Sąd utrzymał wyrok za uszkodzenie lusterka w aucie i obciążył oskarżonego kosztami

CZĘŚĆ WSTĘPNA

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 9 czerwca 2026 r., sygnatura akt II K 1234/25

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Granice zaskarżenia

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami

przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Ustalenie faktów

Fakty uznane za udowodnione

T. E.

Nie figuruje w kartotece karnej Krajowego Rejestru Karnego

Fakty uznane za nieudowodnione

Ocena dowodów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Dane (...) z dnia 10.08.2026r.

Niekwestionowane.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Na podstawie art. 438 pkt 2, 3 i 4 k.p.k.:

1) obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, to jest:

a) art. 7 k.p.k. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego przejawiające się w oderwaniu oceny materiału dowodowego od zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, w szczególności w odniesieniu do tego, że oskarżony nigdy nie przyznał się do winy i przedstawił własną wiarygodną wersję wydarzeń inną niż ta którą forsuje oskarżyciel publiczny, a ponadto w sprawie istnieje szereg wątpliwości, które Sąd I instancji ocenił wbrew zasadom prawidłowego rozumowania, wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego tj,:

- nie sposób jest ustalić na podstawie nagarnia z monitoringu Klubu (...), które jest stosunkowo złej jakości (z nocy, ze znacznej odległości, pod światła innych pojazdów), że oskarżony dokonuje tam

wyłamania lusterka w samochodzie pokrzywdzonej, nie sposób z niego rozpoznać bowiem nawet tożsamości mężczyzny wysiadającego z pojazdu koloru białego (ani marki tego pojazdu). Zawarta w protokole oględzin rzeczy (płyty DVD) z dnia 14.11.2025r. informacja jakoby mężczyzna tam widoczny „wykonywał gwałtowny ruch ręką" nie polega na prawdzie, nie ma swojego realnego odzwierciedlenia w zapisie monitoringu - nie widać tego w sposób wyraźny na zapisie video (zapis ten raczej potwierdza wersję oskarżonego o szybkim i delikatnym złożeniu lusterka, wyłamanie zaś wymaga i większej ilości czasu i znacznej siły):

- w sprawie brak jest pełnego materiału dowodowego w postaci nagrań z monitoringu Klubu (...) od godz. 17.00 do 21.00 (zabezpieczono jedynie 20 min fragment) obrazującego np. w jakim

stanie pojazd przyjechał na miejsce zdarzenia i w jakim stanie z niego odjechał;

- brak jest naocznych świadków zdarzenia (takimi świadkami nie była

ani pokrzywdzona ani przesłuchana w toku sprawy świadek Ł. P.) - Sąd I instancji nie mógł zatem w zakresie przypisania winy oskarżonemu oprzeć się racjonalnie na informacjach z dość

lakonicznych zeznań ww. świadków, świadek Ł. P. nie zeznała nic istotnego w sprawie (okoliczności poboczne przed i po

rzekomym zdarzeniu) i co ważne jest związana relacjami towarzyskimi z pokrzywdzoną, co daje powody do ostrożnego traktowania wiarygodności składanych zeznań;

- pokrzywdzona (z niewyjaśnionych powodów) sprawę zgłosiła do organów ściągania dopiero kilka dni po rzekomym uszkodzeniu pojazdu przez oskarżonego - już sam fakt oczekiwania na zgłoszenie takiego zdarzenia każe z dużą dozą ostrożności traktować jej późniejsze kategoryczne twierdzenia o sprawstwie tego czynu przez

oskarżonego albowiem do zniszczenia lusterka mogło dojść w zupełnie innych okolicznościach i czasie niż to podaje pokrzywdzona – a obecnie szuka ona sposobu na darmową naprawę, tym bardziej że (co wskazał biegły sądowy) miało ono ślady wcześniejszych uszkodzeń:

- dowód z opinii biegłego potwierdza jedynie to, że doszło do uszkodzenia przedmiotowego lusterka oraz wskazuje koszty jego naprawy fale nie odpowiada na pytanie przez kogo, kiedy i w jakich dokładnie okolicznościach lusterko zostało uszkodzone i kto tego dokonał).

Sąd I instancji nie może zatem na nim opierać w jakimkolwiek zakresie przypisania sprawstwa zarzucanego czynu oskarżonemu

(biegły nie wskazał, że to oskarżony zadziałał siłą o jakiej pisze w swojej opinii na lusterko pokrzywdzonej);

- dokumentacja zdjęciowa, zaś potwierdza jedynie uszkodzenie lusterka, nie dając w tym zakresie żadnego wskazania na sprawcę i okoliczności (czas) popełnienia tego czynu, nie może być zatem dowodem na potwierdzenie sprawstwa zarzuconego czynu przez oskarżonego;

nadto Sąd I instancji myli się (i posługuje ogólnikami) twierdząc, że

„wyjaśnienia oskarżonego pozostawały w oczywistej sprzeczności z innymi wiarygodnymi dowodami, zgromadzonymi w sprawie. Co istotne nie znalazły potwierdzenia w żadnym innym dowodzie. " Trzeba wskazać, że wyjaśnienia oskarżonego nie pozostają w sprzeczności z innymi dowodami. Żaden z dowodów, na który powołuje się Sąd I instancji nie stanowi bezsprzecznie o tym, że oskarżony zarzucany czyn popełnił (o czym powyżej). Oskarżony w momencie, w którym miało dojść do rzekomego przestępstwa jest sam, mamy tu zatem jedynie jego słowo przeciwko słowu pokrzywdzonej. Tym bardziej Sąd I instancji winien bardzo ostrożnie podchodzić do stawianych zarzutów i dogłębnie zbadać sprawę a wszelkie wątpliwości rozstrzygać na korzyść oskarżonego a nie Pokrzywdzonej (!?). Sąd I instancji nie może rozstrzygać o winie Oskarżonego „bo tak mu się wydaje ze zgromadzonego materiału" lecz winien tą winę wywieść z niepodważalnego materiału dowodowego, którego tutaj brakuje. Sąd I instancji w ogóle nie odnosi się do wyjaśnień Oskarżonego nie poddaje je analizie, nie wskazuje w której części i dlaczego (dokładnie) są one niewiarygodne.

b) przepisu art. 214 § 1 k.p.k. poprzez brak wywiadu środowiskowego

przez zawodowego kuratora sądowego i w związku z tym pominięcie przy wymiarze kary istotnych okoliczności podmiotowych oskarżonego istotnych z punktu widzenia ustalenia stopnia winy oraz stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu oraz ustalenia pozytywnej prognozy kryminologiczna (oceny wskazującej, że osoba prawdopodobnie nie popełni

ponownie przestępstwa - opiera się na analizie postawy, właściwości i warunków osobistych skazanego, okoliczności popełnienia przestępstwa oraz zachowania po jego popełnieniu i w trakcie kary, kluczowe czynniki obejmują możliwość zatrudnienia, wsparcie rodziny, stabilność psychiczną, brak uzależnień oraz motywację do zmiany);

c) art. 5 § 2 k.p.k. poprzez rozstrzygnięcie wszelkich występujących w sprawie wątpliwości wyłącznie na korzyść pokrzywdzonego gdy tymczasem wątpliwości te winny być rozstrzygane na korzyść oskarżonego (zarzut powołany na wypadek uznania przez Sąd II instancji, że Sąd I instancji należycie wywiązał się z obowiązku wynikającego z art. 7 kp.k);

2) błąd w ustaleniach faktycznych (jako skutek błędu w zakresie oceny materiału dowodowego — obrazy art. 7 k.pk.), mających wpływ na treść orzeczenia przez nieprawidłowe przyjęcie przez Sąd I instancji, że w okolicznościach tej sprawy brak jest jakichkolwiek wątpliwości co do

sprawstwa zarzuconego oskarżonemu czynu i uznaniu wobec tego

oskarżonego za winnego jego popełnienia (zniszczenia lusterka w pojeździe

pokrzywdzonej w czasie i miejscu przez nią wskazanym) w sytuacji gdy:

