Pomiar prędkości na prostym odcinku drogi. Sąd utrzymał wyrok wobec K. W.

Apelacja wprost obwinionego nie była zasadna. Nie zawierała żadnych zarzutów, więc Sąd Okręgowy poddał kontroli generalnej całe postępowanie pierwszoinstacyjne i nie znalazł żadnych uchybień.

W ocenie Sądu Okręgowego Sąd meriti prawidłowo ustalił stan faktyczny w oparciu o rzetelnie i wszechstronnie oceniony materiał dowodowy. Każdy istotny dowód został poddany analizie i oceniony w kontekście innych, powiązanych z nim dowodów. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd Rejonowy jest obiektywna, prawidłowa, zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, oparta o całokształt ujawnionego na rozprawie materiału dowodowego i jako taka korzysta z ochrony jaką daje art. 7 kpk. Sąd Okręgowy nie będzie w tym miejscu tej oceny i tych ustaleń powielał, albowiem wobec doręczenia stronom odpisu uzasadnienia zaskarżonego wyroku analiza ta jest ( a przynajmniej powinna być ) im znana - dość powiedzieć, że Sąd odwoławczy aprobuje dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów oraz oparte na niej ustalenia faktyczne. Nie doszło również do żadnego naruszenia prawa materialnego. W sprawie nie ma więc żadnych nieusuniętych wątpliwości, bo zostały one rozwiane w drodze rzetelnej i logicznej oceny dowodów.

Nie było żadnej potrzeby dopuszczania opinii biegłego ds. pomiarów prędkości, albowiem urządzenie, którym dokonano pomiaru, miało wszystkie aktualne badania techniczne i świadectwo legalizacji ( k. 8), pomiar prędkości dokonany został na prostym odcinku drogi, a pojazd obwinionego nie poruszał się w kolumnie i był doskonale widoczny, co zostało zresztą udokumentowane materiałem fotograficznym ( k. 9), zaś funkcjonariusz dokonujący pomiaru miał stosowne przeszkolenia w tym zakresie (k. 10). Sąd Rejonowy prawidłowo dał wiarę przesłuchanym świadkom – funkcjonariuszom policji, nie mieli oni żadnego motywu ani pobudki, aby narażać się na odpowiedzialność karną i utratę pracy składając niezgodne z prawdą zeznania.

Wymierzona kara jest adekwatna do stopnia winy obwinionego – z pewnością nie nosi cech nadmiernej surowości.

Dlatego ustalenia faktyczne Sądu meriti są prawidłowe, zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ocena dowodów pełna, logiczna i zgodna z doświadczeniem życiowym, a rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym wyroku jest sprawiedliwe, nie uchybiające prawu materialnemu, orzeczona kara nie nosi cech rażącej niewspółmierności, zaś sam wyrok zapadł bez obrazy prawa procesowego.

Na wydatki w postępowaniu odwoławczym złożyły się zryczałtowane wydatki postępowania w kwocie 50 zł ( art. 118 § 2 kpw w zw. z § 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia z dnia 22 grudnia 2017 r. (Dz.U. z 2017 r. poz. 2467).

O kosztach sądowych za drugą instancję orzeczono na podstawie art. 121 § 1 kpw w zw. z art. 636 § 1 kpk i art. 8 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity: Dz. U. Nr 49, poz. 223 z 1983r. z późniejszymi zmianami).

Obwiniony jest młodym zdrowym mężczyzną, nie było podstaw do zwalniania go od kosztów sądowych.

Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd drugiej instancji orzekł jak w sentencji wyroku.