Sąd utrzymał karę łączną 4 lat i 6 miesięcy dla skazanego za kradzieże i narkotyki

CZĘŚĆ WSTĘPNA

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok łączny Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 29 maja 2026 r., sygnatura akt III K 1397/25

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Granice zaskarżenia

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

co do kary

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami

przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Ustalenie faktów

Fakty uznane za udowodnione

V. W.

Był wielokrotnie karany sądownie za występki pospolite, głównie przeciwko mieniu, także w warunkach recydywy specjalnej z art. 64 § 1 k.k.

Aktualnie odbywa karę 2-ch lat i 6-ciu miesięcy pozbawienia wolności wymierzoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 15.04.2025.r sygn. akt III K 1847/24, koniec karu określono na 22.11.2027r., na wykonanie oczekują dalej kary roku i 2-ch lat pozbawienia wolności, orzeczone odpowiednio wyrokami SR w Wałbrzychu sygn. akt III K 939/25 za czyn kwalifikowany z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i pod sygn. akt III K 835/25 za czyny kwalifikowane z art. 278 § 1 k.k. , 279 § 1 k.k. w warunkach recydywy specjalnej z art. 64 § 2 k.k.

Karę izolacyjną odbywa w systemie programowego odziaływania, wyznaczone zadania realizuje w stopniu umiarkowanym.

W dobrym stopniu przestrzega regulaminu i porządku wewnętrznego , zachowanie i postawa osadzonego w warunkach izolacji więziennej nie budzi zastrzeżeń. Nie jest uczestnikiem podkultury więziennej, raz był karany dyscyplinarnie i 12 razy nagradzany regulaminowo.

Jest zatrudniony nieodpłatnie jako roznoszący posiłki.

Ukończył kurs zawodowy montera zabudowy i robót wykończeniowych oraz uczestniczy w programie readaptacyjnym p.t. (...).

Skazany posiada zobowiązania nałożone sądownie w trybie art. 46 § 1 k.k. na łączną kwotę 7599 złotych, których nie realizuje.

Fakty uznane za nieudowodnione

Ocena dowodów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Opinia o skazanym wydana 30.07.2026r. przez Dyrektora Zakładu Karnego w W..

Niekwestionowana.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

• naruszenie przepisów prawa karnego procesowego mające wpływ na treść orzeczenia, art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., polegające na przekroczeniu granic swobodnej oceny materiału dowodowego i dokonaniu tej oceny w sposób dowolny w zakresie przesłanek stanowiących podstawę do ustalenia wymiaru kary łącznej określonej w art. 85 a k.k., podczas gdy prawidłowa

ocena zarówno celów kary, które winny być osiągnięte w zakresie społecznego oddziaływania, jak i w zakresie prewencji szczególnej w rozumieniu celów zapobiegawczych, które mają być

osiągnięte w stosunku do skazanego, co w konsekwencji doprowadziło do wymierzenia skazanemu kary łącznej przy przyjęciu zasady asperacji, podczas gdy winna ona zostać wymierzona z uwzględnieniem zasady pełnej absorbcji;

• rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec skazanego kary łącznej pozbawienia wolności, która w przypadku prawidłowej oceny dyrektyw wymiaru kary łącznej doprowadziła Sąd I instancji do wniosku, iż adekwatna dla skazanego jest kara w wymiarze 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, podczas gdy kara winna być wymierzona w wymiarze najniższym, tj. 2 lat i 7 miesięcy pozbawienia wolności.

Niezasadny

Oba zarzuty apelacji są bezzasadne.

Oczywiście błędnie apelujący ponosi, iż sąd winien karę łączną orzec w granicach od 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności do 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wszak aktualnie obowiązujące zasady łączenia kar w art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. przesądzają, iż w razie łączenia kar ( jak w niniejszej sprawie) sąd orzeka kara łączną, biorąc za podstawę kary z osobna wymierzone za zbiegające się przestępstwa, w granicach powyżej najwyższej z kar jednostkowych do ich sumy. Oznacza to, że ustawa nie przewiduje już łączenia kar z zastosowaniem pełnej absorpcji, jak tego oczekuje apelujący.

Wedle wskazanych zasad dolną granice kary łącznej wyznacza kara 2-ch lat i 1-go miesiąca pozbawienia wolności ( wynikająca z kary jednostkowej 2-ch lat pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem w pkt. III części wstępnej ) do sumy kar jednostkowych tj. 6 lat pozbawienia wolności, zatem tak, jak to prawidłowo określił sąd I instancji.

