Powódka z lekkim stopniem niepełnosprawności dostała umiarkowany po opinii biegłych

Powódka L. P. wniosła odwołanie od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności we W. zaliczającego powódkę do lekkiego stopnia niepełnosprawności, w uzasadnieniu wskazała, że stan zdrowia od ostatniej decyzji nie tylko się nie poprawił, ale pogorszył, co nakazuje zaliczenie powódki do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności.

Strona pozwana Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności we W. przesłała odwołanie do Sądu nie znajdując podstaw do zmiany wydanego orzeczenia.

W toku postępowania Sąd ustalił

następujący stan faktyczny:

(...) do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w K. zaliczył powódkę do lekkiego stopnia niepełnosprawności, ustalając symbole niepełnosprawności 05-R i 10-N. Powódka wniosła odwołanie od tego orzeczenia.

Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności we W. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie nie znajdując podstaw do zaliczenia powódki do znacznego stopnia niepełnosprawności.

DOWÓD: akta (...) (w załączeniu)

Powódka kwalifikuje się do ustalenia umiarkowanego stopnia niepełnosprawności z przyczyn o symbolach 05-R i 1—N. Ustalony umiarkowany stopień niepełnosprawności należy uznać na stałe począwszy od 1 listopada 2021r. Odnośnie wskazań jest zasadne zaopatrzenie w przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze.

DOWÓD: opinia biegłych neurologa i ortopedy k. 16-20

W tak ustalonym stanie faktycznym

Sąd zważył:

Odwołanie jest zasadne.

W niniejszej sprawie znajdą zastosowanie przepisy art. 3 oraz 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz.U. 2011/127/721 z późn. zm.). Zgodnie z tymi przepisami ustala się trzy stopnie niepełnosprawności:

- znaczny – gdy niepełnosprawny jest osobą z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji, tj. zaspokajania bez pomocy innych osób podstawowych potrzeb życiowych, za które uważa się przede wszystkim samoobsługę, poruszanie się, komunikację;

- umiarkowany – gdy niepełnosprawny jest osobą z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych;

- lekki – gdy niepełnosprawny jest osobą o naruszonej sprawności organizmu, powodującej w sposób istotny obniżenie zdolności do wykonywania pracy, w porównaniu do zdolności jaką wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną, lub mającą ograniczenia w pełnieniu ról społecznych dające się kompensować przy pomocy wyposażenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub środki lecznicze.

Ponieważ dla rozstrzygnięcia sprawy wymagane były wiadomości specjalne z zakresu medycyny – celem ustalenia stanu zdrowia powódki w sprawie przeprowadzono dowód z łącznej opinii biegłych neurologa i ortopedy. Biegli stwierdzili, że powódkę należy zakwalifikować od osób z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności, u powódki rozpoznano przemijające niedokrwienie mózgu, spondyloze całego kręgosłupa z dyskopatiami w odcinku szyjnym i lędźwiowym, kręgozmyk L4 I/II stopień, obustronną początkową koksartoze z przewagą po stronie lewej i stan po leczeniu nawrotowego zespołu cieśni nadgarstka prawego; wskazując, że orzeczenie (...) jest nieprawidłowe. Tym samym biegli w opinii nie podzielili wniosków (...) i uznali, iż powódka powinna zostać zaliczona do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Biegli odnośnie wskazań podali jedynie, że zasadne jest zaopatrzenie powódki w przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze, tym samym nie uznali, aby powódka spełniała przesłanki określone w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym.

Całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego przemawia za uznaniem opinii jako rzeczowej, spójnej i wyprowadzającej logiczne wnioski końcowe. Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek przyczyn dla których opinia ta miałaby utracić walor wiarygodnych dowodów w sprawie i nie znajdując podstaw do zakwestionowania opinii biegłych, dając jej wiarę w całej rozciągłości jako wyczerpującej i w sposób rzeczowo i przekonująco uzasadnionej. Ponadto opinia biegłego zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, ma na celu ułatwienie sądowi należytej oceny zebranego materiału wtedy, gdy potrzebne są wiadomości specjalne. Podlega jak inne dowody ocenie według art. 233§ 1 kpc, lecz odróżniają ją szczególne kryteria oceny, które stanowią zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania oraz stopień stanowczości wyrażonych w niej wniosków. Przedmiotem opinii nie jest więc przedstawienie faktów lecz ich ocena na podstawie wiadomości specjalnych.

Mając powyższe na uwadze, w oparciu o powołane przepisy i na podstawie art. 477

14 §2 kpc zmieniono zaskarżoną decyzję (...).

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 98 kpc, mając na względzie wynik procesu i koszty poniesione przez powódkę związane ze stawiennictwem na badania.