Sąd utrzymał wyrok za przebicie dziewięciu opon w samochodzie pokrzywdzonych

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 04 czerwca 2025 roku w sprawie II K 55/25.

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

-------------------

----------------------------------------------------------

-------------

---------------

-------------------

----------------------------------------------------------

-------------

---------------

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

---------------

--------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

---------------

--------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------

Stanowisko sądu odwoławczego wobec zgłoszonych zarzutów i wniosków

Podniesione w apelacji obrońcy oskarżonego K. P. zarzuty:

I. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść skarżonego orzeczenia, polegający na uznaniu, że oskarżony w okresie od 1 marca 2024 r. do dnia 12 czerwca 2024 r. w R. przy ul. (...), działając z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, dokonał umyślnego uszkodzenia mienia I. i K. N. poprzez przebicie bliżej nieokreślonym narzędziem dziewięciu sztuk opon w ich samochodzie, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza tej wersji zdarzeń, a ponadto oskarżony jest osobą obcą dla pokrzywdzonych i nie posiadał żadnego motywu, aby działać na ich szkodę.

2. Błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść skarżonego orzeczenia, polegający na przyjęciu, że na nagraniach z monitoringu można było rozpoznać osobę oskarżonego, podczas gdy z nagrań znajdujących się w aktach sprawy – z uwagi na ich jakość – nie jest możliwe określenie twarzy osoby poruszającej się wokół pojazdu pokrzywdzonych bez przeprowadzenia specjalistycznej analizy biegłego.

3. Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść wyroku, tj.:

a. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k., poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, polegające na wybiórczym i dowolnym dopasowaniu materiału dowodowego do przyjętej przez Sąd wersji zdarzeń, opartej niemal wyłącznie na monitoringu należącym do pokrzywdzonych, z którego nie wynika w sposób jednoznaczny, że to oskarżony dopuścił się zniszczenia mienia, tj. czynu z art. 288 § 1 k.k., w sytuacji, gdy nie wykazano, aby oskarżony miał się dopuścić zarzucanego mu czynu, w szczególności w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, a zwłaszcza zapis monitoringu;

b. art. 170 k.p.k., poprzez oddalenie wniosków dowodowych oskarżonego i obrońcy, zmierzających do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w szczególności do ustalenia, kto faktycznie znajduje się na nagraniach monitoringu zgromadzonych w aktach sprawy;

c. art. 5 § 2 k.p.k., poprzez naruszenie zasady in dubio pro reo, nakazującej rozstrzyganie na korzyść oskarżonego wszelkich niedających się usunąć wątpliwości w zakresie ustaleń faktycznych, które winny być dokonywane zgodnie z rzeczywistością, przy uwzględnieniu całokształtu dowodów – zarówno przemawiających na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego – ocenianych w ich wzajemnym powiązaniu.

Niezasadny

Zarzuty podniesione w apelacji obrońcy okazały się bezzasadne w stopniu oczywistym i tym samym apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd Okręgowy, rozpoznając apelację obrońcy oskarżonego, działał w granicach zaskarżenia oraz podniesionych zarzutów, zgodnie z art. 433 § 1 k.p.k. Jednocześnie sąd odwoławczy zbadał zaskarżony wyrok pod kątem wystąpienia bezwzględnych przyczyn odwoławczych, o których mowa w art. 439 § 1 k.p.k., jak również ewentualnych przesłanek rażącej niesprawiedliwości orzeczenia (art. 440 k.p.k.), nie stwierdzając podstaw do ingerencji z urzędu.

Kontrola instancyjna nie wykazała uchybień, które mogłyby skutkować zmianą lub uchyleniem wyroku Sądu Rejonowego. Apelacja obrońcy nie zawiera argumentów podważających prawidłowość rozstrzygnięcia, a podniesione zarzuty w istocie sprowadzają się do polemiki z prawidłowo przeprowadzoną oceną dowodów.