Uwzględnił sąd I instancji przy miarkowaniu kary łącznej opinię o skazanym którą cyt. „uznać należy za pozytywną”, a od daty jej wydania ( 21.01.2026r. ) do daty kolejnej opinii wydanej dla potrzeb postępowania apelacyjnego ( sekcja 2.1.1.1. wyżej ) sytuacja skazanego nie uległa istotnej pozytywnej zmianie.

Wadliwe odczytał apelujący stanowisko sądu I instancji jakoby to nadmierne znaczenie nadał w wyroku czynnikom obligującym wymiar kar jednostkowych, w konsekwencji wydając błędnie uznał, iż właściwe jest wypadku tegoż skazanego przyjęcie zasady asperacji.

Przyjął tu sąd I instancji prawidłowo jako wyznaczniki cyt. „ opinię o skazanym z ZK , którą należy uznać za pozytywną, naruszanie jednak różnych dóbr prawnych, ilość popełnionych występków i niewielki odstęp czasowy pomiędzy czynami”.

Wszak w istocie demoralizacja skazanego postępuje, gdy zważyć że poprzednio zakład karny opuścił on 24 stycznia 2024r. po odbyciu kary za kradzież z włamaniem z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., po czym szybko, bo dniu w dniu 7 lipca 2024r. na drogę przestępstwa powrócił, dopuszczając się kolejnych czynów przeciwko mieniu w warunkach recydywy specjalnej z art. 64 § 2 k.k. ( wyrok w pkt. I części wstępnej ), następnie 23 października 2024r. czynu z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii ( wyrok II części wstępnej) i dalej w okresie 31 stycznia – 3 lutego 2025r. kolejnych kradzieży z włamaniem w warunkach recydywy specjalnej z art. 64 § 2 k.k. ( wyrok III części wstępnej). Przytoczone okoliczności przemawiają za stosowaniem nie tyle zasady asperacji ale wręcz kumulacji kar.

Pozytywne aspekty zachowania skazanego w ramach odbywanej kary pozwalają co najwyżej na wnioskowanie, iż skazany przystosował się do izolacji penitencjarnej.

Nie sposób także uznać, by określona kara łączna pozbawienia wolności 4-ch lat i 6-ciu miesięcy pozbawienia wolności ( niższa o 1 rok i 6 miesięcy od sumy kar) nosiła cechy rażącej niewspółmiernie surowości, wręcz przeciwnie, wobec połączenia kar doszło do znaczącej redukcji konsekwencji penalnych. W takim stanie rzeczy badana kara łączna wymogi art. 85 a k.k. spełnia, a jej wykonanie powinno osiągnąć zamierzone cele w zakresie społecznego oddziaływania a także wychowawcze i zapobiegawcze wobec skazanego.

o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie punktu I części rozstrzygającej wyroku poprzez połączenie kar szczegółowo opisanych w pkt I, II i III części wstępnej wyroku i wymierzenie skazanemu V. W. kary łącznej zgodnie z zasadą pełnej absorbcji, tj. 2 lat i 7 miesięcy pozbawienia wolności, z uwzględnieniem zaliczeń opisanych w pkt III części rozstrzygającej wyroku

Niezasadny

C. o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Niezasadny z przyczyn opisanych w sekcji 3.1.1.

Brak podstaw do rozstrzygnięcia w trybie w art.439 § 1 k.p.k. oraz art. 440 k.p.k.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

Nie wystąpiły.

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot utrzymania w mocy

Apelowane rozstrzygnięcia w punktach I i III dyspozycji.

Nie wymagały zmiany.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Koszty Procesu

II. III.

Zgodnie z wnioskiem obrońcy z urzędu skazanego zasądzono od Skarbu Państwa na jego rzecz 295,20 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

O wydatkach sądowych postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 636 § 1 kpk i art. 624 § 1 kpk uznając, iż wobec odbywania kary izolacyjnej i braku po stronie skazanego jakiegokolwiek majątku i dochodów, zasadnym jest zwolnienie skazanego od ich ponoszenia.

PODPIS

Tomasz Wysocki Ewa Rusin Anna Glijerska-Socha

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca skazanego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wymiar kary łącznej

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

co do kary

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

zmiana