Spór wspólników o cofnięte wypowiedzenie. Sąd ustalił, że sprzedawca pracuje od 2006 r.

Powód H. J. pozwem z dnia 23 czerwca 2025 r. (data nadania w placówce pocztowej) skierowanym przeciwko stronie pozwanej N. (...) spółka jawna z siedzibą w I., wniósł o ustalenie istnienia od 1 stycznia 2006 r. i nieprzerwanej kontynuacji do chwili obecnej stosunku pracy nawiązanego przez spółkę pn. N. (...) spółka jawna - jako pracodawcą, z powodem H. J. - jako pracownikiem, na podstawie umowy o pracę zawartej w dniu 1 stycznia 2006 r. z późniejszymi zmianami, w wymiarze pełnego etatu. Ponadto powód wniósł o obciążenie strony pozwanej kosztami w sprawie i zwrotem kosztów na rzecz powoda.

Uzasadniając swoje żądanie powód wskazał, że w dniu 1 stycznia 2006 r. zawarł ze stroną pozwaną reprezentowaną przez obu wspólników umowę o pracę. Zgodnie z treścią umowy praca była świadczona na stanowisku sprzedawcy paliw płynnych i gazowych, w wymiarze pełnego etatu, za wynagrodzeniem w wysokości 1350 zł brutto. Powód przystąpił do wykonywania pracy zgodnie z treścią zawartej umowy i świadczy pracę na rzecz strony pozwanej nieprzerwanie. Powód podniósł, że na przestrzeni lat wielokrotnie zawierał ze stroną pozwaną aneksy oraz porozumienia do umowy o pracę z dnia 1 stycznia 2006 r. Ostanie porozumienie zostało podpisane w dniu 13 stycznia 2025 r. w zakresie wynagrodzenia. Powód od dnia zawarcia umowy nieprzerwanie i bez zakłóceń świadczy pracę na rzecz pracodawcy, regularnie otrzymuje wynagrodzenie od strony pozwanej z tytułu umowy o pracę. W związku z zatrudnieniem strona pozwana opłaca również składki z tytułu ubezpieczeń społecznych oraz ponosi, a także realizuje inne świadczenia i obowiązki publicznoprawne. Powód wskazał, że pomiędzy wspólnikami spółki trwa konflikt. W sporze pomiędzy wspólnikami jest kwestionowane zatrudnienie powoda w spółce. Wspólnik N. J. (1) niejednokrotnie mówił powodowi, że przebywa nielegalnie na terenie zakładu pracy i będzie musiał oddać pieniądza, które otrzymał. Powód wskazał, że złożył pracodawcy wypowiedzenie umowy o pracę. Jednak za zgodą pracodawcy (jednego wspólnika) zostało ono cofnięte, a oświadczenie powoda zostało zwrócone. Dalej podał, że w dniu 3 czerwca 2025 r. złożył do pracodawcy wniosek o wydanie zaświadczenia w przedmiocie oświadczenia się pracodawcy, co do: zatrudnienia powoda w zakładzie pracy pracodawcy ze wskazaniem tytułu prawnego zatrudnienia lub o nie zatrudnieniu w zakładzie pracy, ze wskazaniem daty ustania stosunku pracy. W dniu 5 stycznia 2025 r. w odpowiedzi na wniosek strona pozwana poddała pod wątpliwość zatrudnienie powoda, kwestionując - ze względu na spór prawny - jego status jako pracownika. Strona pozwana nie wyjaśniła powodowi na jakiej podstawie zasadza się ten spór. Powód wskazał, że ma uzasadniony interes prawny w żądaniu ustalenia istnienia stosunku pracy, gdyż bez tego jego sytuacja zawodowa i prawna jest niepewna i może skutkować dalszymi naruszeniami praw powoda jako pracownika, ubezpieczonego, czy podatnika.

Pismem procesowym z dnia 11 sierpnia 2025 r. (data nadania w placówce pocztowej), pełnomocnik powoda w osobie adwokata, w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych pozwu doprecyzował, że powód wnosi o: ustalenie istnienia od 1 stycznia 2006 r. i nieprzerwanej kontynuacji do chwili obecnej, stosunku pracy nawiązanego przez spółkę pn. (...) J. (...) spółka jawna - jako pracodawcą, a powodem H. J. - jako pracownikiem, na podstawie umowy o pracę zawartej w dniu 1 stycznia 2006 r. na czas nieokreślony, w wymiarze pełnego etatu, na stanowisku: sprzedawca paliw płynnych i gazowych, miejsce świadczenia pracy: I., (...) (...).

W odpowiedzi na pozew z dnia 22 września 2025 r. (data nadania w placówce pocztowej) strona pozwana N. (...) spółka jawna z siedzibą w I., reprezentowana przez N. J. (1), wniosła o oddalenie powództwa w całości, a także o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych (w przypadku ustanowienia pełnomocnika), a także kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 34 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia w przedmiocie ich zasądzenia do dnia zapłaty.

Uzasadniając swoje stanowisko strona pozwana wskazała, że umowa o pracę z dnia 1 stycznia 2006 r. zawarta pomiędzy stronami została skutecznie wypowiedziana przez powoda pismem z dnia 29 marca 2021 r. Nieprawdziwe jest bowiem twierdzenie powoda, że za zgodą pracodawcy reprezentowanego przez jednego ze wspólników ww. wypowiedzenie zostało skutecznie cofnięte, a oświadczenie powoda o wypowiedzeniu umowy zostało zwrócone. Strona pozwana wskazała, że gdyby rzeczywiście powód cofnął oświadczenie woli o wypowiedzeniu umowy o pracę, to musiałby w tym zakresie złożyć pracodawcy stosowne oświadczenie w formie pisemnej, wówczas pracodawca musiałby złożyć oświadczenie woli o wyrażeniu zgody na to cofnięcie. Oba te oświadczenia wraz z pierwotnym oświadczeniem o wypowiedzeniu umowy o pracę, musiałyby zostać zachowane w aktach osobowych powoda. Ojciec powoda W. J., działając jako wspólnik pozwanej spółki, nie mógłby zwrócić powodowi dokumentu przedmiotowego wypowiedzenia. Strona pozwana podniosła, że dokument o wypowiedzeniu umowy o pracę został usunięty z akt osobowych powoda przez jego ojca. Działanie to jest przedmiotem postepowanie karnego przeciwko W. J., w ramach którego został on skazany nieprawomocnym jeszcze wyrokiem Sądu Rejonowego w Trzebnicy sygn. akt II K 610/24 z dnia 2 czerwca 2025 r. Strona pozwana powołała się również na zapis § 8a umowy pozwanej spółki z dnia 12 lipca 1994 r. w treści określonej uchwałą o zmianie umowy spółki z dnia 2 stycznia 2001 r., że wszyscy wspólnicy łącznie zatrudniają pracowników w spółce, jak i ustalają dla nich warunki pracy i płacy. Natomiast każdy ze wspólników jednoosobowo może wypowiedzieć pracownikowi warunki pracy i płacy. W związku z powyższym do cofnięcia ww. wypowiedzenia powoda nie wystarczyło oświadczenie jednego ze wspólników. Podobnie zresztą niewystarczająca byłaby zgoda jednego ze wspólników pozwanej do ponownego zatrudnienia powoda lub jakiegokolwiek innego pracownika spółki, czy też do zawarcia aneksu do umowy o pracę z pracownikiem. Czynności te wymagają bowiem łącznego działania przez obu wspólników spółki. W przeciwnym wypadku są one obarczone wadą nieważności. Strona pozwana przyznała, że po wypowiedzeniu umowy o prace w dniu 29 marca 2021 r. powód nadal przychodził do zakładu pracy i wykonywał czynności, które wcześniej leżały w zakresie jego obowiązków pracowniczych, za co spółka wypłacała mu wynagrodzenie. Następowało to jednak wyłącznie za zgoda jednego ze wspólników - ojca powoda, przy czym drugi ze wspólników N. J. (1) nie wyrażał na to zgody.