Ad. 1 Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych w zakresie sprawstwa nie zasługuje na uwzględnienie. Jak trafnie wskazał Sąd Rejonowy w obszernym i logicznie spójnym uzasadnieniu, dokonane ustalenia faktyczne znajdują pełne oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym i nie noszą cech dowolności. Bowiem Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że zachowania oskarżonego miały charakter ciągły, w rozumieniu art. 12 § 1 k.k., trafnie powiązał czas, miejsce oraz identyczny sposób działania, zasadnie uznał, że kolejne uszkodzenia opon nie były zdarzeniami przypadkowymi, lecz realizacją jednego, z góry powziętego zamiaru. Sąd Rejonowy szczegółowo wykazał, że w każdym z udokumentowanych przypadków po pierwsze oskarżony pojawiał się w bezpośrednim sąsiedztwie pojazdu pokrzywdzonych, po wtóre jego zachowanie było ukierunkowane na ingerencję w koła pojazdu, a ostatecznie po jego odejściu ujawniano kolejne przebite opony. Ustalenia te zostały oparte przede wszystkim na nagraniach monitoringu, które — wbrew twierdzeniom apelacji — nie stanowiły dowodu odosobnionego, lecz były weryfikowane i uzupełniane przez zeznania pokrzywdzonych, dokumentację fotograficzną uszkodzeń, dane dotyczące pojazdu użytkowanego przez oskarżonego, analizę czasową zdarzeń. Podnoszony w apelacji argument braku osobistego motywu czy wcześniejszych relacji z pokrzywdzonymi nie podważa prawidłowości ustaleń faktycznych. Sąd Rejonowy słusznie zauważył, że motyw nie jest elementem znamion czynu z art. 288 § 1 k.k., a jego brak nie wyklucza sprawstwa. Jednocześnie sąd meriti racjonalnie wskazał na tło sytuacyjne konfliktu parkingowego, które – w realiach niniejszej sprawy – stanowiło wystarczające wyjaśnienie zachowania oskarżonego.

Ad. 2 Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych w zakresie identyfikacji oskarżonego na nagraniach monitoringu również nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy w pełni podziela ocenę Sądu Rejonowego, że materiał wizyjny zgromadzony w sprawie był wystarczająco czytelny, aby — w połączeniu z innymi dowodami — umożliwić identyfikację oskarżonego. Jak trafnie podkreślił Sąd I instancji, identyfikacja nie została oparta wyłącznie na cechach twarzy, lecz miała charakter kompleksowy, obejmujący sylwetkę i posturę osoby widocznej na nagraniach, sposób poruszania się, charakterystyczny ubiór, pojazd marki D. (...), którego numer rejestracyjny przypisany był oskarżonemu, zachowanie osoby bezpośrednio przy pojeździe pokrzywdzonych, korelujące czasowo z ujawnieniem uszkodzeń. Wbrew twierdzeniom apelacji, brak opinii biegłego z zakresu badań wideo nie stanowi uchybienia procesowego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, ocena nagrań monitoringu należy do sądu meriti, o ile zapis jest czytelny i poddany analizie w kontekście całokształtu materiału dowodowego. W niniejszej sprawie warunki te zostały spełnione.

Ad 3 a-c. Zarzut naruszenia zasad swobodnej oceny dowodów oraz obiektywizmu nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Sąd Rejonowy przeprowadził ocenę dowodów w sposób wszechstronny, odniósł się do wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w uzasadnieniu wyroku szczegółowo wskazał, dlaczego określonym dowodom dał wiarę, a innym odmówił waloru wiarygodności. Ocena ta odpowiada wymogom art. 7 k.p.k. i mieści się w granicach swobodnej, lecz nie dowolnej oceny dowodów. Apelacja nie wykazuje błędów logicznych ani sprzeczności w rozumowaniu sądu, a jedynie prezentuje własną, alternatywną interpretację materiału dowodowego, co nie może prowadzić do uwzględnienia zarzutu. Ponadto, oddalenie wniosków dowodowych obrońcy było w pełni zasadne. Jak wynika z akt sprawy, wnioski te zmierzały do powielenia już przeprowadzonych dowodów, przedłużenia postępowania, uzyskania dowodów niemających istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia. Sąd Rejonowy trafnie ocenił, że dysponuje kompletnym materiałem dowodowym, pozwalającym na dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych, a przeprowadzenie dodatkowych dowodów nie mogłoby doprowadzić do ustalenia nowych, relewantnych okoliczności. Nietrafny okazał się również zarzut naruszenia zasady in dubio pro. Jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy, zasada ta znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacji wystąpienia niedających się usunąć wątpliwości, czego w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Co istotne, sąd meriti wykazał, że wątpliwości co do kluczowych elementów czynu zostały usunięte w drodze analizy dowodów, a w zakresie nieudowodnionym (dotyczącym rzekomych zarysowań lakieru) sąd zastosował zasadę in dubio pro reo na korzyść oskarżonego, eliminując ten element z opisu czynu. Świadczy to o prawidłowym rozumieniu i stosowaniu art. 5 § 2 k.p.k., a nie o jego naruszeniu.

