Dyrektor, który odszedł z winy pracodawcy, dostanie 13 927 zł odprawy

Powód P. B. wniósł o zasądzenie od strony pozwanej Centrum (...) w W. kwoty 13.972,42 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 4 lutego 2020 roku tytułem odprawy. W uzasadnieniu powód wskazał, że rozwiązał stosunek pracy ze stroną pozwaną z winy pracodawcy i zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego (III PZP 4/15) jest to rozwiązanie umowy z przyczyn nie dotyczących pracownika i wobec zrównania skutków takiego rozwiązania z wypowiedzeniem stosunku pracy przez pracodawcę – pracownikowi przysługuje prawo do odprawy z art. 8 ustawy o zwolnieniach grupowych.

W odpowiedzi na pozew strona pozwana Centrum (...) w W. wniosła o odrzucenie pozwu, a z ostrożności procesowej o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu wg norm przypisanych. W uzasadnieniu wskazała, że powód był zatrudniony na stanowisku dyrektora Centrum (...), jednak czynności pracodawcy wobec powoda podejmował Wójt w imieniu Gminy W.; ponadto żądanie powoda jest bezzasadne i wygórowane, gdyż zgodnie z ustawą na którą powód się powołuje pracownikowi przysługuje odprawa w wysokości dwumiesięcznego wynagrodzenia.

Ponadto w piśmie z dnia 17 kwietnia 2023 roku strona pozwana wniosła o odrzucenie pozwu z uwagi na powagę rzeczy osądzonej powołując się na wyrok Sądu Rejonowego (...) w sprawie (...)

W toku postępowania Sąd ustalił

następujący stan faktyczny :

P. B. był zatrudniony w Centrum (...) w W. od dnia 01 czerwca 2015 roku na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku Dyrektora Centrum (...) w W..

Pismem z dnia 3 lutego 2020 roku powód rozwiązał umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracodawcy.

Dowód: akta osobowe (k. 30-58)

Prawomocnym wyrokiem z dnia 12 maja 2022 roku Sąd Rejonowy(...) zasądził od Centrum (...) w W. na rzecz powoda P. B. kwotę 20.891,14 zł tytułem odszkodowania z art. 55 §1

1 kp, zaś oddalił powództwo Gminy W. przeciwko P. B. o odszkodowanie za sprzeczne z prawem rozwiązanie umowy o pracę.

Dowód: dokumenty znajdujące się w aktach (...) w szcz. pozwy i wyroki z uzasadnieniami

Pismem z dnia 4 stycznia 2023 roku powód zwrócił się do strony pozwanej o wypłatę odprawy.

Dowód: pismo powoda z potwierdzeniem odbioru k. 8-10

W tak ustalonym stanie faktycznym

Sąd zważył:

Powództwo było zasadne.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Sąd dał wiarę powyższym dowodom w takim zakresie w jakim każdy z nich stanowił podstawę dokonania ustaleń faktycznych w sprawie.

W pierwszej kolejności odnieść się należy do wniosków strony pozwanej o odrzucenie pozwu. W odpowiedzi na pozew strona pozwana wniosła o odrzucenie pozwu wskazując na brak legitymacji biernej po stronie pozwanej. Wskazać należy, że ewentualne ustalenie braku legitymacji biernej po stronie pozwanej nie skutkuje odrzuceniem pozwu, tylko oddaleniem powództwa. Ponadto strona pozwana wniosła o odrzuceni pozwu w uwagi na powagę rzeczy osądzonej powołując się na wyrok Sądu Rejonowego (...) Zgodnie z art. 199 kpc sąd odrzuci pozew, min. jeżeli sprawa o to samo roszczenie pomiędzy tymi samymi stronami została już prawomocnie osądzona. Z akt sprawy IV (...) wynika, że wyrok na który powołuje się strona pozwana dotyczy odszkodowania z art. 55 §1

(

1 )kp, zaś w niniejszej sprawie powód dochodzi odprawy. Nie zachodzi więc tożsamość roszczeń, gdyż są to dwa odrębne żądania wynikające z innych przepisów.

Tym samym wniosek o odrzucenie pozwu należało oddalić.

Wbrew stanowisku strony pozwanej stwierdzić należy, że strony łączyła umowa o pracę. Z utrwalonego orzecznictwa sądów powszechnych, w tym Sądu Najwyższego wynika, iż sprawach z zakresu prawa pracy z powództwa dyrektora jednostki będącej pracodawcą status strony pozwanej przysługuje zawsze tej jednostce jako pracodawcy, a nie reprezentującej ją osobie lub jej organowi. W analogiczny sposób należy potraktować niniejszą sprawę - skoro roszczenie powoda wynika ze stosunku pracy, to w charakterze strony pozwanej w procesie może wystąpić wyłącznie pracodawca (instytucja kultury) a nie Gmina W. ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 kwietnia 2009 I PK 121/08, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 maja 2011 r. II PK 181/2010). Okoliczność, że strona pozwana jest pracodawcą powoda potwierdziły także wyroki Sądu Rejonowego (...)

