Metal z sąsiedniej posesji w garażu oskarżonego. Sąd utrzymał wyrok za kradzież z włamaniem

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Opocznie z dnia 25 września 2025 roku – sygn. akt II K 191/25.

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana

Stanowisko sądu odwoławczego wobec zgłoszonych zarzutów i wniosków

A) obrazy przepisów postępowania karnego, mianowicie:

- art. 7 k.p.k. poprzez błędną ocenę dowodu z wyjaśnień oskarżonego, którym Sąd nie dał wiary, co miało wpływ na treść wydanego orzeczenia;

- art. 5 § 2 k.p.k. poprzez rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego co także miało wpływ na treść orzeczenia;

b) błędu w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że oskarżony popełnił zarzucone mu czyny choć na podstawie dowodów przeprowadzonych w sprawie wniosków takich (i ustaleń) wyciągnąć nie można było kierując się logiką i życiowym doświadczeniem, bowiem dowody wprost na takie ustalenia nie pozwalały a istniejących w związku z tym - i nie dających się usunąć - wątpliwości Sąd nie powinien (art. 5 § 2 k.p.k.) rozstrzygnąć na niekorzyść oskarżonego; uchybienie to ma przy tym oczywisty wpływ na treść orzeczenia.

Niezasadny

Oba zarzuty sprowadzające się do kwestionowana dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny zgromadzonych w sprawie dowodów nie są zasadne.

Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd meriti, oceniając zebrane w sprawie dowody, nie dopuścił się obrazy przepisów postępowania. W szczególności stwierdzić należy, iż Sąd I instancji, przy wydaniu zaskarżonego wyroku, miał na względzie całokształt ujawnionego w sprawie materiału dowodowego oraz wnikliwie i starannie rozważył wszystkie zebrane w sprawie dowody, przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Ocena wartości dowodowej poszczególnych dowodów, dokonana przez Sąd Rejonowy mieści się w granicach, wyznaczonych przepisem art. 7 k.p.k. i z całą pewnością nie można jej uznać jako dowolnej.

Także i ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji, a dotyczące sprawstwa oskarżonego w zakresie przypisanych mu czynów są prawidłowe, gdyż stanowią wynik, nie budzącej żadnych zastrzeżeń i zgodnej z art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k., oceny zebranych w sprawie dowodów.

Apelacja nie wykazała w skuteczny sposób, aby rozumowanie Sądu, przy ocenie zgromadzonych w sprawie dowodów było wadliwe, bądź nielogiczne. Zarzuty przedstawione w skardze apelacyjnej, mają w istocie charakter polemiczny i opierają się na subiektywnej i wybiórczej ocenie zebranych w sprawie dowodów.

Skarżący, podnosząc w apelacji, że w toku przedmiotowego postępowania karnego nie zostały ujawnione przekonywujące dowody winy oskarżonego, co do zarzucanych mu czynów, nie dostrzega, iż przewód sądowy dostarczył jednak wystarczających dowodów sprawstwa i winy oskarżonego,

Niewątpliwie przedmiotowa sprawa ma charakter poszlakowy, gdyż faktycznie, brak było bezpośredniego dowodu, który mógłby wskazywać, iż to oskarżony dokonał zarzucanych mu kradzieży. Nie oznacza to jednak, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na przypisanie oskarżonemu sprawstwa, co do zarzucanych mu czynów. Podnieść wszak trzeba, że ujawniony w niniejszej sprawie zespół (łańcuch) poszlak, rozumianych jako udowodnione fakty uboczne, prowadzi w drodze logicznego rozumowania, do stwierdzenia jedynej możliwej do przyjęcia – z punktu widzenia zasad logiki i doświadczenia życiowego – wersji zdarzenia, z której wynika, że to właśnie oskarżony dopuścił się przypisanego mu zaskarżonym wyrokiem wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. oraz występku kradzieży z włamaniem. Ustalenia faktyczne nie zawsze wszak muszą bezpośrednio wynikać z konkretnych dowodów. Mogą one także wypływać z nieodpartej logiki sytuacji stwierdzonej konkretnymi dowodami, jeżeli owa sytuacja jest tego rodzaju, że stanowi oczywistą przesłankę, na której podstawie doświadczenie życiowe nasuwa jednoznaczny wniosek, iż dane okoliczności faktyczne istotnie wystąpiły.

Taka właśnie sytuacja w przedmiotowej sprawie miała miejsce. Fakt główny, w postaci dokonywania przez oskarżonego kradzieży różnych przedmiotów z posesji pokrzywdzonego, został dowiedziony wnioskami, jakie należało wysnuć z udowodnionych faktów ubocznych. Taki właśnie zespół udowodnionych poszlak, połączył się w nierozerwalny łańcuch, prowadzący pośrednio – przy zastosowaniu zasad wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania – do stwierdzenia, że oskarżony dopuścił się inkryminowanych mu zachowań.

Skarżący, zarzucając Sądowi meriti dowolność rozumowania, które doprowadziło tenże Sąd do przyjęcia – jako udowodnione – zaistnienie faktu głównego (w postaci przypisanych oskarżonemu czynów), w sposób wybiórczy wskazuje na poszczególne poszlaki, jakby nie zauważając, że rozpoznawanej sprawie zaistniał określony zespół tychże poszlak. A przecież w procesie poszlakowym, nie można skupiać uwagi na pojedynczej poszlace, abstrahując od pewnej całości ujawnionych faktów ubocznych (w utrwalonym orzecznictwie wyraźnie akcentuje się pojęcie ,,zespół poszlak”, czy też ,,łańcuch poszlak” – por. chociażby wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23.07.1992 r. – II KRN 102/92; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28.06.2001 r. – II KKN 550/98; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3.10.1974 r. – I KR 174/74).

Sąd I instancji prawidłowo ocenił zaistniały zespół poszlak i wywiódł z niego jedyny trafny wniosek, z punktu widzenia logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, odnośnie sprawstwa oskarżonego, eliminując jednocześnie możliwość wystąpienia – w realiach przedmiotowej sprawy – innej wersji zdarzenia. Skarżący, negując stanowisko Sądu Rejonowego, przedstawia własną, subiektywną interpretację zgromadzonych w sprawie dowodów, która nie przekonuje również i Sądu Okręgowego. Trudno bowiem w świetle ujawnionych w sprawie okoliczności uznać za prawdopodobne, aby przedmiotowych kradzieży dokonali jacyś nieustaleni sprawcy, operujący na terenie posesji oskarżonego, a oskarżony nic na ten temat nie wie, nie mówiąc już o wskazaniu bliższych danych tychże sprawców, czy też choćby ich rysopisów. Jednocześnie oskarżony sam przyznał, że w czasie, kiedy zaistniały przedmiotowe kradzieże, nikogo nie sprowadzał na swoją posesję, ani nikt u niego nie nocował. Oskarżony powołuje się na swoje nadużywanie alkoholu w tym właśnie czasie (,,bardzo dużo piłem alkoholu, były to ilości destrukcyjne” – k. 283), co miało powodować, że nie pamięta wszystkiego, co się wówczas działo. Skoro jednak oskarżony zasłania się niepamięcią, to nie mogą być przekonywające jego zapewnienia, że na pewno nic nie zabierał z posesji sąsiada. Biorąc pod uwagę wymiary i ciężar niektórych skradzionych elementów metalowych, Sąd Rejonowy słusznie uznał, iż nie jest wykluczonym, że oskarżony korzystał z pomocy innej osoby (osób). O tym, że osoby trzecie musiały pojawiać się na posesji oskarżonego wynika z twierdzeń samego oskarżonego. Oskarżony twierdzi bowiem, że na jego posesji były takie osoby, które legalnie kupowały od niego różne przedmioty, których był właścicielem. Jednakże nie wskazał żadnych danych tych osób, tak by można było ich przesłuchać i zweryfikować wersję oskarżonego. Nie zgadzają się również podawane przez oskarżonego ilości sprzedanego złomu, gdyż jak ustalono, w toku procesu, w kluczowych miesiącach: styczeń – luty 2020 roku, oskarżony sprzedał na skupie ponad pięciokrotnie więcej złomu metalowego, niż zadeklarował. Oskarżony nie potrafi też logicznie i przekonywująco wyjaśnić, skąd część ze skradzionych przedmiotów z sąsiedniej posesji, w tym z budynku gospodarczego G. H., do którego dokonano włamania, znalazła się w jego garażu.

Sądowi meriti nie można też skutecznie postawić zarzutu naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. Pamiętać należy, że regulacje art. 7 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. mają charakter rozłączny. Problem wiarygodności danego dowodu musi być stanowczo rozstrzygnięty na płaszczyźnie art. 7 k.p.k., zaś stosowanie reguły in dubio pro reo (art. 5 § 2 k.p.k.) powinno odnosić się tylko do nie dających się usunąć wątpliwości w sferze faktów. Należy zwrócić uwagę, że niedające się usunąć wątpliwości, to nie istnienie w dowodach kilku wersji zdarzenia, ale brak możliwości rozstrzygnięcia między nimi przy użyciu zasad oceny dowodów. Dopiero, gdy sprzeczności nie da się rozstrzygnąć, to jest wątpliwości usunąć, wtedy wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego. Ponadto, jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie, skuteczne posłużenie się zarzutem obrazy art. 5 § 2 k.p.k. może przynieść skutek jedynie wówczas, gdy zostanie wykazane, że orzekający w sprawie sąd rzeczywiście miał wątpliwości o takim charakterze i rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. Dla zasadności tego zarzutu nie wystarczy zaś zaprezentowanie przez stronę własnych wątpliwości, co do stanu i oceny dowodów. Przepis art. 5 § 2 k.p.k. wprost odnosi się do istnienia wątpliwości przy ustalaniu stanu faktycznego, ale po stronie orzekającego sądu. O naruszeniu tego przepisu można więc mówić wówczas, gdy sąd (i tylko sąd, jako organ orzekający) ustalając, że zachodzą nie dające się usunąć wątpliwości, nie rozstrzygnie ich na korzyść skazanego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia z 6 stycznia 2004 roku – V KK 60/03; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 2017 roku – II KK 129/17; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20.04.2004 roku – V KK 332/03; wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 15 stycznia 2003 roku - II AKa 360/02).

W przedmiotowej sprawie, nie zachodziła natomiast żadna tego typu sytuacja. Jeszcze raz podkreślić należy, iż rozumowanie przytoczone przez Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku spełniało wymogi art. 7 k.p.k. z uwagi na fakt, iż ocena wartości zebranych dowodów została dokonana przez Sąd I instancji wszechstronnie, we wzajemnym ich kontekście, zgodnie z wiedzą i doświadczeniem życiowym. Sąd Rejonowy nie tylko właściwie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, ale także wyciągnął z niego prawidłowe wnioski, co do wypełnienia przez oskarżonego znamion zarzucanego mu wykroczenia i przestępstwa. W świetle tej oceny i wniosków, kwestia sprawstwa i zawinienia oskarżonego jawiła się w sposób jednoznaczny i nie ma mowy, aby zachodził tu stan nie dających się usunąć wątpliwości.

Reasumując powyższe rozważania, stwierdzić należy, iż Sąd Okręgowy nie podzielił twierdzeń skarżącego, że przedmiotowa sprawa dotknięta została obrazą przepisów prawa procesowego oraz błędami w ustaleniach faktycznych, a które to mogły mieć wpływ na treść wyroku.

o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i wydanie wyroku uniewinniającego odnośnie do wszystkich czynów przypisanych oskarżonemu w zaskarżonym wyroku.

Niezasadny

Ponieważ – co wykazano wyżej – żaden z zarzutów i wniosków odwoławczych, zgłoszonych we wniesionej apelacji, nie zasługiwał na uwzględnienie, przedstawiony środek odwoławczy uznać należało jako bezzasadny.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Przedmiot utrzymania w mocy

Całość zaskarżonego wyroku.

Zaskarżony wyrok jest słuszny i odpowiadający prawu. Podniesione zarzuty nie okazały się zasadne, o czym była już mowa wyżej. Także i wymierzona oskarżonemu w przedmiotowej sprawie kara stanowi trafną reakcję karną, współmierną zarówno do stopnia winy oskarżonego, jak i do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przestępstwa. Kara taka spełni w sposób właściwy cel zapobiegawczy, jak również cele kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

Koszty procesu

2

Z uwagi na aktualną sytuację materialną oskarżonego Sąd odstąpił od wymierzania mu opłaty za II instancję, a wydatkami poniesionymi w postępowaniu odwoławczym obciążył Skarb Państwa na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach karnych (tekst. jedn.: Dz. U Nr 49 poz. 223 z 1983 roku z późn. zm.).

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

całość wyroku

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana