Schorzenia kręgosłupa w jednym okresie zasiłkowym. Sąd oddalił odwołania od odmowy zasiłku

Decyzją z dnia 8 października 2021 roku znak: 450000/CW/00893193 Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. odmówił M. K. prawa do zasiłku chorobowego od 15 marca 2021 roku do 26 kwietnia 2021 roku, a przyznał prawo do zasiłku chorobowego za okres od 12 marca 2021 roku do 14 marca 2021 roku.

(decyzja z dnia 8 października 2021 roku – a.r.)

Decyzją z dnia 11 października 2021 roku znak: 450000/CW/00893193 Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. odmówił M. K. prawa do zasiłku chorobowego od 27 kwietnia 2021 roku do 25 czerwca 2021 roku.

(decyzja z dnia 11 października 2021 roku – a.r.)

Decyzją z dnia 11 października 2021 roku znak: 450000/CW/00893193 Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. odmówił M. K. prawa do zasiłku chorobowego od 26 czerwca 2021 roku do 9 września 2021 roku.

(decyzja z dnia 11 października 2021 roku – a.r.)

Od wszystkich decyzji M. K. wniósł odwołanie wskazując, że wnosi o przyznanie mu prawa do zasiłków chorobowych za sporne okresy.

(odwołania – k. 1-5, k. 1-5 a.s. k. 1-5 a.s. VI U 469/21)

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania. W uzasadnieniu powołał się na argumentację jak w zaskarżonej decyzji.

(odpowiedź na odwołanie – k. 9-11v)

Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2023r. na posiedzeniu niejawnym tut. Sąd Rejonowy oddalił odwołania. M. K. wniósł apelację od tego orzeczenia.

Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie uchylił ten wyrok oraz zniósł postępowanie w dniu 12 stycznia 2023r. (k.254).

Sąd ustalił, co następuje:

Odwołujący się prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą.

W okresie prowadzenia działalności gospodarczej był niezdolny do pracy m.in. od:

1) 13 stycznia 2017 roku do 1 czerwca 2017 roku z powodu zaburzenia korzeni splotów nerwowych ( (...).10 – G54);

2) 2 września 2017 roku do 15 marca 2018 roku z powodu zaburzenia korzeni splotów nerwowych ( (...).10 – G54);

3) 4 maja 2018 roku do 14 września 2018 roku z powodu zaburzenia korzeni splotów nerwowych ( (...).10 – G54);

4) 10 grudnia 2018 roku do 9 czerwca 2019 roku z powodu zaburzenia korzeni splotów nerwowych ( (...).10 – G54);

5) 10 lipca 2019 roku do 4 stycznia 2019 roku z powodu zaburzenia korzeni splotów nerwowych ( (...).10 – G54);

6) 26 sierpnia 2019 roku do 8 marca 2020 roku z powodu zaburzenia korzeni splotów nerwowych ( (...).10 – G54);

7) 10 lipca 2020 roku do 4 stycznia 2021 roku z powodu zaburzenia korzeni splotów nerwowych ( (...).10 – G54);

8) Od 12 marca 2021 roku do 30 sierpnia 2021 roku z powodu zaburzenia korzeni splotów nerwowych ( (...).10 – G54), innych chorób krążka międzykręgowego ( (...).10 – M51) oraz choroby kręgów szyjnych ( (...).10 – M50)

Odwołujący po 4 stycznia 2021 roku nie odzyskał zdolności do pracy z przyczyny schorzenia kręgosłupa, w tym czasie nawracały u niego schorzenia na podłożu zmian zwyrodnieniowych i dyskopatycznych.

(opinia biegłego z zakresu neurologa J. S. – k. 71-71v, opinia uzupełniająca biegłej k.274 a.s)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie opinii biegłej J. S., która to opinia została sporządzona w sposób rzetelny, na podstawie obszernej dokumentacji medycznej złożonej przez odwołującego do akt rentowych oraz zbadaniu odwołującego.

Biegła zapoznała się także z dokumentacją lekarską złożoną przez odwołującego w toku postępowania odwoławczego. Podtrzymała ona opinię główną (k. 274). Do opinii uzupełniającej odwołujący M. K. nie wniósł zarzutów, mimo zobowiązania Sądu do ewentualnego ustosunkowania się do jej wniosków (k.279).

W zakresie zastrzeżeń odwołującego M. K. do opinii głównej biegłej neurolog – nie stanowiły one merytorycznych zarzutów do jej treści.

Sąd na rozprawie 19 lutego 2025r. pominął dowód z zeznań świadków: D. G., M. W., J. G., A. R., gdyż nie miały znaczenia dla sprawy, w której kwestią kluczową była ocena medyczna stanu zdrowia odwołującego, a to pozostawało w zakresie kompetencji biegłego neurologa, a nie świadków.

Sąd zważył, co następuje:

Odwołania nie zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 8 z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa - zasiłek chorobowy przysługuje przez okres trwania niezdolności do pracy z powodu choroby lub niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2 - nie dłużej jednak niż przez 182 dni, a jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana gruźlicą lub występuje w trakcie ciąży - nie dłużej niż przez 270 dni. Natomiast zgodnie z art. 9 ust. 1 i 2 ustawy do okresu, o którym mowa w art. 8, wlicza się wszystkie okresy nieprzerwanej niezdolności do pracy, jak również okresy niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2. Do okresu zasiłkowego wlicza się okresy poprzedniej niezdolności do pracy, spowodowanej tą samą chorobą, jeżeli przerwa pomiędzy ustaniem poprzedniej a powstaniem ponownej niezdolności do pracy nie przekraczała 60 dni.

Okres 182 dni jest tzw. okresem zasiłkowym, którego wyczerpanie skutkuje odmową przyznania prawa do dalszego zasiłku chorobowego. Wobec tego kwestią rozstrzygającą jest to, czy niezdolności te były spowodowane schorzeniami tożsamymi oraz to, czy w okresach przerw pomiędzy kolejnymi zwolnieniami, odwołujący był zdolny do pracy.

Art. 9 ust. 1 ustawy z 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa stanowi o nieprzerwanej niezdolności do pracy, bez rozróżnienia na niezdolność spowodowaną tą samą, czy inną chorobą. Wynika zatem z tego, że do okresu zasiłkowego wlicza się wszystkie okresy nieprzerwanej niezdolności do pracy bez względu na rodzaj choroby. Dopiero wówczas, gdy między poszczególnymi okresami niezdolności do pracy występują przerwy, w których ubezpieczony był zdolny do pracy, wliczanie poprzedniego okresu tej niezdolności zależy od rodzaju choroby. Nowy okres zasiłkowy otwiera kolejna niezdolność do pracy powstała po minimum jednodniowej przerwie od poprzedniej i spowodowana inną chorobą niż uprzednio. Jeżeli natomiast przerwy występują między poszczególnymi niezdolnościami do pracy spowodowanymi tą samą chorobą, to mamy do czynienia w dalszym ciągu z tym samym okresem zasiłkowym, o ile przerwa między tymi absencjami nie przekracza 60 dni; rozpoczyna się kolejny okres zasiłkowy, jeżeli przerwa między tymi absencjami jest dłuższa od 60 dni (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 2018 r. III UK 192/17).

Przedmiotem rozpoznania Sądu było ustalenie, czy niezdolności do pracy przypadające na okresy łącznie od 15 marca 2021 roku do 9 września 2021 roku należy ustalić w ramach jednego okresu zasiłkowego oraz czy organ rentowy zasadnie uznał, że okres zasiłkowy odwołującego został wykorzystany w dniu 15 marca 2021 roku i w związku z tym odmówił mu prawa do zasiłku chorobowego za okres od 16 marca 2021 roku.

Sąd w celu ustalenia czy schorzenia odwołującego były tożsame, współistniejące czy też różne, zasięgnął opinii biegłego z zakresu neurologii J. S.. Biegła sporządziła opinię, która stanowiła podstawę do dokonania ustaleń przez Sąd.

Według biegłej neurolog odwołujący się nie odzyskał zdolności do pracy w dniu 4 stycznia 2021 roku. Pozostawał nieprzerwanie niezdolny do pracy w okresie od 10 lipca 2020 roku do 9 września 2021 roku z powodu schorzeń kręgosłupa – układu ruchu. W toku postępowania nie ustalono, że w okresie od 5 stycznia 2021 roku do 11 marca 2021 roku stan zdrowia odwołującego był na tyle dobry, że uzasadniał odzyskanie zdolności do pracy. Tak więc niezdolności do pracy od 10 lipca 2020 roku do 9 września 2021 roku należy zaliczyć w jeden okres zasiłkowy który uległ wykorzystaniu (182 dni) w dniu 7 stycznia 2021 roku. Tak więc za okres dalszy czyli od 8 stycznia 2021 roku, aż do 9 września 2021 roku nie zachowuje prawa do zasiłku chorobowego.

Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji.

z/ (...)