W piśmie procesowym z dnia 19 listopada 2025 r. (data nadania) pełnomocnik powoda podtrzymał w całości stanowisko powoda oraz wniósł o zasądzenie od strony pozwanej zwrot kosztów procesu, tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia w przedmiocie ich zasądzenia do dnia zapłaty.

Wskazano, że powód jako pracownik nie zna szczegółów odnośnie praktyki i obowiązków spółki jako pracodawcy w zakresie związanym z wypowiedzeniem umowy o pracę, a w szczególności cofnięciem takie wypowiedzenia. Powód wskazał, że został poinformowany przez jednego ze wspólników, że jego cofnięcie wypowiedzenia umowy o pracę jest skuteczne. Ponadto w aktach osobowych powoda nie odnotowano wypowiedzenia, a więc do ww. porozumienia doszło zanim nadano dalszy bieg wypowiedzeniu. Dla powoda jasnym potwierdzeniem skuteczności cofnięcia oświadczenia była możliwość kontynuacji pracy oraz comiesięczna wypłata wynagrodzenia. Z koeli zgodnie z art. 39 § 2 k.s.h. każdy wspólnik może bez uprzedniej uchwały wspólników prowadzić sprawy nieprzekraczające zakresu zwykłych czynności spółki. Czynności z zakresu prawa pracy w spółce będącej pracodawcą, należy zaliczyć do czynności nieprzekraczających zwykłego zarządu. Związane są one bowiem z bieżącą działalnością spółki. Nadto powód jako pracownik nie może odpowiadać za spory wynikające między wspólnikami spółki, w tym za niedopełnienie ich obowiązków. Wyjaśniono również, że od początku pracy powoda w pozwanej spółce istniała praktyka, zgodnie z którą ze sprawami pracowniczymi można było udawać się do każdego ze wspólników, co potwierdzają aneksy i porozumienia do umowy o pracę zawierane z powodem. Zwrócono uwagę na porozumienie w sprawie zmiany warunków pracy i płacy zawarte w dniu 30 czerwca 2023 r. oraz na informację o warunkach zatrudnienia z dnia 26 kwietnia 2023 r., podpisane przez obu wspólników spółki. W związku z powyższym nieprawdą jest, iż N. J. (1) w okresie po cofnięciu przez powoda wypowiedzenia umowy o pracę nie akceptował i nie wyrażał zgody na świadczenie przez powoda pracy.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 12 lipca 1994 r. N. J. (1) oraz W. J. zawarli umowę spółki cywilnej w celu wspólnego prowadzenia działalność gospodarczej (§ 1 umowy). Każdy ze wspólników miał prawo samodzielnego prowadzenia spraw oraz reprezentowania spółki (§ 4 umowy). Spółkę zawarto na czas nieokreślony. Każdemu wspólnikowi przysługiwało prawo wystąpienia ze spółki za trzymiesięcznym wypowiedzeniem ze skutkiem na koniec roku (§ 7 umowy). Wszystkie zmiany umowy wymagały formy pisemnej (§ 10 umowy).

Powyższa umowa spółki cywilnej została zmieniona uchwałą wspólników w dniu 2 stycznia 2001 r. na umowę spółki jawnej. W dniu 2 stycznia 2001 r. wspólnicy w drodze aneksu wprowadzili zmiany umowy spółki z dnia 12 lipca 1997 r. Dotychczasowi wspólnicy w celu prowadzenia dalszej działalności gospodarczej zawiązali spółkę jawną stosownie do przepisów kodeksu spółek handlowych. W § 1a umowy wskazano, że spółka będzie działać pod firmą (...) Spółka jawna. Siedziba spółki mieści się w I. ul. (...) (§ 2 umowy). Zgodnie z § 4 umowy każdy wspólnik ma prawo reprezentować spółkę, z tym że do składania oświadczeń woli i podpisów w imieniu spółki uprawnieni są dwa wspólnicy. (§ 4 umowy)

Zgodnie z § 8a umowy wszyscy wspólnicy łącznie zatrudniają pracowników w spółce, jak i ustalają dla nich warunki pracy i płacy. Natomiast każdy ze wspólników jednoosobowo może wypowiedzieć pracownikowi warunki pracy i płacy.

Dowód:

wydruk z KRS dot. strony pozwanej k. 9-14; umowa spółki cywilnej z dn. 12.07.1994 r. k. 67; protokół z dn. 2.01.2001 r. k. 68-69, 129-129v; umowa spółki cywilnej zmienionej uchwałą wspólników w dn. 2.01.2001 r. na umowę spółki jawnej k. 70-71; aneks nr (...) z dnia 28.05.2007 r. do umowy spółki k. 72; uchwała nr 3 z dn. 28.05.2007 r. w sprawie rozszerzenia prowadzonej działalności gospodarczej k. 73; umowa spółki cywilnej zmieniona uchwała wspólników w dn. 2.01.2001 r. na umowę spółki jawnej, ze zmianami wprowadzonymi uchwała wspólników nr 3 w dn. 28.05.2007 r. tekst jednolity k. 74-75, 127-128, 148-148v; umowa spółki cywilnej zmienionej uchwała wspólników w dn. 2.01.2001 r. na umowę spółki jawnej tekst jednolity k. 146-147.

Powód jest synem wspólnika pozwanej spółki (...).

Okoliczność bezsporna.

W dniu 1 lutego 2005 r. (...) Spółka jawna reprezentowana przez W. J. oraz N. J. (3), jako pracodawca zawarła z powodem H. J., jako pracownikiem umowę o pracę na czas określony od 1 lutego 2005 r. do 31 grudnia 2005 r., na stanowisku kasjer-sprzedawca paliw, z miejscem wykonywania pracy: stacja paliw (...) ul. (...), w wymiarze pełnego etatu, za wynagrodzeniem 1150 zł.

Przy zatrudnieniu powód przeszedł szkolenie wstępne bhp, instruktaż ogólny oraz instruktaż stanowiskowy.

Z dniem 1 listopada 2005 r. powodowi powierzono stanowisko sprzedawcy paliw płynnych i gazowych i podwyższono jego wynagrodzenie do kwoty 1350 zł.

W dniu 1 stycznia 2006 r. (...) Spółka jawna reprezentowana przez W. J. oraz N. J. (1), jako pracodawca zawarła z powodem H. J., jako pracownikiem umowę o pracę na czas nieokreślony, na stanowisku sprzedawca paliw płynnych i gazowych, z miejscem wykonywania pracy: stacja (...) ul. (...), w wymiarze pełnego etatu, za wynagrodzeniem 1350 zł.

Od dnia zawarcia umowy o pracę wynagrodzenie zasadnicze powoda było sukcesywnie podnoszone na podstawie porozumień zmieniających i aneksów do umowy: od 1 czerwca 2007 r. wynosiło 1500 zł, od 1 kwietnia 2008 r. 1700 zł, od 1 stycznia 2013 r. 2100 zł, od 1 stycznia 2020 r. 2750 zł, od 1 stycznia 2021 r. 2950 zł, od 1 stycznia 2022 r. 3160 zł, od 1 stycznia 2023 r. 3666 zł, od 1 lipca 2023 r. 3776 zł, od 1 stycznia 2024 r. 4450 zł, od 1 lipca 2024 r. 4600 zł, od 1 stycznia 2025 r. 5100 zł.

Wymienione aneksy do umowy o pracę podpisywane były w imieniu spółki przez obydwu wspólników lub przez jednego z nich, np. aneks z 1 stycznia 2020 r. w imieniu spółki podpisał wyłącznie N. J. (1), aneks z 9 stycznia 2023 r. oraz porozumienie z 30 czerwca 2023 r. podpisali w imieniu spółki N. J. (1) i W. J., porozumienie z 30 stycznia 2024 r. podpisał w imieniu spółki wyłącznie W. J..

Obaj wspólnicy podpisali informację o warunkach zatrudnienia powoda z dnia 27 kwietnia 2023 r.

Dowód:

dokumenty z akt osobowych powoda: umowa o pracę z dn. 1.02.2005 r.; zaświadczenia z dn. 3.02.2005 r.; aneks z dn. 31.10.2005 r.; umowa o pracę z dn. 1.01.2006 r. k. 15; porozumienie z dn. 1.06.2007 r. k. 16; porozumienie z dn. 1.04.2008 r. k. 17; porozumienie z dn. 1.01.2013 r. k. 18; aneks z dn. 1.01.2020 r. k. 19; aneks z dn. 1.01.2021 r. k. 20; aneks z dn. 3.01.2022 r. k. 21; aneks z dn. 9.01.2023 r. k. 22; porozumienie z dn. 30.06.2023 r. k. 23; porozumienie z dn. 30.01.2024 r. k. 24; porozumienie z dn. 2.07.2024 r. k. 25; porozumienie z dn. 13.01.2025 r. k. 26; informacja o warunkach zatrudnienia z dn. 27.04.202 r. k. 27-28v.

Powód nie otrzymał pisemnego zakresu obowiązków. Zakres obowiązków powoda został ustalony na początku współpracy ustnie wraz ze wspólnikami strony pozwanej. Przez ostanie 5-6 lat powód wykonuje również polecenia służbowe wydawane przez kierownika X. J..

Do obowiązków powoda należy nadzorowanie całego procesu sprzedaży oraz obsługa klienta. Powód zastępuje również kierownika podczas jego nieobecności.

Powód od zawarcia umowy o pracę świadczy swoją pracę w I., przy ul. (...), gdzie znajduje się stacja paliw prowadzona przez pozwaną spółkę.

Powód świadczy pracę w systemie zmianowym w godzinach od 7:00 do 19:00 lub od 19:00 do 7:00. Grafik pracy ustalany jest przez kierownika X. J.. Powód nie ma wpływu na to w jakich godzinach przychodzi do pracy, ani w jakich dniach ma daną zmianę.

Wykonując swoje codziennie obowiązki powód przede wszystkim wykorzystuje system kasowy należący do strony pozwanej. Powód korzysta również z narzędzi, pomieszczeń ogólnodostępnych dla wszystkich pracowników strony pozwanej.

Wnioski o urlop wypoczynkowy powód składa ustnie swojemu kierownikowi, który decyduje o jego udzieleniu, następnie powód potwierdza urlop wypoczynkowy podpisując karty urlopowe.

Powód od 2006 r. nieprzerwanie otrzymuje wynagrodzenie za pracę w kwocie wynikającej z umowy o pracę z późniejszymi zmianami, płatne raz w miesiącu, ostatniego dnia roboczego danego miesiąca kalendarzowego, na konto bankowe powoda.

Dyspozycje przelewów wynagrodzenia z konta spółki na rzecz powoda dokonuje Ż. J., która zajmuje się księgowością i finansami spółki. Obsługę kadrowo-księgową w spółce świadczy również W. Ż..

Dowód:

przesłuchanie powoda na rozprawie w dn. 30.01.2026 r. e-protokół od 00:08:21; przesłuchanie wspólnika strony pozwanej W. J. na rozprawie w dn. 30.01.2026 r. e-protokół od 00:38:53; przesłuchanie wspólnika strony pozwanej na rozprawie 30.01.2026 r. e-protokół do 01:11:23; wydruki historii rachunku bankowego powoda, k. 142-143.

Pracodawca nie ma zastrzeżeń do sposobu wykonywania obowiązków pracowniczych przez powoda. Powód świadczy swoją pracę na opisanych powyżej warunkach nieprzerwanie od 2006 r. za wiedzą obu wspólników pozwanej spółki.

Dowód:

przesłuchanie powoda na rozprawie w dn. 30.01.2026 r. e-protokół od 00:08:21; przesłuchanie wspólnika strony pozwanej W. J. na rozprawie w dn. 30.01.2026 r. e-protokół od 00:38:53; przesłuchanie wspólnika strony pozwanej N. J. (1) na rozprawie w dn. 30.01.2026 r. e-protokół do 01:11:23.

W 2021 r. nasilił się trwający od lat konflikt pomiędzy wspólnikami strony pozwanej, w tym na tle podejrzeń o kradzież paliwa w firmie, o które to kradzieże N. J. (1) podejrzewał powoda.

Pod wpływem nacisków ze strony wspólnika N. J. (1) powód złożył pracodawcy oświadczenie datowane na 27 marca 2021 r. o wypowiedzeniu umowy o pracę zawartej w dniu 1 stycznia 2006 r. z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, który miał upłynąć z dniem 30 czerwca 2021 r. W treści oświadczenia powód wskazał, że umowę rozwiązuje na ustny wniosek współwłaściciela spółki (...), iż ma zrezygnować z pracy w firmie. Oświadczenie wpłynęło do strony pozwanej w dniu 29 marca 2021 r.

Dowód:

oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę k. 98; przesłuchanie powoda na rozprawie w dn. 30.01.2026 r. e-protokół od 00:08:21; przesłuchanie wspólnika strony pozwanej W. J. na rozprawie w dn. 30.01.2026 r. e-protokół od 00:38:53; przesłuchanie wspólnika strony pozwanej N. J. (1) na rozprawie w dn. 30.01.2026 r. e-protokół do 01:11:23.

W okresie wypowiedzenia powód nieprzerwanie świadczył pracę dla strony pozwanej. Na prośbę W. J. w połowie czerwca 2021 r. powód złożył ustnie oświadczenie W. J. o wycofaniu swojego wcześniejszego oświadczenia o wypowiedzeniu umowy o pracę, na co W. J. wyraził zgodę.

Dowód:

przesłuchanie powoda na rozprawie w dn. 30.01.2026 r. e-protokół od 00:08:21; przesłuchanie wspólnika strony pozwanej W. J. na rozprawie w dn. 30.01.2026 r. e-protokół od 00:38:53.

Powód po dniu 30 czerwca 2021 r. w dalszym ciągu świadczy pracę na rzecz strony pozwanej na takich samych warunkach jak przed złożeniem wypowiedzenia umowy o pracę i otrzymuje za swoją pracę umówione wynagrodzenie.

Dowód:

przesłuchanie powoda na rozprawie w dn. 30.01.2026 r. e-protokół od 00:08:21; przesłuchanie wspólnika strony pozwanej W. J. na rozprawie w dn. 30.01.2026 r. e-protokół od 00:38:53; przesłuchanie wspólnika strony pozwanej N. J. (1) na rozprawie w dn. 30.01.2026 r. e-protokół do 01:11:23.

Złożone pracodawcy wypowiedzenie umowy o pracę z dnia 29 marca 2021 r. nie znajdowało się w aktach osobowych powoda, w związku z brakiem dokumentu N. J. (1) złożył zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa.

N. J. (1) widywał powoda w pracy, wiedział, że powód w dalszym ciągu świadczy swoją pracę i otrzymuje za nią wynagrodzenie, informował go ustnie, że w jego ocenie pracuje nielegalnie.

Dowód:

przesłuchanie powoda na rozprawie w dn. 30.01.2026 r. e-protokół od 00:08:21; przesłuchanie wspólnika strony pozwanej N. J. (1) na rozprawie w dn. 30.01.2026 r. e-protokół do 01:11:23.

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Trzebnicy II Wydziału Karnego z dnia 2 czerwca 2025 r. sygn. akt II K 610/24 W. J. został uznany za winnego tego, że w okresie od 29 marca 2021 r. do 5 lipca 2023 r. w I., będąc współwłaścicielem firmy (...) spółka jawna oraz jednym z pracodawców H. J. usunął z akt personalnych H. J., a następnie ukrył przed drugim pracodawcą N. J. (1) złożony w dniu 29 marca 2021 r. przez pracownika H. J. dokument w postaci wypowiedzenia umowy o pracę, którym nie miał prawa wyłącznie rozporządzać tj. przestępstwo z art. 276 k.k. i za to na podstawie art. 276 k.k. wymierzono mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności (punkt I sentencji wyroku). Na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 k.k. warunkowo zawieszono W. J. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 2 lata (punkt II sentencji wyroku).

Wyrokiem z dnia 20 listopada 2025 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy sygn. akt IV Ka 1030/25 utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Trzebnicy II Wydział Karny z dnia 2 czerwca 2025 r. sygn. akt II K 610/24.

Okoliczność bezsporna, nadto dowód:

wyrok SR w Trzebnicy z dn. 2.06.2025 r. sygn.. akt II K 610/24 wraz z uzasadnieniem k. 48-66; wyrok SO we Wrocławiu z dn. 20.11.2025 r. sygn. IV Ka 1030/25 wraz uzasadnieniem k. 99.

Po dniu 30 czerwca 2021 r. N. J. (1) nie próbował powtrzymać powoda od świadczenia pracy na rzecz pozwanej spółki, nie zakazał mu wykonywania obowiązków pracowniczych. N. J. (1) nie składał powodowi oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę, nie proponował mu rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron.

Dowód:

przesłuchanie powoda na rozprawie w dn. 30.01.2026 r. e-protokół od 00:08:21; przesłuchanie wspólnika strony pozwanej N. J. (1) na rozprawie w dn. 30.01.2026 r. e-protokół do 01:11:23.

W związku z nasilającym się konfliktem W. J. oraz N. J. (1) od 2023 r. nie kontaktują się ze sobą, N. J. (1) nie angażuje się w sprawy spółki, w tym w sprawy pracownicze. Od 2024 r. wszelkie aneksy i porozumienia dotyczące umów o pracę, w tym dotyczące umowy o pracę powoda, podpisywane są przez W. J.. Dokumenty przygotowane są przez księgowość spółki i są pozostawiane w biurze do wglądu i podpisu przez drugiego wspólnika.

Dowód:

przesłuchanie powoda na rozprawie w dn. 30.01.2026 r. e-protokół od 00:08:21; przesłuchanie wspólnika strony pozwanej W. J. na rozprawie w dn. 30.01.2026 r. e-protokół od 00:38:53.

Pismem z dnia 3 czerwca 2025 r. powód zwrócił się do N. J. (1), jako wspólnika pozwanej spółki, o wydanie w imieniu spółki jako pracodawcy zaświadczenia, zawierającego oświadczenie: o zatrudnieniu powoda w zakładzie pracy ze wskazaniem tytułu prawnego lub o braku zatrudnienia w zakładzie pracy, ze wskazaniem daty ustania stosunku pracy. W treści pisma powód wskazał, że oświadczenie jest mu potrzebne celem okazania w sądzie pracy, a także wnioskował o wydanie zaświadczenia do rąk własnych w terminie 2 dni od dnia doręczenia pisma.

Dowód:

wniosek o zaświadczenie z dn. 3.06.2025 r. k. 29; przesłuchanie powoda na rozprawie w dn. 30.01.2026 r. e-protokół od 00:08:21.

W odpowiedzi na wniosek powoda z dnia 3 czerwca 2025 r. N. J. (1) w piśmie z dnia 5 czerwca 2026 r. wskazał, że w jego ocenie istnieje aktualnie spór prawny, co do skuteczności złożonego przez powoda wypowiedzenia umowy o pracę oraz skuteczności wycofania tego wypowiedzenia, a w konsekwencji także, co do statusu powoda.

Dowód:

odpowiedź na wniosek o wydanie zaświadczenia z dn. 5.06.2025 r. k. 30

B. miesięczne wynagrodzenie powoda z ostatnich trzech miesięcy pracy liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy na dzień 22 września 2025 r. wynosiło 6739,43 zł brutto.

Dowód:

zaświadczenie z dn. 22.09.2025 r. k. 78

Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd oparł się na dowodach

z dokumentów powołanych w treści uzasadnienia, bowiem żadna ze stron nie podważyła

w toku postępowania ich prawdziwości i wiarygodności, nie budziły one również wątpliwości Sądu. Dokumenty znajdujące się w aktach sprawy oraz w dołączonych aktach osobowych powoda stanowiły zaś dowody bez konieczności wydawania odrębnego postanowienia (art. 243(2) k.p.c.).

Na okoliczność ustalenia istnienia stosunku pracy pomiędzy stronami sporu Sąd przeprowadził dowód z przesłuchania stron: powoda H. J. oraz wspólników strony pozwanej W. J. i N. J. (1). Pomimo odmiennej oceny prawnej odnośnie dalszego istnienia łączącej strony sporu umowy o pracę wyrażanej przez N. J. (1), w wielu istotnych dla rozstrzygnięcia aspektach twierdzenia stron potwierdzały się nawzajem, tworząc spójną i logiczną całość. Dowód z przesłuchania stron pozwolił na ustalenie faktów istotnych dla rozstrzygnięcia i został oceniony przez Sąd jako w pełni wiarygodny.

Sąd oddalił wniosek strony pozwanej o zobowiązanie Sądu Rejonowego w Trzebnicy II Wydziału Karnego do przedłożenia dokumentów wymienionych w pkt II pisma pełnomocnika strony pozwanej z dnia 20 marca 2026 r. (k. 151-151v) oraz pominął dowód z tych dokumentów jako nieistotny dla rozstrzygnięcia sprawy oraz zmierzający do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania na podstawie art. 235(2) § 1 pkt 2 i 5 k.p.c. Pełnomocnik wnosząc o zwrócenie się o odpisy wskazanych dokumentów w postaci protokołów z przesłuchania powoda i W. J. przed Sądem Rejonowym w Trzebnicy w żaden sposób nie wyjaśnił, dlaczego sam nie mógł ich uzyskać (art. 250 § 1 k.p.c.) Ponadto wskazana w piśmie teza dowodowa dotyczyła okoliczności, które nie zmierzały do ustalenia faktów istotnych z punktu widzenia żądania zgłoszonego w pozwie.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie powód H. J., po ostatecznym sprecyzowaniu żądania, wniósł o ustalenie istnienia od 1 stycznia 2006 r. i nieprzerwanej kontynuacji do chwili obecnej, stosunku pracy nawiązanego przez spółkę pn. (...) spółka jawna - jako pracodawcą, a powodem H. J. - jako pracownikiem, na podstawie umowy o pracę zawartej w dniu 1 stycznia 2006 r. na czas nieokreślony, w wymiarze pełnego etatu, na stanowisku: sprzedawca paliw płynnych i gazowych, miejsce świadczenia pracy: I., (...).

Strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości. W odpowiedzi na pozew wskazano, że umowa o pracę z dnia 1 stycznia 2006 r. zawarta pomiędzy stronami została skutecznie wypowiedziana przez powoda pismem z dnia 29 marca 2021 r.

Rozpoczynając od niezbędnych rozważań teoretyczny wskazać należy, iż podstawą prawną powództw o ustalenie jest art. 189 k.p.c., zgodnie z którym powód może żądać ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny. W myśl przywołanego przepisu powód musi wykazać dodatkowo istnienie interesu prawnego uzasadniającego jego roszczenie. Interes ten stanowi podstawową przesłankę materialnoprawną powództwa o ustalenie, a jednocześnie jest on kryterium zasadności wyboru tej formy ochrony praw podmiotowych. Podkreślenia wymaga, że przez „interes" należy rozumieć potrzebę wynikającą z sytuacji, w jakiej powód się znalazł, natomiast „prawny" dotyczy szeroko rozumianych praw i stosunków prawnych podmiotu. Powództwo o ustalenie zmierza do usunięcia stanu niepewności w łączącym strony stosunku prawnym.

W orzecznictwie podkreśla się, że na podstawie art. 189 k.p.c. pracownik ma interes prawny w ustaleniu rzeczywistej treści realizowanego stosunku pracy, jeżeli dochodzone ustalenie ma charakter niemajątkowy lub sprawia, iż oparte na nim potencjalne roszczenia majątkowe mogą się zaktualizować dopiero w przyszłości

(por. wyrok Sądu Najwyższego z 5 grudnia 2002 r., sygn. akt I PKN 629/01). Ustalenie istnienia stosunku pracy warunkuje prawo do niektórych bieżących i przyszłych świadczeń z ubezpieczeń społecznych, a także rzutuje, przez konstrukcję stażu ubezpieczenia, na ich wysokość. Ustalenie istnienia lub treści stosunku pracy jest w takim przypadku sposobem ochrony praw i uprawnień pracowniczych, gdy jeszcze nie jest możliwe dochodzenie świadczeń od pracodawcy albo z ubezpieczeń społecznych

(wyrok Sądu Najwyższego z 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt I PK 132/16).

W przedmiotowej sprawie należało uznać, że powód miał interes prawny w wytoczeniu powództwa o ustalenie istnienia stosunku pracy. W wyniku konfliktu wspólników pozwanej spółki, w tym co do oceny odnośnie statusu powoda, istniała niepewność co do nieprzerwanego trwania zatrudnienia powoda w oparciu o umowę o pracę zawartą przez strony w dniu 1 stycznia 2006 r. Powód dołączył do pozwu pismo z dnia 5 czerwca 2025 r., stanowiące odpowiedź na jego wniosek o wydane zaświadczenia o zatrudnieniu. N. J. (1), jako wspólnik strony pozwanej, nie wydał powodowi zaświadczenia o zatrudnieniu i w rzeczonym piśmie wskazał wprost, że w jego ocenie istnieje aktualnie spór prawny, co do skuteczności złożonego przez powoda wypowiedzenia umowy o pracę oraz skuteczności wycofania tego wypowiedzenia, a w konsekwencji także, co do statusu powoda jako pracownika. Z ustaleń dokonanych w sprawie wynika ponadto, że N. J. (1) w rozmowach z powodem wskazywał, że przebywa on w pracy „nielegalnie” i może być zobowiązany do zwrotu wypłacanego na jego rzecz wynagrodzenia. W takiej sytuacji Sąd nie miał wątpliwości co do istnienia interesu prawnego powoda w żądaniu ustalenia, czy też potwierdzenia istnienia stosunku pracy pomiędzy stronami sporu.

Bezspornym w sprawie pozostaje, że w dniu 1 stycznia 2006 r. strona pozwana reprezentowana przez wspólników W. J. oraz N. J. (1) zawarła z powodem H. J. umowę o pracę na czas nieokreślony, na stanowisku sprzedawcy paliw płynnych i gazowych, z miejscem świadczenia pracy w I. przy ul. (...). Bezspornym jest również to, że pismem z dnia 29 marca 2021 r. powód złożył pracodawcy oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o pracę zawartej w dniu 1 stycznia 2006 r. z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia upływającego 30 czerwca 2021 r. Ostatecznie nie doszło jednak do rozwiązania umowy o pracę, gdyż w połowie czerwca 2021 r. powód ustnie wycofał oświadczenie o wypowiedzeniu, adresatem ustnego oświadczenia powoda był jeden ze wspólników strony pozwanej W. J.. Podkreślenia przy tym wymaga, że w zasadzie niesporne pozostaje, że powód po dniu 30 czerwca 2021 r. w dalszym ciągu wykonywał swoją pracę na rzecz strony pozwanej na niezmienionych warunkach. Jednakże w ocenie drugiego ze wspólników pozwanej spółki (...) nie doszło do skutecznego cofnięcia przez powoda oświadczenia woli o wypowiedzeniu umowy o pracę i tym samym powód nie jest pracownikiem strony pozwanej od lipca 2021 r.

Uzasadniając swoje stanowisko N. J. (1) podnosił, że nie posiadał wiedzy o cofnięciu przez powoda oświadczenia o wypowiedzeniu umowy, aż do czasu rozpoczęcia postępowania karnego przeciwko W. J. prowadzonego przed Sądem Rejonowym w Trzebnicy w sprawie o sygn. akt II K 610/24. Ponadto w odpowiedzi na pozew zostało wskazane, że zgodnie z zapisem § 8a umowy spółki wszyscy wspólnicy łącznie zatrudniają pracowników w spółce, jak i ustalają dla nich warunki pracy i płacy. Natomiast każdy ze wspólników jednoosobowo może wypowiedzieć pracownikowi warunki pracy i płacy, co wyklucza skuteczność cofnięcia oświadczenia woli przez powoda dokonanego wyłącznie wobec jednego ze wspólników.

Warto w tym miejscu podkreślić, że postanowienia umowy spółki osobowej nie mogą stać w sprzeczności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Nie ulega zaś wątpliwości, że do nawiązania stosunku pracy dochodzi nie tylko w następstwie zawarcia umowy o pracę na piśmie bądź ustnie, ale również poprzez dopuszczenia do pracy. W razie zatem faktycznego świadczenia pracy przez pracownika i wypłacania mu wynagrodzenia oraz wykonywania przez pracodawcę innych, typowych obowiązków, nie można uznać, że nie doszło do nawiązania stosunku pracy ponieważ pracodawca (spółka osobowa) nie zawarł z pracownikiem pisemnej umowy zgodnie z zasadami reprezentacji ustalonymi pomiędzy wspólnikami. Co więcej zasady reprezentacji spółki jawnej regulowane są bezwzględnie obowiązującymi przepisami Kodeksu spółek handlowych. Zakres przysługującego wspólnikowi prawa reprezentacji określony jest w art. 29 § 2 k.s.h. najszerzej jak jest to możliwe – obejmuje wszystkie czynności sądowe i pozasądowe spółki, bez żadnych wyłączeń. Ponadto, wzmocniony jest zakazem jakichkolwiek ograniczeń, które byłyby skuteczne wobec osób trzecich (art. 29 § 3 k.s.h.). Uszczuplanie ustawowo określonego zakresu prawa reprezentacji przysługującego wspólnikom spółki jawnej może więc wywoływać jedynie skutki wewnętrzne – w relacjach między wspólnikami, nie wpływając na ważność i skuteczność czynności prawnych dokonanych przez nich w imieniu spółki z osobami trzecimi - zob. m.in. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 2 marca 2010 r., I ACa 98/10, LEX nr 1680267, w którym przyjęto, że podział czynności między wspólnikami spółki jawnej według kryterium przedmiotowego wywołuje skutki tylko w stosunkach między wspólnikami i nie ma wpływu na sposób reprezentacji spółki jawnej.

(tak M. Dumkiewicz [w:] Kodeks spółek handlowych. Komentarz aktualizowany, Gdańsk 2026, art. 29.

Sąd pracy rozpatrując żądanie ustalenia istnienia stosunku pracy bada zadem, czy stosunek prawny spełnia wszystkie przesłanki umowy o pracę wynikające z Kodeksu pracy, czego nie mogą zmieniać jakiekolwiek postanowienia umowy spółki, w tym w zakresie nawiązywania i rozwiązywania stosunku pracy. Każdy ze wspólników spółki jawnej może bowiem jednoosobowo reprezentować ją w stosunkach z podmiotami trzecimi, w tym przy zawarciu umowy o pracę.

Dla rozstrzygnięcia niniejszego sporu kluczowym było zatem ustalenie, czy powód -jak twierdził w pozwie - nieprzerwanie od 2006 r. świadczy pracę dla strony pozwanej w oparciu o umowę o pracę na czas nieokreślony. Przy czym oceniając kwestię istnienia stosunku prawnego łączącego powoda z pozwaną spółką po złożeniu przez powoda wypowiedzenia umowy o pracę, należało wziąć również pod uwagę wolę stron odnośnie dalszego świadczenia pracy przez powoda.

W ocenie Sądu stosunek prawny łączący strony należy uznać za stosunek pracy. Stosownie do zawartej w art. 2 Kodeksu pracy definicji, pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie m.in. umowy o pracę. Użyty w powyższym przepisie zwrot "zatrudniona" oznacza istnienie między pracownikiem, a pracodawcą szczególnej więzi prawnej o charakterze zobowiązaniowym, tj. stosunku pracy. Istotą tego stosunku jest - w świetle art. 22 § 1 k.p. - uzewnętrznienie woli umawiających się stron, z których jedna deklaruje chęć wykonywania pracy określonego rodzaju w warunkach podporządkowania pracodawcy, natomiast druga - stworzenia stanowiska pracy i zapewnienia świadczenia pracy za wynagrodzeniem.

Zgodnie z art. 22 § 1 k.p. przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca do zatrudnienia pracownika za wynagrodzeniem. Oznacza to, iż cechami charakteryzującymi stosunek pracy jest odpłatność, osobiste świadczenie pracy przez osobę fizyczną, wykonywanie pracy określonego rodzaju w sposób ciągły i powtarzający się, na rzecz pracodawcy i na jego ryzyko oraz pod jego kierownictwem, w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę. Wszystkie te elementy muszą zajść łącznie, a brak jednego z nich zasadniczo wyklucza przyjęcie, że nawiązany został stosunek pracy. Pracownik obowiązany jest więc świadczyć pracę będąc podporządkowanym pracodawcy w granicach wynikających z charakteru pracy i potrzeb pracodawcy. Zasada podporządkowania jest jedną z podstawowych cech odróżniających stosunek pracy od stosunku opartego na umowie dzieła, zlecenia czy agencji. Zasada ciągłości świadczenia pracy w ramach stosunku pracy polega na tym, że zobowiązanie pracownika nie polega na jednorazowym wykonaniu pewnej czynności lub na wykonaniu ich zespołu składającego się na określony rezultat, lecz wiąże się z wykonaniem określonych czynności w powtarzających się odstępach czasu, w okresie istnienia trwałej więzi łączącej pracownika z pracodawcą

(por. orzeczenia Sądu Najwyższego z 14 grudnia 1999 r., sygn. akt

I PKN 451/99 i z 22 grudnia 1998 r., sygn. akt

I PKN 517/98).

W procesie sądowego badania, czy dany stosunek prawny jest stosunkiem pracy, zasadnicze znaczenie ma ustalenie faktyczne, czy praca wykonywana w ramach analizowanego stosunku prawnego rzeczywiście ma cechy wymienione w art. 22 § 1 k.p. W tym celu bada się okoliczności i warunki, w jakich dana osoba wykonuje czynności na rzecz innego podmiotu prawa i dopiero w wyniku tego badania (poczynienia stosownych ustaleń) rozstrzyga się, czy czynności te świadczone są w warunkach wskazujących na stosunek pracy. W wyroku z dnia 10 kwietnia 2018 r.

(sygn. akt II UK 10/17) Sąd Najwyższy uwypuklił, że przyjęcie koncepcji pracowniczego zatrudnienia musi graniczyć z pewnością, że w sprawie doszło do świadczenia pracy podporządkowanej, niezależnie od jego nasilenia

Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się zatem, że stosunek pracy charakteryzuje się takimi podstawowymi cechami jak: osobiste świadczenie pracy, odpłatność, podporządkowanie, ryzyko pracodawcy. To, co odróżnia stosunek pracy od innych stosunków cywilnoprawnych to kierownictwo pracodawcy, a tym samym podporządkowanie pracownika. Ta cecha ma charakter konstrukcyjny dla istnienia stosunku pracy. Dla stwierdzenia, że występuje ona w treści stosunku prawnego z reguły wskazuje się na takie elementy, jak: określony czas pracy i miejsce wykonywania czynności, podpisywanie listy obecności, podporządkowanie pracownika regulaminowi pracy oraz poleceniom kierownictwa, co do miejsca, czasu i sposobu wykonywania pracy oraz obowiązek przestrzegania norm pracy, obowiązek wykonywania poleceń przełożonych, wykonywanie pracy zmianowej, stała dyspozycyjność, czy dokładne określenie miejsca i czasu realizacji powierzonego zadania oraz ich wykonywanie pod nadzorem kierownika

(por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2005 roku, sygn. akt I UK 68/05, Wokanda 2006/4/26 i z dnia 25 listopada 2005 roku, sygn. akt I UK 68/05, Wokanda 2006/4/26).

W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że w stosunku prawnym łączącym powoda ze strona pozwaną od stycznia 2006 r. występują cechy charakterystyczne dla stosunku pracy, określone w art. 22 § 1 k.p. tj. osobiste świadczenie pracy, odpłatność, podporządkowanie, ryzyko pracodawcy. Okoliczności związane z świadczeniem przez powoda pracy, pozwalają na uznanie, że w okresie objętym sporem nastąpiło nie tylko zatrudnienie powoda, ale również nieprzerwane kontynuowanie świadczenia pracy.

Postępowanie dowodowe wykazało, że powód nieprzerwanie od 1 stycznia 2006 r. w pełnym wymiarze czasu pracy świadczy pracę na stanowisku sprzedawcy paliwa płynnych i gazowych, za którą to otrzymuje comiesięczne wynagrodzenie, w wysokości ustalonej w umowie. Swoje obowiązki powód wykonuje w miejscu wyznaczonym przez pracodawcę (na stacji paliw przy ul. (...) w I.), wykorzystując narzędzia pracy udostępnione przez pozwaną spółkę, pod kierownictwem pracodawcy, wykonując polecenia bezpośredniego przełożonego X. J., w czasie narzuconym przez pracodawcę zgodnie ustalonym grafikiem. Powód pracuje na dwie zmiany, nie ma przy tym wpływu na to w jakich godzinach świadczy pracę i na którą zmianę przychodzi danego dnia, powód musi w tym zakresie podporządkować się ustalonemu przez kierownika grafikowi. Wszystkie wymienione powyżej okoliczności zostały zgodnie potwierdzone nie tylko przez powoda, ale również przez wspólników pozwanej spółki. N. J. (1) przyznał, że powód przychodzi do pracy, wykonuje swoje obowiązki wynikające z umowy zawartej w 2006 r., a do jego pracy nie ma zastrzeżeń.

Odnosząc się w tym miejscu do spornego oświadczenia o wypowiedzeniu umowy o pracę złożonego przez powoda w marcu 2021 r., a następnie wycofanego ustnie w czerwcu 2021 r., wskazać należy, że bez wątpienia wypowiedzenie stosunku pracy, jak i jego rozwiązanie bez wypowiedzenia są jednostronnymi oświadczeniami woli złożonymi przez pracownika albo pracodawcę. Trzeba przy tym podkreślić, że wola osoby dokonującej tego rodzaju czynności prawnej może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny (art. 60 k.c.) Zgodnie z art. 61 k.c. oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią.

Przepis art. 60 k.c. nie stawia żadnych wymagań co do formy, w jakiej należy złożyć oświadczenie woli. Wymaga jedynie takiego sposobu zachowania się, który ujawniałby wolę tej osoby w sposób dostateczny. Inaczej mówiąc, musi to być zachowanie obiektywnie zrozumiałe i nie pozostawiające wątpliwości co tego, że zmierza do wywołania skutków objętych treścią czynności prawnej. W związku z tym w doktrynie prawa cywilnego panuje niepodważalny pogląd, że oświadczenie woli może być złożone zarówno w sposób wyraźny (na piśmie lub ustnie), jak i w sposób dorozumiany (przez określone zachowanie się).

Zasada ta przeniesiona do stosunków pracy jest rozumiana w ten sposób, że do nawiązania stosunku pracy dochodzi nie tylko w następstwie zawarcia umowy o pracę na piśmie lub ustnie, ale także wskutek dopuszczenia pracownika do pracy. Podobnie przedstawia się sprawa rozwiązania stosunku pracy. Oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o pracę lub o jej rozwiązaniu bez wypowiedzenia może być złożone w sposób konkludentny, to znaczy przez każde zachowanie się pracodawcy ujawniające jego wolę w sposób dostatecznie zrozumiały - byleby nie były to tylko czynności faktyczne przygotowujące rozwiązanie stosunku pracy bądź prowadzące do jego rozwiązania np. wezwanie do rozliczenia się, wydanie świadectwa pracy itp.

(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 1995 r., I PRN 2/95, OSNAPiUS 1995 r. Nr 18, poz. 229 oraz wyrok z dnia 24 marca 1999 r., I PKN 631/98, OSNAPiUS 2000 r. Nr 10, poz. 381).

Powód rozpoczął świadczenie pracy na rzecz pozwanego pracodawcy już w 2005 r., a od stycznia 2006 r. współpraca ta kontynuowana jest na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. Chociaż w marcu 2021 r. powód złożył pracodawcy oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę za trzymiesięcznym wypowiedzeniem, którego okres miał upływać z końcem czerwca 2021 r., to do ustania stosunku pracy pomiędzy stronami nigdy nie doszło. Powód dokonał ustnego cofnięcia złożonego oświadczenia woli wobec jednego ze wspólników strony pozwanej w taki sposób, że jego wypowiedzenie umowy o pracę nie wywołało skutku w postaci rozwiązania tej umowy z dniem 30 czerwca 2021 r. Następnie powód kontynuował świadczenie pracy na rzecz pozwanej spółki, bez przerwy w zatrudnieniu (ustne wycofanie oświadczenia miało miejsce przed upływem okresu wypowiedzenia) i taki stan utrzymywał się do dnia zamknięcia rozprawy. Zgoda pracodawcy na cofnięcie przez pracownika oświadczenia o wypowiedzeniu umowy o pracę jest również oświadczeniem woli, o którym mowa w art. 60 k.c. i które należy tłumaczyć zgodnie z dyrektywami wynikającymi z art. 65 § 1 k.c. w związku z art. 300 k.p.

(por. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 2022 r. sygn akt I PSKP 39/21). Wbrew twierdzeniom N. J. (1) cofnięcie wypowiedzenia może nastąpić w dowolnej formie, także ustnej, a nawet poprzez zachowanie świadczące o woli kontynuacji zatrudnienia (tzw. czynności konkludentne).

Nawet przy przyjęciu, że drugi wspólnik początkowo nie miał wiedzy o dokonaniu takiej czynności przez powoda, to jednak wyraził co najmniej dorozumianą zgodę na kontynowanie stosunku pracy, o czym świadczą poczynione w sprawie ustalenia faktyczne. Pomimo dalszej, wieloletniej współpracy z powodem, w dniu 5 czerwca 2025 r. w odpowiedzi na wniosek strona pozwana reprezentowana przez wspólnika N. J. (1) poddała pod wątpliwość zatrudnienie powoda, kwestionując - ze względu na spór prawny - jego status jako pracownika.

W ocenie Sądu niezrozumiałe jest twierdzenie N. J. (1) jakoby pozostawał w niepewności, co do statusu powoda jako pracownika. W trakcie przesłuchania N. J. (1) nie umiał logicznie wyjaśnić z czego ta niepewność mogła wynikać. N. J. (1) sam przyznał, że posiadał wiedzę, iż po upływie okresu wypowiedzenia wskazanego w oświadczeniu o wypowiedzeniu umowy o pracę, powód w dalszym ciągu świadczył pracę. Pomimo posiadanej wiedzy wspólnik nie podejmował żadnych czynności, aby wyjaśnić powstałą sytuację bezpośrednio z pracownikiem. W szczególności N. J. (1) nie podjął jakichkolwiek czynności, które na gruncie prawa pracy mogłyby zakończyć stosunek pracy łączący spółkę z powodem, w szczególności nie złożył powodowi oświadczenia o rozwiązaniu z nim umowy o pracę. Co więcej po dniu 30 czerwca 2021 r. N. J. (1) podpisywał dokumenty związane z zatrudnieniem powoda, w tym aneks z 9 stycznia 2023 r. oraz porozumienie z 30 czerwca 2023 r., co oznacza, że wyrażał zgodę na dalsze istnienie stosunku pracy pomiędzy stronami.

Sąd nie podziela przy tym stanowiska N. J. (2), iż niepewność co do statusu powoda, jako pracownika, wynikała z faktu popełnienia przez W. J. przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów. Nie było sporne między stronami, iż wyrokiem z dnia z dnia 2 czerwca 2025 r. sygn. akt II K 610/24 Sąd Rejonowy w Trzebnicy uznał W. J. za winnego tego, że w okresie od 29 marca 2021 r. do 5 lipca 2023 r. w I., będąc współwłaścicielem firmy (...) spółka jawna oraz jednym z pracodawców H. J. usunął z akt personalnych H. J., a następnie ukrył przed drugim pracodawcą N. J. (1), złożony w dniu 29 marca 2021 r. przez pracownika H. J. dokument w postaci wypowiedzenia umowy o pracę, którym nie miał prawa wyłącznie rozporządzać tj. przestępstwo z art. 276 k.k., zgodnie z którym kto niszczy, uszkadza, czyni bezużytecznym, ukrywa lub usuwa dokument, którym nie ma prawa wyłącznie rozporządzać, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Wyrok ten został utrzymany w mocy przez Sąd II instancji.

Należy jednak zwrócić uwagę, że niniejsze postępowanie dotyczy kwestii zatrudnienia powoda w pozwanej spółce, nie dotyczy czynów W. J.. Sąd pozostaje związany ustaleniami prawomocnego wyroku karnego, co do popełnienia przestępstwa przez jednego ze wspólników strony pozwanej. Chociaż czyn zabroniony dotyczył dokumentacji pracowniczej powoda, to w żaden sposób nie nakłada na niego współodpowiedzialności za jego popełnienie (w postaci chociażby pomocnictwa, czy podżegania do popełnienia przestępstwa). Co jednak najistotniejsze nie zmienia ustaleń faktycznych związanych ze świadczeniem przez powoda pracy na rzecz strony pozwanej. Podkreślenia jeszcze raz wymaga, że w niniejszej sprawie Sąd ustalał kwestię istnienia stosunku pracy powoda, w oparciu o przepisy prawa powołane już powyżej, dlatego opisane rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego w Trzebnicy nie ma znaczenia dla sprawy. Kwestia związana z postępowaniem karnym wskazuje dodatkowo na trwający konflikt między wspólnikami, który zakłóca normalne funkcjonowanie tworzonej przez nich spółki. Konflikt pomiędzy wspólnikami nie może wpływać na prawa pracownicze powoda, a w szczególności na to, iż pomimo niespornego świadczenia pracy, kwestionowany jest status powoda jako pracownika.

Zdaniem Sądu w okolicznościach sprawy nie budzi wątpliwości, że H. J., jako pracownika i stronę pozwaną (...) spółka jawna z siedzibą w I., jako pracodawcę łączy nieprzerwanie od dnia 1 stycznia 2006 r. stosunek pracy na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, w pełnym wymiarze czasu pracy, na stanowisku: sprzedawca paliw płynnych i gazowych, miejsce świadczenia pracy: I. ul. (...). Mając powyższe na uwadze Sąd uwzględnił powództwo dokonując ustalenia zgodnie z żądaniem pozwu, co znajduje swojej odzwierciedlenie w punkcie I. sentencji wyroku.

Wyjaśnienia wymaga, że uwzględniając powództwo Sąd w sentencji orzeczenia zawarł wszystkie elementy, które wynikały z żądania pozwu oraz podstawy faktycznej, modyfikując nieznacznie niektóre sformułowania, tak aby treść sentencji była precyzyjna i poprawna. Sąd podziela ugruntowany w orzecznictwie pogląd, że ogólna zasada wyrokowania, w myśl której sąd jest związany żądaniem pozwu, nie powinna być stosowana formalistycznie w tym rozumieniu, że korygując brzmienie tego żądania w sentencji wyroku na formułę, która w sposób nie budzący wątpliwości odpowiada rzeczywistym intencjom powoda, sąd nie narusza art. 321 k.p.c.

(por. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 2013 r. sygn. akt I CSK 555/12).

Odnosząc się natomiast do kwestii uznania powództwa podczas głosu końcowego przez jednego z pełnomocników strony pozwanej, w okolicznościach sprawy Sąd nie był nim związany. Zgodnie z art. 213 § 2 k.p.c. Sąd jest związany uznaniem powództwa, chyba że uznanie jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa. W praktyce sądowej przyjmuje się, iż uznanie powództwa stanowi oświadczenie pozwanego o charakterze zarówno oświadczenia wiedzy, jak i oświadczenia woli. Z jednej strony bowiem pozwany przyznaje prawdziwość faktów, na których opiera się pozew, a z drugiej strony rezygnuje z obrony merytorycznej przed żądaniem powoda i godzi się na wydanie wyroku zgodnego z tym żądaniem. Sąd zasadniczo jest związany uznaniem przez pozwanego powództwa i powinien wydać wyrok uwzględniający powództwo w granicach tego uznania, bez względu na to czy oświadczenie to znajduje uzasadnienie w okolicznościach sprawy. W ocenie Sądu oparcie wyroku w niniejszej sprawie na dokonanym tuż przed zamknięciem rozprawy uznaniem powództwa byłoby sprzeczne z zadami współżycia społecznego. Jak wynika z ustaleń Sądu pomiędzy wspólnikami strony pozwanej trwa wieloletni konflikt, co przejawiło się m.in. w ten sposób, że każdy ze wspólników w niniejszym procesie ustanowił pełnomocnika do działania za pozwaną spółkę. Strona pozwana w odpowiedzi na pozew wniosła o oddalenie powództwa i podtrzymywała swoje stanowisko konsekwentnie podczas dwóch terminów rozpraw. Stanowisko procesowe wyrażone w odpowiedzi na pozew zostało podtrzymane na ostatnim terminie rozprawy zarówno przez r.pr. C. U., jak i apl. adw. O. T., działającą z upoważnienia r.pr. U. J.. Uznanie powództwa zostało dokonane dopiero w mowie końcowej, ale co znamienne, jedynie przez jednego z pełnomocników strony pozwanej apl. adw. O. T.. Drugi z pełnomocników nie wiedział o tym zamiarze, a co więcej nie podzielił tego stanowiska. Niezależnie od powyższego, powództwo zostało przez Sąd uwzględnione, na podstawie wyników przeprowadzonego postępowania dowodowego.

W punkcie II. sentencji wyroku o kosztach orzeczono na podstawie

art. 98 k.p.c. mając na względzie koszty poniesione przez powoda i wynik postępowania. Skoro strona pozwana przegrała sprawę zobowiązana była do zwrotu powodowi poniesionych kosztów postępowania w wysokości 360 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego zgodnie z

§ 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. (Dz.U.2026.215 t.j.) Zgodnie z art. 98 § 1

1 k.p.c. Sąd wskazaną kwotę zasądził wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Jednocześnie, należy wskazać, że doliczeniu do wyżej wskazanej kwoty zasądzonej na rzecz powoda tytułem zwrotu kosztów procesu nie podlegała natomiast kwota 17 zł uiszczona tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictw. Wynika to z tego, że w sprawach z zakresu zatrudnienia i wynagrodzeń za pracę, nie ma obowiązku uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. f ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej).

W punkcie III. sentencji wyroku Sąd orzekł na podstawie

art. 98 k.p.c. w zw. z

art. 113 ust. 1 u.k.s.c zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy, nakazując pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu kwotę 2.875,00 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych w postaci opłata od pozwu w wysokości 2 877,00 zł, od której uiszczenia powód był ustawowo zwolniony (

art. 96 ust. 1 pkt 4 u.k.s.c.).