ZUS odmówił dalszego świadczenia rehabilitacyjnego, sąd je przyznał

Powód A. D. wniósł odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w W. z dnia 22 maja 2023 roku odmawiającej mu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, wnioskując o jej zmianę poprzez przyznanie powodowi prawa do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 24 marca 2023r. do 26 czerwca 2023r. oraz o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazano, iż po wyczerpaniu zasiłku chorobowego powodowi przyznano świadczenie rehabilitacyjne do 23 marca 2023r. , po czym odmówiono za okres objęty odwołaniem. Wskazano, iż wykładnia funkcjonalna art. 18 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa prowadzi do wniosku, iż niezdolność do pracy jako przesłanka nabycia prawa do świadczenia rehabilitacyjnego musi dotyczyć pracy ( stanowiska), w zakresie której uprzednio orzeczona została niezdolność do pracy, a nie zdolność do jakiejkolwiek innej pracy. Powód wskazał, iż wbrew twierdzeniu komisji lekarskiej ZUS z dnia 11 maja 2023r. w drodze dotychczasowego leczenia w ramach zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego nie została powodowi przywrócona niezbędna sprawność umożliwiająca powrót do zatrudnienia jako operatora maszyn drogowych. Powód nadal doświadczał zawrotów głowy, drętwienia palców, a z uwagi na brak świadczeń ZUS odwołał zabieg operacyjny.

W odpowiedzi Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. wniósł o oddalenie odwołania i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu powołano art. 18 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Wskazano, iż orzeczeniem lekarza orzecznika oraz komisji lekarskiej nie stwierdzono podstaw do ustalenia uprawnień do dalszego świadczenia rehabilitacyjnego wobec stwierdzenia, iż powód nie jest nadal niezdolny do pracy.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny :

Powód A. D. jest z zawodu ślusarzem. Bezpośrednio przed utratą zdolności do pracy powód wykonywał pracę jako pracownik drogowy. Powód był niezdolny do pracy z powodu melinolizy środkowej mostu z utrzymującym się deficytem neurologicznym oraz obustronnego zespołu cieśni nadgarstka i przebywał na zasiłku chorobowym w okresie od 27.12.2021r. do 26.06.2022r. Następnie w okresie od 27.06.2022r. do 23.03.2023r. był uprawniony do świadczenia rehabilitacyjnego. Od dnia 24.03.2023r. powód nie odzyskał zdolności do pracy albowiem występowała u niego zaznaczona dysfunkcja dłoni ( bardziej lewej) z towarzyszącą ataksją lewej kończyny dolnej oraz zaburzeniami czucia i ułożenia skutkującymi zaburzeniami równowagi. Na ten zespół nakładały się skargi sugerujące dalsze głębsze zaburzenia emocjonalne i nie wykluczone, że zaburzenia funkcji poznawczych. Schorzenia wymagały dalszego leczenia.

Dowód :

-akta ZUS

- opinia biegłego sądowego k. 35-37

-dokumentacja lekarska w aktach sądowych i ZUS

Ustalając stan faktyczny sąd oparł się na powołanych w uzasadnieniu dowodach, przede wszystkim na opinii biegłego lekarza z zakresu neurologii, który w sposób uzasadniony dowiódł stanowiska, iż powód nie był zdolny do pracy w spornym okresie. Do opinii tej żadna ze stron nie wniosła zastrzeżeń ani nie złożyła wniosków dowodowych w zakresie ewentualnej dalszej diagnostyki powoda. Sąd uznał opinię za rzeczową, szeroko uzasadnioną, także w zakresie odmiennego stanowiska biegłego w stosunku do orzeczenia komisji lekarskiej ZUS co do niezdolności powoda do pracy .

Przy tak ustalonym stanie faktycznym Sąd zważył :

Odwołanie podlegało uwzględnieniu.

Zgodnie z brzmieniem art. 18 ust.1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego

jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Świadczenie to przysługuje przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy.

Jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego powód po wykorzystaniu okresu zasiłkowego i 9 miesiącach świadczenia rehabilitacyjnego nadal był niezdolny do pracy, a zatem przesłanka, dla której ZUS odmówił prawa do dalszego świadczenia rehabilitacyjnego nie została przez organ rentowy w toku postępowania udowodniona.

Dlatego też Sąd w oparciu o powyższe i na podstawie powołanych przepisów oraz art. 477

14 § 2 kpc zmienił zaskarżoną decyzję przyznając powodowi prawo do świadczenia rehabilitacyjnego do maksymalnego 12- miesięcznego okresu.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 kpc obciążając kosztami Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W.. Wysokość zasądzonych kosztów zastępstwa procesowego wynikała z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

Zgodnie z art. 148

1 § 1 k.p.c. sąd może rozpoznać sprawę na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany uznał powództwo lub gdy po złożeniu przez strony pism procesowych i dokumentów, w tym również po wniesieniu zarzutów lub sprzeciwu od nakazu zapłaty albo sprzeciwu od wyroku zaocznego, sąd uzna - mając na względzie całokształt przytoczonych twierdzeń i zgłoszonych wniosków dowodowych - że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne. W niniejszym postępowaniu po zapoznaniu się ze stanowiskami obu stron, dokumentami znajdującymi się w aktach oraz doręczoną obu stronom opinią biegłego, do której nie wniesiono zastrzeżeń, Sąd doszedł do przekonania, iż okoliczności sprawy są na tyle jasne, iż nie jest konieczne prowadzenie rozprawy, wobec czego wydał wyrok na posiedzeniu niejawnym.