Ad. 4. Również zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej kary i środków karnych oraz kompensacyjnych nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Rejonowy, wymierzając karę 7 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat, oraz grzywnę w wymiarze 160 stawek dziennych po 10 zł stawka, prawidłowo uwzględnił dyrektywy wymiaru kary z art. 53 § 1 k.k., biorąc pod uwagę stopień społecznej szkodliwości czynu, wielokrotność i uporczywość zachowań, długotrwałość procederu, negatywne konsekwencje dla pokrzywdzonych oraz bezpieczeństwa ruchu drogowego.

W tych okolicznościach brak było podstaw do zastosowania instytucji warunkowego umorzenia postępowania. Stopień społecznej szkodliwości czynu nie był nieznaczny, a zachowanie oskarżonego miało charakter powtarzalny i zaplanowany, co wyklucza zastosowanie art. 66 § 1 k.k.

Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i uniewinnienie oskarżonego K. P. od zarzucanego mu czynu, ewentualnie, w razie nieuwzględnienia zarzutów głównych – o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uznanie, iż orzeczone wobec oskarżonego kary są rażąco niewspółmierne, tj. kara 7 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat oraz kara grzywny w wymiarze 160 stawek dziennych po 10 zł każda, w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości czynu i stopnia winy oskarżonego, oraz o zastosowanie wobec oskarżonego art. 66 § 1 k.k. w zw. z art. 67 § 3 k.k. i warunkowe umorzenie postępowania karnego na okres próby 2 lat.

Niezasadny

Wniosek jest niezasadny z przyczyn wskazanych szczegółowo powyżej.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Przedmiot utrzymania w mocy

Utrzymanie w mocy wszystkich rozstrzygnięć zawartych w wyroku.

Prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu I instancji w zakresie ustalenia sprawstwa oskarżonego K. P., kwestii jego winy i kwalifikacji prawnej przypisanego mu czynu, a także wymierzonej mu kary.

Sąd Okręgowy podziela ocenę materiału dowodowego dokonaną przez Sąd Rejonowy w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu, jak i odtworzony na podstawie tego materiału stan faktyczny. Kontrola odwoławcza wykazała wszak, że Sąd Rejonowy dokonując ustaleń faktycznych w tym względzie działał w zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, w ramach i na podstawie obowiązującego prawa oraz zasad doświadczenia życiowego. Stąd też rozumowanie Sądu Rejonowego, które doprowadziło do dokonania ustaleń faktycznych na kanwie przedmiotowej sprawy w tym zakresie, znajduje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia, w którym Sąd Rejonowy w sposób syntetyczny i trafny odniósł się do poszczególnych dowodów, a Sąd odwoławczy w pełni ocenę tą aprobuje.

Brak stwierdzenia uchybień wskazanych w środku odwoławczym w tym zakresie, a także uznania zasadności podniesionych zarzutów oraz uwzględnienia sformułowanych wniosków. Zarzuty zawarte w złożonej apelacji oraz zaprezentowane twierdzenia w tej części, stanowią polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji. Skarżący prezentuje w apelacji własny, subiektywny punkt widzenia odnośnie meritum sprawy bez uwzględnienia rzeczywistej treści dowodów i wymowy całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności.

Przedmiot i zakres zmiany

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność umorzenia postępowania

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

-----------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Koszty procesu

2.-5.

Zgodnie z treścią art. 636 § 1 k.p.k. i art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 1983 r., Nr 49 poz. 223 ze zm.) w związku z nieuwzględnieniem środka odwoławczego wniesionego przez obrońcę oskarżonego, Sąd Odwoławczy:

- zasądził od oskarżonego K. P. na rzecz oskarżycielki posiłkowej I. N. kwotę 840 złotych tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżycielowi posiłkowemu w postępowaniu przed sądem odwoławczym;

- zasądził od oskarżonego K. P. na rzecz oskarżyciela posiłkowego K. N. kwotę 840 złotych tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżycielowi posiłkowemu w postępowaniu przed sądem odwoławczym;

- zasądził od oskarżonego K. P. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 340 złotych tytułem opłaty za drugą instancję oraz kwotę 20 złotych tytułem zwrotu wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym.

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego K. P..

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 04 czerwca 2025 roku w sprawie II K 55/25.

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

zmiana