Wyrok w sprawie spowodowania uszczerbku na zdrowiu, Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim

1.

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Tomaszowie Maz. z dnia 16 czerwca 2025 r. w sprawie II K 707 / 24

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

uchylenie

zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za nieudowodnione

1.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

1. zarzuty mogącej mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku obrazy przepisów prawa procesowego – art. 7 kpk oraz art. 410 kpk

2. zarzuty obrazy przepisów prawa materialnego – art. 207 § 1 kk

Częściowo zasadne

Częściowo zasadny

Sąd odwoławczy podzielił twierdzenia skarżących w zakresie podnoszącym, iż nie zasługuje na akceptację przedstawiona przez sąd I instancji ocena dowodów oraz poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne w tej części, w jakim stanowiły podstawę do formułowania wniosku o wyczerpaniu przez oskarżonego znamion występku z art. 207 § 1 kk. Sąd odwoławczy uznał jednocześnie, iż zaistniały natomiast dostateczne podstawy dowodowe ku temu, by nie wychodząc poza granice zaskarżenia, jedno spośród zarzuconych aktem oskarżenia zachowań zakwalifikować z uwzględnieniem innego, aniżeli art. 207 § 1 kk, przepisu części szczególnej kodeksu karnego.

Podniesione w obydwu apelacjach zarzuty w istocie zmierzały zgodnie do wykazania, iż właściwa ocena ( oraz łączna ich wymowa ) przeprowadzonych w toku przewodu sądowego dowodów była wadliwa i skutkowała błędnymi ustaleniami faktycznymi. Pomimo nieco odmiennego rozkładania akcentów w kontekście poszczególnych dowodów, skarżący w sposób zbliżony do siebie wskazywali, iż dalece bardziej krytyczną winna być ocena zeznań pokrzywdzonej oraz relacji jej siostry i matki, mając w szczególności na względzie, iż przeczyły im wyjaśnienia oskarżonego oraz zeznania jego ojca, zaś nie potwierdzały ich relacje dwóch pozostałych świadków, będących sąsiadami stron. W istocie więc – nie licząc zeznań sąsiadów, którym nie było nic wiadomo odnośnie zachowań, do jakich odwołuje się akt oskarżenia – pozostałe źródła dowodowe to osoby z kręgu najbliższej rodziny oskarżonego i pokrzywdzonej, co do których występuje zazwyczaj pojawiająca się w tego typu sprawach wątpliwość, czy oni sami, z racji tak bliskiego pokrewieństwa, wiedzą o konflikcie dzielili się w sposób pełny i wiarygodny, a nie selektywny, tj. czy wbrew obiektywnej rzeczywistości w korzystnym świetle nie przedstawiali tylko jednej ze stron. Dlatego też sąd odwoławczy zgodził się z argumentacją przedstawioną przez skarżących o tyle, że jeżeli w odniesieniu do całego szerokiego spektrum zachowań oskarżonego na przestrzeni tak znacznego okresu czasu jedynym źródłem dowodowym go obciążającym są zeznania pokrzywdzonej oraz przywoływanych wyżej osób dla niej najbliższych, których nie potwierdził, ani nie zweryfikował pozytywnie, żaden inny dowód o zobiektywizowanym charakterze i wymowie, to przypisanie tego czynu w takim kształcie, w jakim ujął to oskarżyciel w akcie oskarżenia, nie jawi się jako uzasadnione. Brak jest przekonujących, obiektywnych dowodów wskazujących, że nawet jeśli przyjąć, że pomiędzy stronami dochodziło do niepożądanych z punktu widzenia należycie funkcjonującej rodziny sytuacji, będących wynikiem nabrzmiałego, wielowątkowego konfliktu małżeńskiego, w ramach których oskarżony nie okazywał żonie należytego szacunku, traktował ją lekceważąco, w sposób odbiegający od elementarnych zasad kultury i dobrego wychowania oraz nie zapewniał równości w gospodarowaniu wspólnym majątkiem, to nie ma podstaw dowodowych aby przyjąć, że sięgały one aż takiego poziomu powtarzalności, intensywności oraz dolegliwości, by oceniać je aż w kategoriach znęcania nad osobą, która nie ma możliwości się im przeciwstawić i tego nie czyni ( por. wyrok SN z 23 września 1992 r., III KRN 122 / 92, Legalis el. ).

