akt VII K 469/25

Wobec niezasadności zarzutów apelacji oskarżonego, a także braku jakichkolwiek uchybień, które nakazywałyby Sądowi odwoławczemu orzec poza granicami zaskarżenia i poniesionych zarzutów, zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy. Stąd też orzeczono jak w pkt I wyroku.

Koszty procesu

II. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 624 § 1 k.p.k., stosowany odpowiednio w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 634 k.p.k. Mając na uwadze trudną sytuację materialną oskarżonego zwolniono go w całości od ponoszenia kosztów za postępowanie odwoławcze, uznając, że ich uiszczenie byłoby dla niego zbyt uciążliwe.

SSR del. do SO Artur Kowalczyk SSO Andrzej Lewandowski SSO Marek Poteralski

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1.

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wina i sprawstwo w zakresie przypisanego oskarżonemu czynu, ewentualnie wymiar orzeczonej kary.

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana