Pracownik cofnął pozew po zapłacie 9.793 zł, sąd umorzył sprawę o odszkodowanie

Powód Z. N., działający przez pełnomocnika domagał się zasądzenia na jego rzecz od strony pozwanej F. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod (...) w V. odszkodowania w kwocie 9.793,00 zł.

W piśmie procesowym z dnia 23 grudnia 2025r. powód cofnął w całości pozew z uwagi na uznanie powództwa przez stronę pozwaną i zaspokojenie roszczenia powoda w całości. Jednocześnie powód wniósł o zasądzenie kosztów procesu zgodnie ze złożonym spisem kosztów, obejmującym poniesione wydatki oraz wynagrodzenie ustanowionego pełnomocnika wraz z odsetkami ustawowymi w przypadku opóźnienia w płatności liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Stosownie do przepisu art. 203 § 1 i 2 k.p.c. pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy, a jeżeli z cofnięciem połączone jest zrzeczenie się roszczenia – aż do wydania wyroku. Pozew cofnięty nie wywołuje żadnych skutków, jakie ustawa wiąże z wytoczeniem powództwa. Na żądanie pozwanego powód zwraca mu koszty, jeżeli sąd już przedtem nie orzekł prawomocnie o obowiązku ich uiszczenia przez pozwanego. Zgodnie z przepisem art. 355 § 1 k.p.c. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli powód cofnął ze skutkiem prawnym pozew lub jeżeli wydanie wyroku stało się z innych przyczyn zbędne lub niedopuszczalne.

W niniejszej sprawie powód cofnął pozew w toku postępowania.

Cofnięcie pozwu w niniejszej sprawie Sąd uznał za skuteczne i dopuszczalne. W świetle okoliczności sprawy brak bowiem podstaw do uznania cofnięcia pozwu za czynność sprzeczną z prawem lub zasadami współżycia społecznego, zmierzającą do obejścia prawa albo naruszającą słuszny interes pracownika (art. 203 § 4 k.p.c. oraz art. 469 k.p.c.).

Wobec prawnie skutecznego cofnięcia pozwu przez powoda, a także wobec zbędności wydawania orzeczenia w sytuacji braku sporu między stronami, Sąd Rejonowy na podstawie art. 355 § 1 i 2 k.p.c.

w punkcie I postanowienia umorzył postępowanie w sprawie.

Wobec cofnięcia pozwu z uwagi na zaspokojenie roszczenia po wytoczeniu powództwa, strona pozwana winna być potraktowana jakby sprawę przegrała. Z uwagi na wniesienie przez powoda o zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu, Sąd na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 9 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 360 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Zgodnie z przepisem

art. 98 § 3 k.p.c. do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Podstawę zasądzenia od strony pozwanej na rzecz powoda zwrotu kosztów zastępstwa procesowego stanowiły przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów.

Zgodnie natomiast z

§ 15 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów, opłaty stanowiące podstawę zasądzania kosztów zastępstwa prawnego i kosztów adwokackich ustala się z uwzględnieniem stawek minimalnych określonych w rozdziałach 2-4. Opłatę ustala się w wysokości przewyższającej stawkę minimalną, która nie może przekroczyć sześciokrotności tej stawki ani wartości przedmiotu sprawy, jeśli uzasadnia to:

1) niezbędny nakład pracy adwokata, w szczególności poświęcony czas na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu;

2) wartość przedmiotu sprawy;

3) wkład pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie;

4) rodzaj i zawiłość sprawy, w szczególności tryb i czas prowadzenia sprawy, obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów, o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.

Podejmując decyzję w przedmiocie opłaty, należy też brać pod uwagę m.in. niezbędny nakład pracy adwokata, jak też rodzaj i zawiłość sprawy, liczbę stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach, obszerność zgromadzonego materiału dowodowego (§ 15 ust. 3 pkt 1, 3 i 4 rozporządzenia). Wypada w tym miejscu uznać, że w przedmiotowej sprawie nakład pracy pełnomocnika, który sporządził i wniósł pozew do Sądu oraz dwa pisma procesowe, nie uczestniczył w żadnej rozprawie, bowiem postępowanie zakończyło się przed wyznaczeniem terminu rozprawy, nie był nadmierny, wybiegający ponad miarę a sama sprawa nie cechowała się znacznym stopniem zawiłości zarówno pod względem faktycznym i prawnym, a materiał dowodowy zgromadzony w toku postepowania nie był obszerny, bowiem został zawarty w jednym tomie akt sprawy.

Nadto, wskazać należy, że do niezbędnych kosztów celowego dochodzenia praw przez powoda podlegających zwrotowi od strony przeciwnej nie może zostać zaliczony koszt wynagrodzenia pełnomocnika powoda ustalony między stronami na podstawie umowy o świadczenia pomocy prawnej.

Sąd Apelacyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 19.05.2022r. w sprawie II AKa 34/22 uznał, iż umowa łącząca pełnomocnika z wnioskodawcą co do wynagrodzenia jest wiążąca o tyle, że wskazuje na rzeczywiste wydatki poniesione przez stronę, natomiast nie może być podstawą zasądzenia na jej rzecz kosztów ustanowienia pełnomocnika, w wysokości przekraczającej 6-krotność stawki minimalnej

Dlatego też, mając na względzie wyżej przedstawione okoliczności, orzeczono jak w

punkcie II postanowienia.

Wobec zażegnania sporu na skutek dojścia przez strony do porozumienia, Sąd Rejonowy nie znalazł podstaw do obciążania żadnej ze stron nieuiszczonymi kosztami sądowymi i zaliczył te koszty na rachunek Skarbu Państwa, o czym postanowił w

punkcie III postanowienia.