Zauważyć już natomiast należało, że odniesieniu do opisanego w akcie oskarżenia zdarzenia z dnia 30 lipca 2024 r. zeznania pokrzywdzonej pozytywnie weryfikowała i uwiarygadniała dokumentacja o charakterze medycznym ( w tym obdukcyjnym ), która potwierdzała, że w związku z jego przebiegiem, na ciele pokrzywdzonej stwierdzone zostały liczne obrażenia charakterystyczne dla używania przemocy w postaci uderzania i szarpania, przybierające postać licznych otarć naskórka i sińców. W zaświadczeniu lekarskim jako możliwą ich przyczynę wprost wskazywano uraz spowodowany przez osobę trzecią ok. 24 godz. wstecz. W tym stanie rzeczy sąd odwoławczy uznał, iż przypisanie oskarżonemu zachowania przybierającego postać użycia wobec pokrzywdzonej siły fizycznej jest uwiarygodnione.

- o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzuconego czynu;

- o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 kpk;

- o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez warunkowe umorzenie postępowania karnego

Niezasadny

Niezasadny

Zasadny

Uznając, iż zaistniały podstawy dowodowe ku temu, by nie wychodząc poza granice zaskarżenia, jedno spośród zarzuconych aktem oskarżenia zachowań zakwalifikować z uwzględnieniem innego, aniżeli art. 207 § 1 kk, przepisu części szczególnej kodeksu karnego, wniosek o uniewinnienie oskarżonego od zarzuconego czynu nie mógł zostać uwzględniony.

Co do konsekwencji prawnokarnych przypisanego oskarżonemu czynu – stosownie do treści art. 66 § 1 i 2 kk w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 lipca 2015 r., sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne w stosunku do sprawcy przestępstwa zagrożonego karą nie przekraczającą 5 lat pozbawienia wolności, niezależnie od tego, czy pojednał się z osobą pokrzywdzoną, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy nie karanego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Sąd Okręgowy miał tu na względzie, iż przypisany finalnie oskarżonemu czyn miały miejsce przed ponad rokiem i stanowił element wieloaspektowego konfliktu małżeństwa stojącego w obliczu rozkładu wspólnego pożycia, w ramach którego – na co wskazują wyjaśnienia oskarżonego i zeznania jego ojca – także zachowanie drugiej ze stron budziło zastrzeżenia. Ani wcześniej, ani w ciągu kolejnych miesięcy, oskarżony nie naruszał porządku prawnego. W tym stanie rzeczy można założyć, że mimo warunkowego umorzenia postępowania oskarżony nie uczyni tego także w przyszłości, w szczególności, że nie popełni kolejnego czynu zabronionego przez prawo karne. Aby jednak nie oznaczało to, iż oskarżony nie ponosi żadnych realnych konsekwencji związanych z popełnionym występkiem, Sąd Okręgowy orzeczenie w przedmiocie warunkowego umorzenia postępowania karnego obwarował obowiązkiem zadośćuczynienia pokrzywdzonej za doznaną krzywdę. Co do jego wymiaru – sąd odwoławczy miał na względzie, że kwoty zasądzane z tego tytułu winny prowadzić do możliwie pełnej finansowej kompensaty doznanych przez nich krzywd oraz, że nie mogą mieć li tylko charakteru symbolicznego. Jakkolwiek bowiem ani przepisy kodeksu karnego, ani cywilnego nie zawierają precyzyjnych kryteriów, jakimi należy się kierować przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia ,tym niemniej zadośćuczynienie to, mając na swój sposób charakter uznaniowy, musi przedstawiać ekonomicznie odczuwalną wartość, adekwatną w stosunku do doznanej krzywdy i utrzymaną w rozsądnych granicach. Żądanej z tego tytułu przez pokrzywdzoną – i zasądzonej finalnie przez sąd odwoławczy – kwoty 1000 złotych nie sposób uznać w tym kontekście jako wygórowanej. Mając zaś na uwadze, iż od wyrządzenia tej krzywdy upłynął już ponad rok, określenie terminu jego spełnienia określono na miesiąc od uprawomocnienia się wyroku.

Jako, że w zachowaniu przypisanym oskarżonemu nie sposób doszukać się niczego atypowego z punku widzenia tzw. kwantyfikatorów stopnia społecznej szkodliwości, domaganie się umorzenia względem niego postępowania w oparciu o jego znikomość nie znajduje żadnego uzasadnienia.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Rozstrzygnięcia o kosztach procesu, z wyłączeniem opłaty za I instancję.

Wobec treści art. 629 kpk, także w przypadku warunkowego umorzenia postępowania karnego koszty procesu obciążają oskarżonego.

Omówiono powyżej

Omówiono powyżej

-

-

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

-

Konieczność umorzenia postępowania

-

-

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

-

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

-

Koszty procesu

II. Stosownie do treści art. 629 kpk w zw. z art. 627 kpk, w razie warunkowego umorzenia postępowania karnego koszty procesu obciążają oskarżonego.