Sąd obniżył oskarżonemu karę za rozbój do roku i 2 miesięcy, resztę wyroku utrzymał

1.

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z 30.04. 2026r., sygn. III K 830/24

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana

Stanowisko sądu odwoławczego wobec zgłoszonych zarzutów i wniosków

1- 3.

Obrońca wyrokowi zarzucił:

1. na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, wbrew zebranemu materiałowi dowodowemu, iżoskarżony w dacie 28 czerwca roku, po dokonaniu zaboru w celu przywłaszczenia użyl wobec interweniującego pracownika ochrony przemocy popychając go i przewracając na ziemię w sytuacji, gdy załączone do akt sprawy nagrania video monitoringu wskazują, Iż to pracownik ochrony zainicjował konfrontację z oskarżonym jako pierwszy popchnął oskarżonego, który usiłował oddać przywłaszczoną rzecz, a w wyniku której doszło do jego przewrócenia się na podłogę sklepu i do powstania urazu, w postaci zwichnięcia lewej rzepki,

2 .na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. obrazę przepisów postępowania tj.

a. art. 7 k.p.k., przez dowolną ocenę załączonego do akt sprawy nagrania nnonitoringu oraz wyjaśnień oskarżonego i pokrzywdzonego pracownika ochrony, w szczególności w zakresie przebiegu zdarzenia które mogło mieć wpływ na treść wyroku, poprzez poczynienie błędnych ustaleń faktycznych, co do popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu czynu.

b. art . 170 § 1 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k., art. 193 § 1 k.p.k. i art.202 § 1 k.p.k., mające istotny wpływ na treść wyroku, poprzez bezzasadne oddalenie wniosków dowodowych oskarżonego o przeprowadzenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłych psychiatrów , po uzupełnieniu dokumentacji medycznej wnioskowanej przez oskarżonego na okoliczność ustalenia stanu zdrowia psychicznego oskarżonego i jego poczytalności tempore criminis, mimo że okoliczności te miały Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a także poprzez oddalenie wniosku o przeprowadzenie oględzin nagrania ( odtworzenie nagrania miało miejsce podczas usprawiedliwionej nieobecności oskarżonego ), mogącego mieć znaczenia dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i co mogło mieć wpływ na treść wyroku, przez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych w zakresie zamiaru i sprawstwa oskarżonego.

3. Na podstawie art. 438 pkt.1 k.p.k. obrazę przepisów postępowania w zakresie kwalifikacji prawnej czynu, poprzez przyjęcie, że oskarżony odpuścił się przestępstwa kradzieży rozbójniczej, w sytuacji, gdy prawidłowo oceniony materiał dowodowy prowadzi do wniosku, że doszło do popełnienia wykroczenia opisanego w przepisie art. 119 § 1 Kodeksu wykroczeń.

Niezasadne

Ad.1 – 2a. Zarzuty niezasadne. Sąd Okręgowy nie podziela stanowiska skarżącego, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przepisów art. 7 k.p.k., które to naruszenie miało skutkować błędami w ustaleniach faktycznych.

Zgodnie z utrwalonym od lat poglądem, wyrażanym tak w doktrynie jak też w judykaturze, że ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd meriti w toku rozprawy głównej mogą być skutecznie zakwestionowane, a ich poprawność zdyskwalifikowana, wtedy dopiero, gdyby w procedurze dochodzenia do nich Sąd uchybił dyrektywom

art. 7 k.p.k., pominął istotne w sprawie dowody lub oparł się na dowodach na rozprawie nieujawnionych, sporządził uzasadnienie niezrozumiałe, nadmiernie lapidarne, wewnętrznie sprzeczne bądź sprzeczne z regułami logicznego rozumowania, wyłączające możliwość merytorycznej oceny kontrolno-odwoławczej.

Skarżący, wyrażając własną odmienną oceną dowodów i wyprowadzając własne wnioski w tym zakresie nie wykazał w wiarygodny i przekonywający sposób, aby ocena dowodów dokonana przez Sąd meriti nosiła cechy dowolności (wykraczając tym samym poza granice ocen swobodnych zakreślone dyrektywami

art. 7 k.p.k.).Tego rodzaju uchybień jakie skarżący podnosił w związku z oceną czynu zarzucanego oskarżonemu aby rodziły one wątpliwości co do merytorycznej trafności zaskarżonego wyroku w tym zakresie, Sąd Okręgowy w niniejszej sprawie jednak nie stwierdził. Rzecz w tym, że dla skuteczności zarzutu tego rodzaju (ukierunkowanego na kwestionowanie oceny dowodów) nie wystarczy wysłowienie własnego stanowiska, odmiennego od ustaleń Sądu meriti. Konieczne jest natomiast wykazanie w oparciu o dowody i ich wnikliwą ocenę, że ustalenia te są błędne, wskazanie możliwych przyczyn powstałych błędów i wszechstronne uargumentowanie własnego odmiennego stanowiska.

Sąd Okręgowy stwierdził, że obrońca tego rodzaju argumentacji i na takim poziomie jej przekonywalności, nie przedstawił. Wbrew jego twierdzeniom, analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego pozwala w pełni na podzielenie przekonania Sądu meriti o tym, iż oskarżony swoim zachowaniem zrealizował znamiona zarzucanego mu czynu. Niedostatecznie pogłębiona argumentacja skarżącego całkowicie traci swą przekonywalność w konfrontacji ze zgromadzonymi w sprawie dowodami zwłaszcza w postaci nagrania monitoringu, wiarygodnych zeznań pokrzywdzonego oraz pozostałych świadków, których łączna synteza w pełni oddaje całokształt okoliczności zdarzeń będących przedmiotem oceny i która bez wątpienia pozwalała Sądowi pierwszej instancji na przyjęcie prawidłowych ustaleń w zakresie, które włączone zostały do podstawy faktycznej zaskarżonego wyroku.

Apelacja nie dostarcza dostatecznych argumentów mogących przemawiać za zasadnością jej uwzględnienia, a co za tym idzie, uzasadniać możliwości odmiennego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, ów środek odwoławczy zawiera jedynie odmienną, jednostronną ocenę materiału dowodowego, a podniesione w nim argumenty mają charakter stricte polemiczny a w szczególności abstrahują od treści zebranych dowodów.

Analiza treści sformułowanych przez skarżącego zarzutów oraz ich uzasadnienia prowadzi do wniosku, że skarżący dokonania błędnych ustaleń faktycznych upatruje przede wszystkim w nieuprawnionym - jego zdaniem – interpretacji nagrania monitoringu oraz obdarzeniu wiarą zeznań pokrzywdzonego, przy jednoczesnym zdyskredytowaniu wyjaśnień oskarżonego.

Tymczasem Sąd Rejonowy dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w tej części rozważył należycie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wszystkie dowody w tym kwestionowane nagranie zdarzenia, zeznania wszystkich świadków oraz wyjaśnienia oskarżonego Wskazał którym dowodom i dlaczego dał wiarę oraz którym zeznaniom i wyjaśnieniom nie dał wiary, przedstawiając motywy swoich ocen.

Skarżący nie wykazał w skardze apelacyjnej , aby w zaskarżonym wyroku, przy ocenie wyjaśnień oskarżonego, zeznań pokrzywdzonego i nagrania zdarzenia zebranych w sprawie, Sąd dopuścił się obrazy art.7 kpk.

Apelacja zawiera odmienną ocenę dowodów, korzystną dla oskarżonego i sprowadza się do założenia, że zeznania pokrzywdzonego Ś. L. który zeznawał „niekorzystnie” dla oskarżonego są niewiarygodne i należy odmówić dania im wiary, a uznać za wiarygodne odmienne twierdzenia oskarżonego a nagranie monitoringu rzekomo w rzeczywistości dowodzi agresji pracownika ochrony a nie oskarżonego, który chciał oddać zabrane mienie.

Zdaniem Sądu Okręgowego ocena dowodów poczyniona przez sąd I instancji jest bezstronna, pełna i wolna od błędów faktycznych czy logicznych oraz zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, natomiast próba jej podważenia przez skarżącego jest niczym innym jak zwykłą polemiką ze swobodną oceną dowodów, co czyni zarzut obrazy art.7 kpk niezasadnym.

Stwierdzić w tym miejscu należy, że przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych , pozostaje pod ochrona prawa procesowego (art.7 kpk) wtedy ,gdy:

- jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności sprawy (art.410 kpk) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art.2§2 kpk),

- stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art.4 kpk),

- jest wyczerpująco i logicznie – z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego – uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art.424§1 pkt 1 kpk).

Wszystkie te wymogi spełnia ocena dowodów, o której mowa w apelacji (a także pozostałych zebranych w sprawie) dokonana przez Sad I instancji i zaprezentowana w szczegółowym uzasadnieniu wyroku.

Nadto, jak wielokrotnie podkreślano zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie, istotnym czynnikiem kształtującym przekonanie sądu o wartości osobowego środka dowodowego są spostrzeżenia i wrażenia odniesione w toku bezpośredniego przesłuchania na rozprawie.

Nadto oceniając zeznania pokrzywdzonego w sprawie, trzeba podkreślić brak jakiejkolwiek tendencyjności czy złośliwości w jego relacjach. Chcąc zatem zdyskwalifikować ten dowód, należałoby przyjąć, że w toku całego postępowania świadczył w złej wierze, że zdecydował się fałszywie oskarżać – to znaczy umyślnie i nieprawdziwie niewinnego człowieka. Brakuje jednak jakichkolwiek danych, które czyniłyby tę czysto teoretyczną tezę choćby w niewielkim stopniu prawdopodobną.

Co istotne, na co też zwracał uwagę Sad I instancji, zeznania pokrzywdzonego mają swoje potwierdzenie w zeznaniach R. E. i D. E. a nade wszystko w nagraniu monitoringu. Razi naiwnością twierdzenie oskarżonego, że w momencie interwencji pracownika ochrony sklepu zamierzał zwrócić zabrane mienie, skoro do jego zatrzymania doszło w drzwiach wyjściowych sklepu i żadne zachowanie oskarżonego nie wskazywało na taki jego zamiar. Wręcz przeciwnie oskarżony w towarzystwie osoby trzeciej szybkim krokiem zmierzał do opuszczenia sklepu i dopiero interwencja pokrzywdzonego udaremniła to. Z kolei nie może dziwić fakt, że to pokrzywdzony jako pierwszy wykonał „gest” w kierunku oskarżonego skoro jest pracownikiem ochrony i do jego obowiązków należało interweniować, dokonać zatrzymania złodzieja, którym był oskarżony. Dalsze działania oskarżonego, użyta przemoc wobec pokrzywdzonego, przewrócenie go, zmierzało do utrzymania się w posiadaniu zabranej rzeczy i w pełni wyczerpało znamiona czynu z art.281 k.k.

Skoro więc ocena zebranych w sprawie dowodów, a więc wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadków i nagrania monitoringu, dokonana została przez Sąd Rejonowy z należytą starannością i wnikliwością , nie zawiera błędów natury logicznej, jest zgodna ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, to pozostaje ona pod ochroną art.7 k.p.k.

Z kolei argumentacja skarżącego dalece nie przekonuje, nie przedstawił żadnych konkretnych a nade wszystko przekonujących argumentów podważających wnioski nasuwające się z wymowy zgromadzonego materiału dowodowego, które świadczyłyby o braku winy oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu.

Finalnie Sąd odwoławczy podzielając w całości argumentację zawartą w szczegółowym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, pragnie w pełni się do niej odwołać, nie dostrzegając w związku z tym konieczności ponownego jej szczegółowego przytaczania, odsyła do uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia i czyni je integralną częścią swoich rozważań.

W opozycji zaś do twierdzeń obrońcy należy tylko stwierdzić, iż mają one charakter wyłącznie polemiczny, abstrahują od zebranych dowodów i przekonującego stanowiska sądu i jako takie nie zasługiwały na uwzględnienie.

W konsekwencji w pełni uprawniona jest teza o braku wątpliwości co do winy R. E. w zakresie zarzucanego mu czynu.

Ad.2b. Zarzut niezasadny. Nietrafny jest zarzut obrazy art. 170 § 1 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k., art. 193 § 1 k.p.k. i art. 202 § 1 k.p.k.,.Nieuprawnione jest stanowisko, że każda inicjatywa dowodowa winna być bezkrytycznie akceptowana przez sąd. Jest zgoła inaczej, bo oddalenie wniosku dowodowego pozostaje uprawnieniem sądu, które wprost przewiduje art. 170 § 1 k.p.k. Jeśli sąd prawidłowo i przekonująco umotywował swoje stanowisko co do nieprzydatności dowodów wnioskowanych przez stronę, a inne uznał za obstrukcję postępowania, to stanowisko takie w żadnym razie nie może dawać podstawy do wysunięcia zarzutu braku uwzględnienia okoliczności sprawy. Sąd I instancji oddalając w dniu ( k.329). wnioski dowodowe swoje stanowisko prawidłowo, ze wskazaniem właściwych podstaw prawnych uzasadnił. W szczególności nie sposób uznać, izby zasadnym w realiach niniejszej sprawy było uzupełnienie opinii biegłych psychiatrów, którzy wydali opinię w sprawie. Podkreślenia wymaga, że - jak wynika z art. 201 k.p.k. - o wadliwości opinii biegłego, czyniącej z niej niemiarodajne źródło dowodowe i powodującej konieczność ponowienia takiego dowodu, można mówić w sytuacji gdy opinia jest niepełna lub niejasna albo gdy zachodzi sprzeczność w samej opinii lub między różnymi opiniami w tej samej sprawie. Wówczas - jak wynika z powołanego przepisu - można wezwać ponownie tych samych biegłych lub powołać innych; tymczasem biegli opiniujący w sprawie swoją opinie oparli na szerokiej dokumentacji lekarskiej oskarżonego, dysponowali historią pobytu oskarżonego w szpitalach psychiatrycznych w H. i B. oraz z przychodni w A. przy ul. (...) ( vide dokumentacja k. 141 – 217), zbadali oskarżonego a opinia jest jasna , pełna i niesprzeczna wewnętrznie. Finalnie opinia biegłych psychiatrów słusznie potraktowana została jako niepozostawiające wątpliwości co do poczytalności oskarżonego. Autor apelacji i oskarżony w toku postępowania odwoławczego prezentowali, własne przekonanie w tej kwestii, co nie oznacza, iżby sąd, naruszył przepisy prawa procesowego. Oczywistym jest bowiem, że subiektywne przekonanie strony o wadliwości sporządzonej opinii, dowolne twierdzenie, że jest ona błędna, czy też oparta na niepełnym materiale dowodowym ( oskarżony twierdził o istnieniu 3 kg. jego dokumentacji lekarskiej w aktach jego sprawy karnej w sądzie w Kaliszu ), w żadnym razie nie może decydować o obowiązku dopuszczenia przez sąd kolejnej opinii lub uzupełnieniu istniejącej.

Nie było też uchybieniem „ oddalenie wniosku o przeprowadzenie oględzin nagrania, skoro odtworzenie nagrania miało miejsce podczas usprawiedliwionej nieobecności oskarżonego”, gdyż to twierdzenie obrońcy nie ma żadnego oparcia w faktach. Sąd odtworzył nagranie na rozprawie w dniu 2.12.2025 roku (k. 265) faktycznie podczas nieobecności oskarżonego, jednakże oskarżony był zawiadomiony o jej terminie i z żadnego dowodu nie wynika jego usprawiedliwiona nieobecność. Na rozprawie odwoławczej kwestia ta była przedmiotem pytania do oskarżonego, który nie wskazał żadnych okoliczności usprawiedliwiających jego nieobecność na rozprawie w tym dniu.

Ad.3. Zarzut niezasadny. Wadliwe jest już samo postawienie zarzutu obrazy prawa materialnego. W realiach sprawy dla tak wskazanej argumentacji prawidłowym byłby zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Tym niemniej, ,zdaniem sądu odwoławczego, w niniejszej sprawie nie doszło do przekroczenia przez Sąd Rejonowy granic swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, ale przeciwnie, w konsekwencji jego prawidłowej, całościowej oceny, dokonano trafnych ustaleń faktycznych, wskazujących na sprawstwo i zawinienie oskarżonego w zakresie zachowania opisanego zarzutem aktu oskarżenia a wyczerpującego znamiona przestępstwa z art.281 kk. Powyższe powoduje za zasadne przyjęcie, że oskarżony odpuścił się przestępstwa kradzieży rozbójniczej, a prawidłowo oceniony materiał dowodowy nie prowadzi do wniosku, że doszło tylko do popełnienia wykroczenia opisanego w przepisie art. 119 § 1 kodeksu wykroczeń.

Obrońca wniósł o zmianę wyroku Sądu poprzez przyjęcie, iż oskarżony dopuścił się wyłącznie wykroczenia opisanego w przepisie art. 119 § 1 kodeksu wykroczeń i wymierzenie mu kary w dolnej granicy zagrożenia ustawowego;

Niezasadny

Wobec ustaleń i argumentacji Sądu Rejonowego skarżący nie przedstawił przekonującej argumentacji pozwalającej na zmianę zaskarżonego wyroku; apelacja zawiera odmienną ocenę dowodów, w istocie sprowadza się do wyłącznie polemicznej oceny poszczególnych okoliczności sprawy; tymczasem w oparciu o zebrane dowody i ich wnikliwą ocenę, nie sposób uznać, iżby ustalenia faktyczne Sądu były błędne.

Finalnie nie ma żadnych podstaw do negowania rozstrzygnięcia Sądu I instancji w zakresie zawinienia oskarżonego co do zarzucanego mu przestępstwa z art. 281 k.k.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1. wymiar kary zasadniczej za przypisane oskarżonemu przestępstwo

orzeczoną karę 2 lat pozbawienia wolności za przypisany czyn z art.281 kk należy uznać za rażąco niewspółmiernie surową w rozumieniu art. 438 pkt 4 kpk

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

Rozstrzygnięcie o winie oskarżonego

Argumentacja jak wyżej. Brak było podstaw do ingerencji sądu odwoławczego w orzeczenie pierwszoinstancyjne w części dotyczącej winy, z uwagi na prawidłowość dokonanej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów a w konsekwencji na zasadność poczynionych ustaleń faktycznych; wyrok w tej części odpowiada prawu i podlegał akceptacji sądu odwoławczego.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany. orzeczenie o karze pozbawienia wolności

W ocenie sądu Okręgowego orzeczoną karę 2 lat pozbawienia wolności za przypisany czyn należy uznać za rażąco niewspółmiernie surową w rozumieniu art. 438 pkt 4 kpk; niewątpliwie bowiem ustalone okoliczności przedmiotowe i podmiotowe przypisanego oskarżonemu czynu, a także prezentowane przez wymienionego właściwości i warunki osobiste powodują, że wymierzona oskarżonemu kara razi surowością do stopnia jego winy i stopnia społecznej szkodliwości jego czynu; wymierzając temu oskarżonemu karę Sąd Rejonowy w Bydgoszczy nienależycie ocenił stopień winy oskarżonego; oczywistym jest bowiem, iż w każdym wypadku wymierzania kary sąd winien baczyć, aby całokształt represji karnej nie przekraczał stopnia winy tzn. by nie wymierzono kary ponad winę sprawcy, chociażby przemawiały za tym potrzeby prewencji indywidualnej i ogólnej.

Dlatego też Sąd zmienił zaskarżony wyrok poprzez obniżenie kary pozbawienia wolności za czyn przypisany oskarżonemu do roku i 2 miesięcy uznając ją za adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości jego czynu oraz że spełni ona wobec niego cele kary w zakresie wychowawczego oddziaływania..

Koszty procesu

4. Sąd zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i jego wydatkami obciążył Skarb Państwa, uznając, iż uiszczenie ich byłoby dla oskarżonego zbyt uciążliwe z uwagi na jego sytuację majątkową oraz konieczność odbycia kary pozbawienia wolności