- nagarnie z monitoringu Klubu (...) jest stosunkowo złej jakości (z nocy, ze znacznej odległości), nie sposób z niego rozpoznać nawet tożsamości mężczyzny wysiadającego z pojazdu koloru białego (ani marki tego pojazdu). Zawarta w protokole oględzin rzeczy (płyty DVD) z dnia 14.11.2025 r. informacja jakoby mężczyzna tam widoczny „wykonywał gwałtowny ruch ręką" nie polega na prawdzie, nie ma swojego realnego odzwierciedlenia w zapisie monitoringu - nie widać tego na zapisie video;

- brak jest naocznych świadków zdarzenia (takimi świadkami nie byli ani

Pokrzywdzona ani przesłuchana w toku sprawy świadek Ł. P.);

- pokrzywdzona (z niewyjaśnionych powodów) sprawę zgłosiła do organów

ściągania dopiero kilka dni po rzekomym uszkodzeniu pojazdu przez oskarżonego;

- dowód z opinii biegłego potwierdza jedynie to, że doszło do uszkodzenia

przedmiotowego lusterka oraz wskazuje koszty jego naprawy (ale nie odpowiada na pytanie przez kogo, kiedy i w jakich dokładnie okolicznościach lusterko zostało uszkodzone).

- zdjęcia przedstawiają jedynie samą szkodę na pojeździe.

Ww. zarzuty w jasny sposób wskazują, że w niejasnych okolicznościach faktycznych tej sprawy Sąd I instancji nie mógł uznać, że brak jest jakichkolwiek wątpliwości co do sprawstwa zarzuconego oskarżonemu czynu. A uznanie go za winnego popełnienia czynu z art. 288 § 1 k.k. jest całkowicie bezpodstawne i sprzeczne z treścią art, art. 5 § 1 i § 2 k,p.k.

_ ewentualnie także:

3) rażącą niewspółmierność orzeczonej przez Sąd I instancji kary polegającą

na orzeczeniu kary grzywny zamiast orzeczenia wobec oskarżonego

warunkowego umorzenia postępowania karnego na okres 1 (jednego) roku

na podstawie art. 66 § 1 k.k.

i tym samym naruszenie przepisu prawa materialnego art. 53 § 1 i 2 k.k.

poprzez nieuwzględnienie treści tych przepisów przy wymiarze kary, w szczególności zaś pozytywnej prognozy kryminologicznej.

Niezasadny

Wszystkie zarzutu apelacyjne okazały się całkowicie chybione.

Zarzuty obrazy prawa procesowego art. 7 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. miałyby uzasadniać zarzut błędnych ustaleń faktycznych przez uznanie sprawstwa i zawinienia oskarżonego, ale ich obszerne uzasadnienie sprowadza się tylko i wyłącznie do zwykłej polemiki z treścią przeprowadzonych w sprawie dowodów oraz ich sądową oceną. Prawem apelującego jest nie akceptować rozstrzygnięcia sądowego, ale by je podważyć, należy wykazać jakich błędów w ocenie poszczególnych dowodów dopuścił się sąd orzekający i jak owe błędy wpływają na treść zaskarżonego wyroku. W przedmiotowej sprawie apelujący takich okoliczności nie wykazał. Wszystkie dowody zostały przeprowadzone prawidłowo i równie prawidłowo ocenione, nie uchybiając kryteriom art. 7 k.p.k., co doprowadziło do trafnych ustaleń faktycznych zaskarżonego wyroku.

