ZUS chciał minimalnej pensji, sąd uznał karty płac z samym nazwiskiem

Decyzją z dnia 10 marca 2026 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w K., po rozpatrzeniu wniosku z 13 stycznia 2026 r., odmówił P. A. prawa do przeliczenia emerytury uzasadniając, że ubezpieczony złożył jedynie poświadczone karty wynagrodzeń za lata 1984-1986 z pismem przewodnim, wskazane karty zawierają jedynie imię i nazwisko bez dodatkowych danych identyfikacyjnych pozwalających na ustalenie, że dotyczą one wnioskodawcy, a nie innej osoby.

(decyzja k. 39 akt ZUS).

W dniu 31 marca 2026 r. odwołanie od powyższej decyzji złożył P. A. i wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uwzględnienie okresu zatrudnienia w (...) (...) w K. w latach 1984-1986 przy ustalaniu wysokości emerytury. W uzasadnieniu podniósł, że karty wynagrodzeń zawierają jego imię i nazwisko, co w tamtych latach stanowiło standardową praktykę dokumentacyjną, zaś Ośrodek już nie istnieje i nie jest możliwym uzupełnienie tej dokumentacji o jakiekolwiek inne dane. Fakt zatrudnienia skarżącego w tym Ośrodku jest potwierdzony nadto świadectwem pracy za okres od 2 maja 1984 roku do 31 grudnia 1986 roku oraz legitymacją ubezpieczeniową zawierającą wpisy potwierdzające zatrudnienie i odprowadzanie składek. Tym samym zasadny jest wniosek o zmianę decyzji.

(odwołanie k. 3-6).

W złożonej w dniu 22 kwietnia 2026 r. odpowiedzi na odwołanie pełnomocnik organu rentowego wniósł o oddalenie odwołania. W uzasadnieniu podniósł, że okres zatrudnienia wnioskodawcy w (...) (...) w K. został uwzględniony, natomiast przyjęto kwoty minimalnego wynagrodzenia, gdyż przedstawione karty wynagrodzeń zawierają jedynie imię i nazwisko bez dodatkowych danych identyfikacyjnych pozwalających na ustalenie, że dotyczą one wnioskodawcy, a nie innej osoby.

(odpowiedź na odwołania k.11).

Na rozprawie w dniu 22 września 2026 r. wnioskodawca ostatecznie sprecyzował żądanie i wniósł o przeliczenie jego emerytury zgodnie z hipotetycznym wyliczeniem organu rentowego oraz wyrównaniem od dnia 26 listopada 2025 r. tj. od dnia przyznania prawa do emerytury. Jednocześnie skarżący nie kwestionował, że wniosek o przeliczenie emerytury złożył w styczniu 2026 r. Pełnomocnik ZUS w niósł o oddalenie odwołania.

(stanowiska stron e-protokół rozprawy z 22.09.2026 r. 00:01:20-00:12:50 – płyta CD k. 42).

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

Ubezpieczony P. A. urodził się (...)

(bezsporne).

W okresie od 2 maja 1984 roku do 31 grudnia 1986 roku ubezpieczony

był zatrudniony w (...) (...) w K. na stanowisku montera-hydraulika. Zatrudnienie było również potwierdzone w legitymacji ubezpieczeniowej

(bezsporne; świadectwo pracy k. 16 akt ZUS i k 6v-7; legitymacja ubezpieczeniowa k 7v-8).

Z tytułu zatrudnienia w (...) (...) w K. wnioskodawca otrzymywał wynagrodzenia w następujących kwotach:

- za okres od 2 maja do 31 grudnia 1984 r. – 82.925,00 zł;

- za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 1985 r. – 137.897,00 zł;

- za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 1986 r. – 178.547,00 zł;

(oryginały kart wynagrodzeń – akta osobowo – płacowe - załączniki).

Przy uwzględnieniu wynagrodzeń we wskazanych powyżej kwotach kapitał początkowy na dzień 1 stycznia 1999 r.

wyniósłby 46.887,06 zł.

Wartość kapitału początkowego powinna być ustalona w oparciu o wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wynoszący 61,77 % wyliczony z 10 lat przypadających w okresie od 1980 r. do 1989 r.

Kwota zwaloryzowanego hipotetycznie kapitału początkowego wynosi 389.353.42 zł, średnie dalsze trwanie życia 220,80 m-cy i tym samym hipotetyczna kwota emerytury na dzień 26.11.2025r. wynosi 1.763,38 zł, zaś po waloryzacji od 1 marca 2026 r. – 1.856,84 zł

(hipotetyczne wyliczenie k. 27-32).

W dniu 12 listopada 2025 r. wnioskodawca złożył wniosek o emeryturę.

(wniosek k. 1-4v. akt ZUS).

Decyzją z dnia 4 grudnia 2025 r., po rozpatrzeniu wniosku z 12 listopada 2025 r., organ rentowy przyznał skarżącemu emeryturę od 26 listopada 2025 r., tj. od osiągnięcia wieku emerytalnego.

(decyzja k. 21-23 akt emerytalnych).

W dniu 13 stycznia 2026 r. wnioskodawca złożył wniosek o ponowne obliczenie emerytury.

(wniosek k. 30-31 akt ZUS).

Sporną decyzją z dnia 10 marca 2026 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w K., po rozpatrzeniu wniosku z 13 stycznia 2026 r., odmówił P. A. prawa do przeliczenia emerytury.

(decyzja k. 39 akt ZUS).

Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił w oparciu o dokumenty zawarte w aktach sprawy, w załączonych aktach organu rentowego, a w szczególności w oparciu o załączone akta osobowo-płacowe odwołującego, zawierające również oryginały kart płac oraz angaży za okres zatrudnienia w (...) (...) w K.. Na podstawie danych wynikających z tych dokumentów, organ rentowy dokonał hipotetycznego wyliczenia, którego ubezpieczony nie kwestionował.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Odwołanie zasługuje na uwzględnienie w znakomitej większości.

Zgodnie z treścią przepisu art. 173 ust 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1749 z późn. zm., dalej: ustawa emerytalna, ustawa o emeryturach i rentach z FUS), dla ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 r., którzy przed dniem wejścia w życie ustawy opłacali składki na ubezpieczenie społeczne lub za których składki opłacali płatnicy składek, ustala się kapitał początkowy.

Stosownie do art. 174 ust. 1 tejże ustawy, kapitał początkowy ustala się na zasadach określonych w art. 53, z uwzględnieniem ust. 2-12. Zgodnie z ust. 2, przy ustalaniu kapitału początkowego przyjmuje się przebyte przed dniem wejścia w życie ustawy:

1) okresy składkowe, o których mowa w art. 6;

2) okresy nieskładkowe, o których mowa w art. 7 pkt 5;

3) okresy nieskładkowe, o których mowa w art. 7 pkt 1-4 i 6-12, w wymiarze nie większym niż określony w art. 5 ust. 2.

Zgodnie z ust. 3 przywołanego artykułu, podstawę wymiaru kapitału początkowego ustala się na zasadach określonych w art. 15, 16, 17 ust. 1 i 3 oraz art. 18, z tym że okres kolejnych 10 lat kalendarzowych ustala się z okresu przed dniem 1 stycznia 1999 r.

Według ust. 3b w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 października 2013 roku (w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 21 czerwca 2013 roku o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych) jeżeli okres wskazany do ustalenia podstawy wymiaru kapitału początkowego obejmuje rok kalendarzowy, w którym ubezpieczony pozostawał w ubezpieczeniu społecznym na podstawie przepisów prawa polskiego jedynie przez część miesięcy tego roku, do obliczenia stosunku sumy kwot podstaw wymiaru składek i kwot, o których mowa w art. 15 ust. 3, w okresie tego roku do przeciętnego wynagrodzenia, przyjmuje się sumę kwot przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia ogłoszonego za ten rok kalendarzowy odpowiednią do liczby miesięcy pozostawania w ubezpieczeniu.

Natomiast w myśl ust. 7 analizowanego przepisu do obliczenia kapitału początkowego przyjmuje się kwotę bazową wynoszącą 100 % przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w II kwartale kalendarzowym 1998 roku. Ustęp 8 powyższego przepisu stanowi, że przy obliczaniu kapitału początkowego część kwoty bazowej wynoszącej 24 % tej kwoty mnoży się przez współczynnik proporcjonalny do wieku ubezpieczonego oraz okresu składkowego i nieskładkowego osiągniętego do dnia 31 grudnia 1998 roku.

Zgodnie natomiast z treścią ust. 8 przy obliczaniu kapitału początkowego część kwoty bazowej wynoszącej 24% tej kwoty mnoży się przez współczynnik proporcjonalny do wieku ubezpieczonego oraz okresu składkowego i nieskładkowego osiągniętego do dnia 31 grudnia 1998 roku, według wskazanego w nim wzoru.

Z kolei w myśl art. 15 ust. 1 ustawy emerytalnej podstawę wymiaru emerytury i renty ubezpieczonego urodzonego po 31 grudnia 1948 r. stanowi ustalona w sposób określony w ust. 4 i 5 przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe lub na ubezpieczenie społeczne na podstawie przepisów prawa polskiego w okresie kolejnych 10 lat kalendarzowych, wybranych przez zainteresowanego z ostatnich 20 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wniosek o emeryturę lub rentę,

z uwzględnieniem ust. 6 i art. 176. Natomiast stosownie do brzmienia ust. 2a tego samego przepisu, jeżeli nie można ustalić podstawy wymiaru składek w okresie pozostawania

w stosunku pracy wskazanym do ustalenia podstawy wymiaru emerytury i renty, za podstawę wymiaru składek przyjmuje się kwotę obowiązującego w tym okresie minimalnego wynagrodzenia pracowników, proporcjonalnie do okresu podlegania ubezpieczeniu i wymiaru czasu pracy. Z kolei na postawie ust. 6 omawianego przepisu na wniosek ubezpieczonego podstawę wymiaru emerytury lub renty może stanowić ustalona w sposób określony w ust. 4

i 5 przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe w okresie 20 lat kalendarzowych przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku, wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu.

Jak stanowi art. 15 ust. 4 w/w ustawy w celu ustalenia podstawy wymiaru emerytury lub renty:

1. oblicza się sumę kwot podstaw wymiaru składek i kwot, o których mowa w ust. 3,

w okresie każdego roku z wybranych przez zainteresowanego lat kalendarzowych,

2. oblicza się stosunek każdej z tych sum kwot do rocznej kwoty przeciętnego wynagrodzenia, ogłoszonej za dany rok kalendarzowy, wyrażając go w procentach,

z zaokrągleniem do setnych części procentu,

3. oblicza się średnią arytmetyczną tych procentów, która, z zastrzeżeniem ust. 5, stanowi wskaźnik wysokości podstawy wymiaru emerytury lub renty, oraz

4. mnoży się przez ten wskaźnik kwotę bazową, o której mowa w art. 19, przy czym wskaźnik wysokości podstawy wymiaru nie może być wyższy niż 250%, jednakże przy ponownym przeliczeniu wysokości emerytury należy mieć na względzie, iż zgodnie z art. 111 ust. 2 ustawy uwzględnia się kwotę bazową ostatnio przyjętą do obliczenia świadczenia.

W związku z treścią zacytowanych przepisów można stwierdzić, iż kwota kapitału początkowego zależy od długości udowodnionych okresów składkowych i nieskładkowych przebytych przed 1 stycznia 1999 rokiem, podstawy wymiaru oraz współczynnika proporcjonalnego do wieku ubezpieczonego, który służy do obliczenia tzw. części socjalnej.