W zakresie żądania zasądzenia odprawy zastosowanie ma ustawa z dnia 13 marca 2003 roku o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy przepisy ustawy stosuje się w razie konieczności rozwiązania przez pracodawcę zatrudniającego co najmniej 20 pracowników stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, w drodze wypowiedzenia dokonanego przez pracodawcę, a także na mocy porozumienia stron, jeżeli w okresie nieprzekraczającym 30 dni zwolnienie obejmuje co najmniej:

1) 10 pracowników, gdy pracodawca zatrudnia mniej niż 100 pracowników,

2) 10% pracowników, gdy pracodawca zatrudnia co najmniej 100, jednakże mniej niż 300 pracowników,

3) 30 pracowników, gdy pracodawca zatrudnia co najmniej 300 lub więcej pracowników-

zwanego dalej "grupowym zwolnieniem". Ust. 2 stanowi, że liczby odnoszące się do pracowników, o których mowa w ust. 1, obejmują pracowników, z którymi w ramach grupowego zwolnienia następuje rozwiązanie stosunków pracy z inicjatywy pracodawcy na mocy porozumienia stron, jeżeli dotyczy to co najmniej 5 pracowników. Natomiast zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 ustawy przepisy art. 5 ust. 3 - 7 i art. 8 tej ustawy stosuje się odpowiednio w razie konieczności rozwiązania przez pracodawcę zatrudniającego co najmniej 20 pracowników stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, jeżeli przyczyny te stanowią wyłączny powód uzasadniający wypowiedzenie stosunku pracy lub jego rozwiązanie na mocy porozumienia stron, a zwolnienia w okresie nieprzekraczającym 30 dni obejmują mniejszą liczbę pracowników niż określona w art. 1. Natomiast art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy pracownikowi, w związku z rozwiązaniem stosunku pracy w ramach grupowego zwolnienia, przysługuje odprawa pieniężna w wysokości dwumiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy od 2 do 8 lat.

W niniejszej sprawie do rozwiązania umowy o pracę z powodem doszło wobec złożenia przez pracownika oświadczenia o rozwiązaniu stosunku pracy bez wypowiedzenia z winy pracodawcy

W uchwale z 2 lipca 2015 roku Sąd Najwyższy (III PZP 4/15, cyt. za LEX nr 1747384) Sąd Najwyższy wskazał, że „Rozwiązanie umowy o pracę przez pracownika na podstawie art. 55 §1

1 kp z powodu ciężkiego naruszenia przez pracodawcę podstawowych obowiązków wobec pracownika uprawnia pracownika do nabycia prawa do odprawy pieniężnej, o której mowa w art. 8 w związku z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 13 marca 2003 roku o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, jeżeli przyczyny te stanowią wyłączny powód rozwiązania stosunku pracy.” Sąd Najwyższy podkreślił w uzasadnieniu, że zgodnie z art. 55 §3 kp rozwiązanie umowy o pracę, pociąga ze sobą skutki, jakie przepisy prawa wiążą z rozwiązaniem umowy o pracę przez pracodawcę za wypowiedzeniem, a tym samym otwiera to drogę do dochodzenia niektórych roszczeń, związanych z rozwiązaniem umowy o pracę przez pracodawcę; tym samym jeżeli „pracownik rozwiązuje umowę o pracę ze względu na ciężkie naruszenie wobec niego przez pracodawcę podstawowych obowiązków, to czyni to z powodu zachowania pracodawcy, co uzasadnia twierdzenie, że jest to przyczyna rozwiązania stosunku niedotycząca pracownika także w rozumieniu art. 1 ustawy o zwolnieniach grupowych. (...) w tej sytuacji nie następuje też zdublowanie świadczeń należnych pracownikowi z tego samego tytułu”. Ze stanowiskiem tym należy się zgodzić. Z materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie nie wynika, aby istniały jakiekolwiek inne przyczyny rozwiązania stosunku pracy z powodem.

Wysokość odprawy w kwocie 13.927,42 zł wskazanej przez powoda nie jest zawyżona. Z wyliczenia wynagrodzenia w aktach osobowych (k. 44) wynika, że średnie miesięczne wynagrodzenie powoda wynosiło (...) zł brutto, taka sama kwota wynika także dowodów zebranych w sprawie (...) Tym samym żądana przez powoda kwota odprawy nie przekracza dwumiesięcznego wynagrodzenia.

Stosownie do art. 481 §1 kc, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Datą wymagalności jest dzień rozwiązania stosunku pracy, tym samym żądanie powoda o zasądzenie odsetek od 4 lutego 2020 roku było zasadne.

Mając na uwadze powyższe, na mocy powołanych przepisów należało zasądzić od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 13.927,42 zł brutto tytułem odprawy z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 4 lutego 2020 roku do dnia zapłaty.

W punkcie II wyroku Sąd nadał wyrokowi w punkcie I rygor natychmiastowej wykonalności, na podstawie art. 477

2 § 1 kpc, zgodnie z którym zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy, sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nieprzekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika.

W punkcie III wyroku, na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 4 w zw. art. 113 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, Sąd zasądził od strony pozwanej na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego (...) kwotę 750,00 złotych tytułem opłaty od pozwu, od której powód był ustawowo zwolniony.