Zwyrodnienia kręgosłupa i polineuropatia. Świadczenie rehabilitacyjne przyznane na 6 miesięcy zamiast 12

Ubezpieczona Z. P. odwołała się od decyzji (...) Oddziału we X. z dnia 15 października 2024 roku znak (...) którą organ rentowy odmówił jej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego za okres przypadający po dniu 5 czerwca 2024 roku.

Ubezpieczona wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie jej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego do pełnych 12 miesięcy.

W odpowiedzi na odwołanie pełnomocnik organu rentowego wniósł o oddalenie odwołania. Pełnomocnik organu rentowego podał, że ubezpieczona nie była w okresie od 6 czerwca 2024 roku niezdolna do pracy, w związku z czym nie było podstaw do przyznania jej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

Ubezpieczona Z. P. była ostatnio zatrudniona na stanowisku lidera produkcji w zakładzie wytwarzającym sprzęt AGD, co obejmuje w szczególności podnoszenie i przenoszenie ciężkich przedmiotów, pracę na stojąco, chodzenie i wykonywanie precyzyjnych ruchów dłońmi.

W okresie od dnia 7 lutego 2024 roku do dnia 5 czerwca 2024 roku ubezpieczona pobierała świadczenie rehabilitacyjne.

W okresie od dnia 6 czerwca 2024 roku przez sześć miesięcy ubezpieczona była nadal niezdolna do pracy na ostatnio zajmowanym stanowisku, zaś dalsze leczenie i rehabilitacja rokowały na odzyskanie zdolności do pracy.

Przyczyną niezdolności ubezpieczonej do pracy w powyższym okresie były zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego, zespół korzeniowy kręgosłupa oraz polineuropatia kończyn dolnych.

W powyższym okresie ubezpieczona nie była niezdolna do pracy z przyczyn psychiatrycznych.

dowód:

- orzeczenie lekarza orzecznika ZUS, k. 7-7v;

- decyzja z dnia 9 kwietnia 2024 roku, k. 8-9;

- dokumentacja medyczna ubezpieczonej, k. 13-32 i 49-59;

- łączna pisemna opinia biegłych z zakresu ortopedii i neurologii, k. 60-65;

- opinia biegłego psychiatry, k. 88-91.

Decyzją z dnia 15 października 2024 roku znak (...) (...) Oddział we X. odmówił ubezpieczonej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego za okres przypadający po dniu 5 czerwca 2024 roku.

W uzasadnieniu decyzji podano, że ubezpieczona nie była w okresie od 6 czerwca 2024 roku niezdolna do pracy, w związku z czym nie było podstaw do przyznania jej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego.

Powyższą decyzją organ rentowy uchylił wcześniejszą decyzję, o analogicznej treści.

dowód:

- decyzje, k. 10-12v i w aktach administracyjnych ZUS;

- opinie lekarza orzecznika ZUS i komisji lekarskiej ZUS (w aktach administracyjnych ZUS);

- wnioski ubezpieczonej o przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego (w aktach administracyjnych ZUS).

Stan faktyczny w niniejszej sprawie został ustalony w oparciu o dowody z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy oraz w aktach organu rentowego, których wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości Sądu i nie była kwestionowana przez żadną ze stron.

Sąd obdarzył dowód z opinii biegłego z zakresu psychiatrii przymiotem wiarygodności. Strony nie zgłaszały zarzutów do tej opinii.

Okoliczności sporne ustalono na podstawie dowodu z łącznej pisemnej opinii biegłych z zakresu ortopedii i neurologii, którą Sąd uznał za wiarygodną, gdyż była rzetelna, jasno uzasadniona, logiczna, konsekwentna i wyczerpująca, a nadto prawidłowo oparta na dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy oraz bezpośrednim badaniu ubezpieczonej. Biegli wnikliwie przebadali ubezpieczoną i wyczerpująco wyniki tego badania opisali. Biegli zapoznali się z całością dokumentacji medycznej ubezpieczonej. Sąd w pełni podzielił dokonane w opinii ustalenia uznając, że nie ma podstaw do zanegowania zaprezentowanego przez biegłych stanowiska.

Opinia biegłego podlega ocenie przy zastosowaniu art. 233 § 1 k.p.c. – na podstawie właściwych dla jej przymiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażanych w niej wniosków. Sąd Najwyższy w swoim wyroku z dnia 19 grudnia 1990 roku sygnatura akt I PR 148/90 stwierdził, że „Sąd może oceniać opinię biegłego pod względem fachowości, rzetelności czy logiczności. Może pomijać oczywiste pomyłki czy błędy rachunkowe. Nie może jednak nie podzielać poglądów biegłego, czy w ich miejsce wprowadzać własnych stwierdzeń”.

Pełnomocnik organu rentowego zarzucił opinii biegłych z zakresu ortopedii i neurologii, że biegli niedokładnie opisali stan zdrowia ubezpieczonej oraz że objawy korzeniowe u ubezpieczonej są ujemne, co samo w sobie świadczy o tym, że była zdolna do pracy.

Zarzuty pełnomocnika organu rentowego były nieprzekonujące i sprowadzały się do wyrażenia niezadowolenia z wniosków opinii biegłych. Pełnomocnik organu rentowego zarzucił, że biegli niewystarczająco dokładnie opisali stan zdrowia ubezpieczonej. Nie był jednak w stanie podać, czego w tym opisie stanu zdrowia brakowało. W ocenie Sądu

biegli opisali stan zdrowia ubezpieczonej wyczerpująco, o czym świadczy obszerność opinii, bogaty wywiad zebrany przez biegłych oraz liczne odwołania w treści opinii do dokumentacji medycznej ubezpieczonej. Twierdzenie pełnomocnika organu rentowego, że ujemne objawy korzeniowe same w sobie wykazują zdolność ubezpieczonej do pracy jest niczym nieuzasadnionym uproszczeniem. Pełnomocnik organu rentowego

wyrwał z kontekstu jeden element opisu stanu zdrowia ubezpieczonej, ignorując pozostałą część opinii, gdzie biegli opisali liczne dolegliwości ubezpieczonej.

Ponieważ zarzuty pełnomocnika organu rentowego do opinii biegłego sprowadzały się do wyrażania niezadowolenia z jej wniosków, Sąd pominął dowód z opinii uzupełniającej albo z opinii innych biegłych tej samej specjalności, gdyż nie było żadnych powodów, aby przedłużać postępowanie, skoro Sąd dysponował wiarygodną opinią.

Sąd w ramach zastrzeżonej dla niego swobody decyduje, czy ma możliwość oceny dowodu z opinii biegłego w sposób pełny i wszechstronny, czy jest w stanie prześledzić jego wyniki oraz - mimo braku wiadomości specjalnych - ocenić rozumowanie, które doprowadziło biegłego do wydania opinii. Sąd czyni to zapoznając się z całością opinii. Wszystko to, a nie tylko końcowy wniosek opinii, stanowi przesłanki dla uzyskania przez Sąd podstaw umożliwiających wyjaśnienie sprawy. Sąd dokonał oceny czy ubezpieczonej przysługuje prawo do świadczenia rehabilitacyjnego nie tylko w oparciu o opinię biegłych, ale również pozostały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Wnioski zawarte we wspomnianej opinii korespondowały z dokumentacją medyczną ubezpieczonego. Należy podkreślić – Sąd Rejonowy nie ma obowiązku dopuszczenia dowodu z opinii uzupełniającej zawsze wtedy, gdy strona procesu jest niezadowolona z treści opinii. Jeśli zarzuty wobec opinii biegłego nie są przekonujące i sprowadzają się do polemiki z biegłym (tak było w niniejszej sprawie), Sąd nie ma obowiązku dopuszczania dowodu z opinii uzupełniającej i może dowód taki pominąć, jako zmierzający jedynie do przedłużenia postępowania.

Sąd pominął wnioskowane przez ubezpieczoną dowody z opinii biegłych z zakresu chorób wewnętrznych i reumatologii, jako nieprzydatne do wykazania danego faktu i jako zmierzające jedynie do przedłużenia postępowania, gdyż biegli powołani w sprawie (z zakresu ortopedii, neurologii oraz psychiatrii) przekonująco zaopiniowali, że

nie zachodzi potrzeba badania ubezpieczonej przez biegłych innych specjalności.

Przewodniczący zarządził oddalić wniosek pełnomocnika organu rentowego o zobowiązanie ubezpieczonej do przedstawienia odpisu odwołania jako bezprzedmiotowy, albowiem pełnomocnikowi doręczono odpis odwołania (potwierdzenie doręczenia na k. 43). Na marginesie należy zauważyć, że wniosek ten jest niezrozumiały. Odwołanie wnosi się do Sądu za pośrednictwem organu rentowego.

Czy organ rentowy nie zapoznał się z treścią odwołania, które przekazał Sądowi?

Sąd Rejonowy zważył co następuje:

Odwołanie zasługiwało na uwzględnienie w części.

Ubezpieczona wniosła o przyznanie prawa do świadczenia rehabilitacyjnego począwszy od dnia 6 czerwca 2024 roku, zaś organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (dalej powoływanej jako ,,ustawa zasiłkowa”), świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy.

Z treści powyższego przepisu wynika, iż przesłanką przysługiwania świadczenia rehabilitacyjnego jest ustalenie, że po pierwsze występuje dalsza choroba, a po drugie, iż dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Sąd Rejonowy w pełni podziela ugruntowany pogląd prawny, że z punktu widzenia powyższego przepisu miarodajne jest odzyskanie zdolności do pracy na ostatnio zajmowanym stanowisku, nie każdym innym stanowisku.

Jednocześnie w myśl art. 18 ust. 2 ustawy zasiłkowej, świadczenie rehabilitacyjne przysługuje przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy.

Przysługiwanie świadczenia rehabilitacyjnego przez okres 12 miesięcy nie jest tożsame z warunkiem, że rokowanie odzyskania zdolności do pracy musi zamknąć się również w tym okresie. Dla stwierdzenia tej przesłanki bez znaczenia jest także to, czy ubezpieczony podda się procedurze leczniczej warunkującej odzyskanie zdolności do pracy czy też nie (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2017 roku sygnatura akt II UK 644/15, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2016 roku sygnatura akt III UZP 16/15).

Sąd Rejonowy ustalił, że w okresie od dnia 6 czerwca 2024 roku ubezpieczona (która pobierała już świadczenie rehabilitacyjne w okresie od 7 lutego do 5 czerwca 2024 roku, tj. przez cztery miesiące) była nadal niezdolna do pracy przez okres sześciu miesięcy, a jednocześnie rokowała na odzyskanie zdolności do pracy na ostatnio zajmowanym stanowisku w przypadku dalszego leczenia lub rehabilitacji.

Należało więc ubezpieczonej przyznać prawo doświadczenia rehabilitacyjnego za okres sześciu miesięcy, natomiast dalej idące odwołanie oddalić. Powyższe rozstrzygnięcia zapadłe na podstawie art. 477(14) § 1 i 2 k.p.c. Sąd zawarł w punktach I i II sentencji wyroku.

W myśl art. 102 k.p.c. w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami.

Biorąc pod uwagę, że odwołanie uwzględniono w przeważającej mierze i że ubezpieczona znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej, należało odstąpić od obciążenia jej kosztami procesu w zakresie, w jakim odwołanie oddalono, co Sąd uczynił w punkcie III sentencji wyroku.

W punkcie IV wyroku Sąd orzekł o kosztach sądowych zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa, gdyż zarówno ubezpieczona, jak i organ rentowy byli zwolnieni od obowiązku ich uiszczenia, odpowiednio na mocy art. 96 ust. 1 pkt 4 u.k.s.c. (ubezpieczona) oraz art. 114 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych (organ rentowy).

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.