Przytoczone zasady postępowania – w świetle uchwały Sądu Najwyższego z dnia

7 maja 2003 roku w sprawie o sygn. III UZP 2/03 (OSNP 2003/14/338) - tak przy ustalaniu prawa do świadczenia, jak i jego przeliczaniu, pozwalają na ogólną uwagę, iż zamiarem ustawodawcy było umożliwienie ubezpieczonym dokonanie wyboru, w ramach prawa, najkorzystniejszego z ich punktu widzenia okresu, z którego podstawa wymiaru składek ubezpieczeniowych, będzie stanowić podstawę wymiaru świadczenia.

Z kolei ogólne zasady nabywania prawa do emerytury dla ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 roku, a więc dla osób takich jak wnioskodawca, określa przepis art. 24 ustawy emerytalnej, zgodnie z którym ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku emerytalnego wynoszącego co najmniej 60 lat dla kobiet i co najmniej 65 lat dla mężczyzn, z zastrzeżeniem art. 46, 47, 50, 50a, 50e i 184.

Stosownie natomiast do treści art. 25 ust 1 ustawy emerytalnej, podstawę obliczenia emerytury, o której mowa w art. 24, stanowi kwota składek na ubezpieczenie emerytalne, z uwzględnieniem waloryzacji składek zewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury, zwaloryzowanego kapitału początkowego określonego w art. 173-175 oraz kwot środków zewidencjonowanych na subkoncie, o którym mowa wart 40a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, z zastrzeżeniem ust. 1a i 1b oraz art. 185.

Z kolei zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy emerytalnej, emerytura stanowi równowartość kwoty będącej wynikiem podzielenia podstawy obliczenia ustalonej w sposób określony w art. 25 przez średnie dalsze trwanie życia dla osób w wieku równym wiekowi przejścia na emeryturę danego ubezpieczonego, z uwzględnieniem ust. 5 i art. 183. W ust. 2 wskazano, że wiek ubezpieczonego w dniu przejścia na emeryturę wyraża się w ukończonych latach i miesiącach. Średnie dalsze trwanie życia ustala się wspólnie dla mężczyzn i kobiet oraz wyraża się w miesiącach (ust. 3). Przy czym w ust. 4 i 5 wskazano, że tablice trwania życia ogłasza w formie komunikatu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” corocznie w terminie do dnia 31 marca Prezes Głównego Urzędu Statystycznego. Tablice, o których mowa w ust. 4, są podstawą przyznawania emerytur na wnioski zgłoszone od dnia 1 kwietnia do dnia 31 marca następnego roku kalendarzowego. Jeżeli jest to korzystniejsze dla ubezpieczonego, do ustalenia wysokości emerytury zgodnie z ust. 1 stosuje się tablice trwania życia obowiązujące w dniu w którym ubezpieczony osiągnął wiek emerytalny, o którym mowa w art. 24 ust 1a i 1b oraz w art. 27 ust 2 i 3.

Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że zasadą obowiązującą przy ustalaniu wysokości emerytury dla ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 r. jest zasada zdefiniowanej składki, zgodnie z którą wysokość świadczenia zależy z jednej strony od sumy składek emerytalnych, jakie zostały zgromadzone na indywidualnym koncie ubezpieczonego w ZUS za okres poczynając od 1 stycznia 1999 r., zaś z drugiej od wysokości kapitału początkowego, tj. od kwoty ustalonej oddzielnie dla każdego ubezpieczonego według ustalonego przez ustawodawcę wzoru, odzwierciedlającej w przybliżeniu stan jego konta ubezpieczeniowego za okres do 31 grudnia 1998 r.

W niniejszej sprawie spór ostatecznie sprowadzał się do odpowiedzi na pytanie, czy organ rentowy przy ustaleniu kapitału początkowego ubezpieczonego, a w konsekwencji wysokości przysługującej mu emerytury, powinien uwzględnić zarobki wnioskodawcy uzyskane z tytułu zatrudnienia w okresie od 2 maja 1984 roku do 31 grudnia 1986 roku

w (...) (...) w K.. W ocenie ZUS-u za wskazany okres należało przyjąć wynagrodzenie minimalne – zgodnie z art. 15 ust. 2a ustawy emerytalnej – ponieważ wnioskodawca nie przedłożył, według organu, wiarygodnych dokumentów potwierdzających wynagrodzenie osiągane w tym okresie.

W tym miejscu należy przypomnieć, że zgodnie z § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 października 2011 roku sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe (Dz. U. Nr 237, poz. 1412) środkiem dowodowym stwierdzającym wysokość wynagrodzenia, dochodu, przychodu oraz uposażenia przyjmowanego do ustalenia podstawy wymiaru emerytury lub renty są zaświadczenia pracodawcy lub innego płatnika składek, legitymacja ubezpieczeniowa lub inny dokument na podstawie, którego można ustalić wysokość wynagrodzenia, dochodu, przychodu lub uposażenia.

W myśl zaś § 22 ust. 1 i 2 jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, środkiem dowodowym stwierdzającym okresy zatrudnienia na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania oraz spółdzielczej umowy o pracę jest świadectwo pracy, zaświadczenie płatnika składek lub innego właściwego organu, wydane na podstawie posiadanych dokumentów lub inny dokument, w tym w szczególności:

1) legitymacja ubezpieczeniowa;

2) legitymacja służbowa, legitymacja związku zawodowego, umowa o pracę, wpis

w dowodzie osobistym oraz pisma kierowane przez pracodawcę do pracownika w czasie trwania zatrudnienia.

Wskazana regulacja niewątpliwie wyznacza kierunek postępowania dowodowego, nie oznacza jednak, iż zarówno okres zatrudnienia jak i wysokość uzyskiwanego uposażenia nie może być wykazana w inny sposób, tak przy pomocy pisemnych środków dowodowych pochodzących od pracodawcy, czy też nawet dowodów pośrednich, nie wyłączając zeznań świadków

(por. wyrok Sądu Najwyższego z 25 lipca 1997 r. II UKN 186/97, OSNAPiUS 1998/11/342, a także wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 4 marca 1997 r., III AUa 105/97 opubl: OSA w Warszawie rok 1997, Nr. 2, poz. 7, wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku

z 18 sierpnia 1993 r., III AUr 294/93 opubl: T.. Sąd. rok 1994, Nr. 3, poz. 6).

Przyjąć zatem trzeba, iż w postępowaniu przed sądem pracy i ubezpieczeń społecznych, fakty mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (sporne czy też niemożliwe do udowodnienia przy pomocy dowodu z dokumentu), mogą być dowodzone wszelkimi dostępnymi środkami, które Sąd uzna za pożądane i celowe, co wynika także z treści przepisu art. 473 k.p.c. Mając powyższe na uwadze Sąd przeprowadził postępowanie dowodowe obejmujące analizę dostępnej dokumentacji związanej ze spornym okresem.

W ocenie Sądu Okręgowego brak jest podstaw do nieuwzględnienia przy ustalaniu wysokości kapitału początkowego i emerytury ubezpieczonego wysokości wynagrodzeń wynikających z oryginałów kart wynagrodzeń za sporny okres.

Sąd oczywiście nie traci z pola widzenia, iż na kartach wynagrodzeń wskazane jest jedynie imię i nazwisko wnioskodawcy oraz dane liczbowe wskazujące wysokości poszczególnych składników wynagrodzenia za poszczególne miesiącach. Należy jednak mieć na uwadze, że jak wynika z przedstawionego przez wnioskodawcę świadectwa pracy w okresie od 2 maja 1984 roku do 31 grudnia 1986 roku był on zatrudniony właśnie w (...) (...) w K. , co znajduje potwierdzenie również w legitymacji ubezpieczeniowej. Wskazanego okresu nie kwestionował także organ rentowy. Ponadto na kartach wynagrodzeń widnieje imię i nazwisko (...). Sporne karty zostały złożone do akt , na wezwanie Sądu, przez Archiwum i nie może być w tym zakresie żadnych wątpliwości, że dotyczą one wnioskodawcy. Nadto organ rentowy w żaden sposób nie podważył ich mocy dowodowej. W ocenie Sądu nie ma więc podstaw odmowy wiarygodności danym zawartym w powoływanych dokumentach.

Zaznaczyć przy tym należy, że zasada swobodnej oceny dowodów przez Sąd orzekający wyrażona w art. 233 § 1 k.p.c. z jednej strony uprawnia Sąd do oceny tychże dowodów ,,według własnego przekonania” z drugiej natomiast strony zobowiązuje Sąd do ,,wszechstronnego rozważenia zebranego materiału”. Uprawnienie sądu do oceny dowodów według własnego przekonania nie oznacza oczywiście dowolności w tej ocenie, bowiem poza sporem winno być, iż dokonując tej oceny Sąd nie może ignorować zasad logiki, osiągnięć nauki, doświadczenia czy też wyciągać wniosków nie wynikających z materiału dowodowego

(por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 25 września 2013 r., III AUa 329/13, LEX nr 1378585).

Biorąc pod uwagę wszystkie ww. okoliczności, w ocenie Sądu Okręgowego, uznać należało, że pomimo braku zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu, zarobki otrzymywane przez wnioskodawcę w okresie od 2 maja 1984 roku do 31 grudnia 1986 roku

w (...) (...) w K. wynikają wprost z oryginałów kart wynagrodzeń i powinny zostać uwzględnione przy ustalaniu kapitału początkowego i emerytury wnioskodawcy.

Wobec powyższego Sąd Okręgowy, na podstawie art. 477

14 § 2 k.p.c., zmienił zaskarżoną decyzję orzekając, jak w punkcie 1. sentencji wyroku.

Sąd oddalił natomiast odwołanie w pozostałym zakresie, tj. w zakresie, w jaki wnioskodawca wnosił o wyrównanie mu emerytury od daty jej przyznania tj. od 26.11.2025r., a nie od pierwszego dnia miesiąca , w którym złożył wniosek.

W myśl art. 116 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2020, poz. 53 ze zm.), postępowanie w sprawach świadczeń wszczyna się na podstawie wniosku zainteresowanego, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Stosownie do treści art. 100 ust. 1 w/w ustawy, prawo do świadczeń określonych w ustawie powstaje z dniem spełnienia wszystkich warunków wymaganych do nabycia tego prawa.

Zgodnie zaś z art. 129 ust. 1 w/w ustawy świadczenia wypłaca się poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń,

nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu.

Należy w tym miejscu przypomnieć, że odwołujący w dniu 12 listopada 2025 r. złożył wniosek o emeryturę. Decyzją z dnia 4 grudnia 2025 r., po rozpatrzeniu tego wniosku, organ rentowy przyznał skarżącemu emeryturę od 26 listopada 2025 r., tj. od osiągnięcia wieku emerytalnego. Z kolei w dniu 13 stycznia 2026 r. wnioskodawca złożył wniosek o ponowne obliczenie emerytury i sporną decyzją z dnia 10 marca 2026 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w K., po rozpatrzeniu wniosku z 13 stycznia 2026 r., odmówił P. A. prawa do przeliczenia emerytury.

Tym samym brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do wyrównania emerytury P. A. od daty jej przyznania tj. od 26.11.2025r.

Wobec powyższego Sąd Okręgowy, na podstawie art. 477

14 § 1 k.p.c., oddalił odwołanie w pozostałej części orzekając, jak w punkcie 2. sentencji wyroku.