Wypada przypomnieć, że wyjaśnienia oskarżonego zostały szeroko ocenione przez sąd I instancji ( w sekcji 2.1 motywów) i wskazano tamże, w jakim zakresie dowód ten zasługuje na wiarę. Oskarżony wszak przyznał, iż krytycznego wieczoru widząc zaparkowany pojazd pokrzywdzonej przy wjeździe do jego zakładu, jego zdaniem w sposób utrudniający wjazd i wyjazd, po tym jak wyjechał za bramę zakładu wysiadł ze swego samochodu, podszedł do pojazdu pokrzywdzonej i złożył lewe lusterko do wewnątrz, co motywował tym, by zwrócić uwagę kierowcy, ze źle zaparkował ( wyjaśnienia k. 14 v.). To zachowanie oskarżonego zostało utrwalone przez kamerę monitoringu ( k.36-37 akt), z protokolarnego odtworzenia jej zapisu jednoznacznie wynika, że oskarżony cyt. „chwyta za lusterko i wykonuje gwałtowny ruch”, zaś na rozprawie w dniu 16 marca 2026r. po odtworzeniu nagrania oskarżony przyznał, że to on był na tym nagraniu. Wobec powyższego bezskuteczne pozostają twierdzenia apelacji o braku przydatności procesowej omawianego nagrania, tym bardziej, że dokumentacja zdjęciowa wyrządzonej szkody przystaje do miejsca na pojeździe, przy którym działał oskarżony. Brak także logicznych podstaw dla zakwestionowania relacji pokrzywdzonej, w szczególności przypisania jej dokonania umyślnego zniszczenia własnej rzeczy.

W kontekście motywacji oskarżonego i utrwalonego na nagraniu jego przestępnego zachowania nie ma żadnych uzasadnionych przesłanek, by powątpiewać w prawidłowość ustaleń faktycznych wyroku, w szczególności wyprowadzić logicznie umotywowany wniosek o braku sprawstwa oskarżonego i sprawstwie innej osoby.

Oczywiście bezpodstawnie apelujący zarzuca obrazę art. 5 § 2 k.p.k.

I. określany przez ustawodawcę jako "nie dające się usunąć wątpliwości" (art. 5 § 2 k.p.k.) powstaje dopiero w następstwie prawidłowej oceny dowodów - wtedy można bowiem stwierdzić czy wątpliwości, jeśli takowe w ogóle wystąpiły, były poważne i istotne oraz czy i jakie one miały znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii odpowiedzialności prawnej oskarżonego. Zasady tej nie można postrzegać jako swoistego uproszczonego traktowania dowodów o przeciwnej treści, zamiast zdecydowania na danie wiary temu lub innemu dowodowi przy jednoczesnym odmówieniu wiary innemu dowodowi, jeśli tylko obdarzenie zaufaniem jednego z dowodów ( grupy dowodów ) prowadzi do stanowczych wniosków co do przebiegu wydarzeń istotnych w punktu widzenia odpowiedzialności karnej oskarżonego ( vide: aprobowana wykładnia sądowa - wyroki SN z 6.02.2008r. IV KK 404/07 LEX nr 357407 oraz z dnia 15. 01. 2015 r. V KK 361/14 LEX nr 1652709).

W procesie karnym często występują dowody czy grupy dowodów, wskazujących na sprzeczne wersje tego samego wydarzenia, zaś obowiązkiem sądu orzekającego jest dokonanie rzetelnej oceny materiału dowodowego i wyeliminowanie mogących się pojawić wątpliwości przy zastosowaniu kryteriów wyznaczonych w art. 7 k.p.k. Dopiero wtedy, gdy oceniając zgromadzone dowody wedle tych kryteriów, z dowodów uznanych za wiarygodne nadal wynikają co najmniej dwie równoważne wersje faktyczne ( podkr. SO.), należy sięgać po zasadę

in dubio pro reo. Takich dwóch równoważnych wersji dowodowych w niniejszej sprawie sąd I instancji nie przyjął, w konsekwencji nie wystąpiła podstawa prawna dla stosowania art. 5 § 2 k.p.k.

Równie błędnie apelujący zarzucił obrazę art. 214 § 1 k.p.k. poprzez brak wywiadu środowiskowego sporządzonego przez zawodowego kuratora sądowego i w związku z tym pominięcie przy wymiarze kary istotnych okoliczności podmiotowych oskarżonego istotnych z punktu widzenia ustalenia stopnia winy oraz stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu oraz ustalenia pozytywnej prognozy kryminologicznej.

W przedmiotowej sprawie nie występował tego rodzaju wymóg obligatoryjny , w § 2 przepisu ograniczono wymóg do spraw o zbrodnie, do oskarżonych poniżej 18 roku życia w chwili czynu i oskarżonych do 21 roku życia którym zarzucono umyślny występek przeciwko życiu i zdrowiu. Skoro ponadto oskarżony w ramach protokołu przesłuchania w charakterze podejrzanego podał wszystkie istotne dane osobopoznawcze k. 42 akt, które podtrzymał na rozprawie k. 59, to nie sposób dostrzec jakiekolwiek uchybienie w tej materii.

Kwestia wymiaru kary także nie została skutecznie podważona, w szczególności nie występują jakiekolwiek przesłanki, nie uwzględnione przez sąd I instancji, które wskazywałyby na rażąco surowe potraktowanie oskarżonego przy wymiarze kary.

W przepisie art. 288 § 1 k.k. ustawowe zagrożenie przewiduje wyłącznie karę od 3- ch miesięcy do 5-ciu lat pozbawienia wolności, zaś sąd I instancji zastosował dobrodziejstwo art. 37 a § 1 k.k. i wymierzył karę łagodniejszego rodzaju t.j. grzywny. Kara ta została wymierzona umiarkowanie, uwzględnia i stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego i wysoki stopień winy w tym natężenia złej woli oraz wysokość wyrządzonej szkody materialnej, a w połączeniu z nałożonym obowiązkiem naprawienia szkody spełnia kryteria art. 53 § 1 i § 2 k.k.

1. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu;

2. na podstawie art 624 § 1 k.p.k. zwolnienie oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, zaliczając wydatki poniesione w sprawie na rachunek Skarbu Państwa;

ewentualnie (z daleko posuniętej ostrożności procesowej):

o warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec oskarżonego na

okres 1 (jednego) roku próby (przy utrzymaniu obowiązku naprawienia

szkody)

na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnienie oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, zaliczając wydatki poniesione w sprawie na rachunek Skarbu Państwa;

Niezasadny

Wobec bezzasadności apelacji kwestionującej ustalenie sprawstwa i zawinienia oskarżonego z powodów szczegółowo opisanych w sekcji 3.1.1. wniosek o zmianę przez uniewinnienie jest chybiony.

Dla zmiany wyroku przez warunkowe umorzenie postępowania wobec oskarżonego brak uzasadnionych podstaw, w szczególności uznania stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego za nieznaczne ( w rozumieniu art. 66 § 1 k.k.). Ponadto, mimo że oskarżony nie był dotychczas karany sądownie, to jego postawa wobec przypisanego mu czynu nie pozwala na uzasadnione wnioskowanie, że będzie w przyszłości przestrzegał porządku prawnego.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

Nie wystąpiły.

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot utrzymania w mocy

Orzeczenie o winie i karze.

1). Bezpodstawność zarzutów apelacyjnych z przyczyn wykazanych w sekcji 3.1.

2). W sprawie nie wystąpiły podstawy bezwzględne z art. 439 § 1 k.p.k. dla uchylenia orzeczenia niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów apelacyjnych.

3). Brak podstaw faktycznych dla modyfikacji rozstrzygnięć o konsekwencjach prawnych skazania, w tym stwierdzenia zaistnienia przesłanek z art. 440 k.p.k., podlegających uwzględnieniu na korzyść oskarżonego.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Koszty Procesu

II. O należnych Skarbowi Państwa kosztach sądowych postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art.636 § 1 kpk i art.627 kpk oraz na podstawie art.8 w zw. z art.3 ust.1 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973r./tj. DZ. U. Nr 49, poz. 223 z późn. zm./, zasądzając je od oskarżonego wobec przegrania apelacji.

Wedle podawanych przez oskarżonego informacji ( k.24 akt) , prowadzi on działalność gospodarczą z dochodem 10 tys. złotych miesięcznie, zatem brak podstaw do zwolnienia od ponoszenia kosztów sądowych postępowania apelacyjnego.

PODPIS

SSO Ewa Rusin

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Orzeczenie o winie i karze.

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

zmiana