Biegły zawyżył uszczerbek po wypadku przy pracy kierowcy. Sąd przyznał dodatkowe 13% odszkodowania

Ubezpieczony C. B.

pismem z dnia 10 lutego 2025 r. (k. 3) wniósł odwołanie od decyzji organu rentowego – (...) Oddział we B. z dnia 24 stycznia 2025 r., znak: (...), którą to decyzją organ rentowy, działając w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych i rozporządzeń wykonawczych, po rozpoznaniu wniosku z dnia 9 września 2024 r., przyznał mu jednorazowe odszkodowanie z tytułu stałego uszczerbku na zdrowiu będącego następstwem wypadku przy pracy jakiemu ubezpieczony uległ w dniu 21 marca 2023 r. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ rentowy wskazał, że Komisja Lekarska (...) orzeczeniem z dnia 20 stycznia 2025 r. ustaliła, że stały uszczerbek na zdrowiu wynosi 32%. Odszkodowanie przysługuje ubezpieczonemu w wysokości 45.792,00 zł, tj. 32 x 1.431,00 zł za każdy procent stałego uszczerbku na zdrowiu.

Zaskarżając ww. decyzję ubezpieczony wskazał, że nie zgadza się na przyznany mu procent odszkodowania, z uwagi na ilość złamań (miednica, biodro i kość łonowa) oraz długość rehabilitacji i jego obecny stan sprawności fizycznej.

Odpowiadając na odwołanie w piśmie datowanym na dzień 18 lutego 2025 r.,

(...) Oddział we B. wniósł o jego oddalenie z uwagi na brak podstaw do jego uwzględnienia.

Uzasadniając swoje stanowisko organ rentowy podtrzymał swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Pismem procesowym z dnia 6 marca 2025 r.

ubezpieczony, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata, uzupełnił swoje odwołanie wskazując, iż zaskarża decyzję (...) Oddział we B. z dnia 24 stycznia 2025 r., znak: (...) o przyznaniu ubezpieczonemu jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy w wysokości 45.792,00 zł w części ponad tę kwotę, albowiem ze zgromadzonej dokumentacji medycznej i obrazu klinicznego ubezpieczonego wynika, iż poniósł on co najmniej dodatkowy 10-procentowy uszczerbek na zdrowiu, a zatem łącznie doznany przez niego uszczerbek na zdrowiu wynosi 42%. W konsekwencji, ubezpieczony wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez ustalenie jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy w łącznej wysokości 60.102,00 zł, odpowiadającego łącznemu 42% uszczerbkowi na zdrowiu powstałemu wskutek wypadku przy pracy oraz o zasądzenie od organu rentowego kosztów procesu według norm przepisanych, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu przedmiotowego pisma ubezpieczony podał, że w ustaleniach organu rentowego nie uwzględniono wszystkich skutków doznanych przez niego urazów, mających charakter stały lub długotrwały, a stwierdzona wysokość procentowa poniesionego przez niego uszczerbku na zdrowiu w związku z doznanymi urazami została zaniżona, nie odzwierciedla bowiem obrazu klinicznego ubezpieczonego i występujących powypadkowych skutków obrażeń ciała. Orzeczenie Komisji Lekarskiej (...) nie uwzględnia też pełnej dokumentacji medycznej z leczenia powypadkowego, zgromadzonej oraz uzyskanej po przeprowadzeniu komisji lekarskiej (...). Dalej ubezpieczony wskazał, że w wyniku odniesionych poważnych złamań wymagał on leczenia operacyjnego i zespolenia odłamów złamań - łańcuchem metalowym oraz śrubami, a także dwutygodniowej hospitalizacji. Doznane urazy spowodowały bardzo silne dolegliwości bólowe. Doszło do znacznego ograniczenia ruchomości stawu biodrowego. Ubezpieczony zmuszony był poruszać się przy pomocy kul łokciowych. Wymagał intensywnej, długotrwałej rehabilitacji, która kontynuowana jest do dzisiaj. Aktualne badanie TK miednicy wykazało brak pełnego zrostu kostnego w obrębie talerza kości biodrowej oraz jej trzonu, a w stropie panewki nadal widoczna jest szczelina złamania. U ubezpieczonego doszło do znacznego ograniczenia mobilności, dysfunkcji w zakresie stawu biodrowego, skutkujące problemami w poruszaniu się, utykającym chodem, co prowadzi do dolegliwości ze strony kręgosłupa. Ubezpieczony odciążając lewą kończynę dolną, która jest krótsza, przenosi ciężar i zwiększa obciążenie prawej kończyn dolnej, co w konsekwencji będzie prowadzić do problemów i dolegliwości prawego stawu biodrowego. Kolejno wyjaśnił, że pomimo upływu czasu skutki wypadku są odczuwane przez niego do dzisiaj, a z upływem czasu ograniczenia zapewne będą się nasilać. Ubezpieczony podał, że stały uszczerbek na zdrowiu został określony przez Komisję Lekarską (...) na łącznie 32 % w następujący sposób: zgodnie z poz. 96 a Rozporządzenia złamanie miednicy z przerwaniem obręczy biodrowej (kość łonowa) – 7%, zgodnie z poz. 97 a Rozporządzenia złamanie dna panewki - 15%, zgodnie z poz. 98 Rozporządzenia izolowane złamanie miednicy - 10 %. Odnosząc się do złamania kości łonowej należy wskazać, że zgodnie z powołaną poz. 96 a Rozporządzenia jest możliwość orzeczenia uszczerbku w wysokości od 5 do 20%, a zatem określenie uszczerbku na zdrowiu ubezpieczonego w dolnej granicy widełek procentowych nie odzwierciedla stanu jego zdrowia i występujących ograniczeń w postaci zniekształcenia i upośledzenia chodu. Uszczerbek w związku z uszkodzeniem kości łonowej powinien być natomiast oceniony na poziomie co najmniej 10%, tj. o 3% więcej. Złamanie dna panewki, zgodnie z poz. 97 a Rozporządzenia, uwzględniając znaczny stopień upośledzenia stawu i zmian zniekształcających, należy ocenić na maksymalnie określonym w tej pozycji poziomie 20%, tj. o 5% więcej. Zaniżony został także uszczerbek określony na podstawie poz. 98 Rozporządzenia. Zaburzenia funkcji w obrębie miednicy, ograniczenie rotacji wskazują na poniesienie przez ubezpieczonego uszczerbku na zdrowiu w związku z tym urazem w wysokości 12%, tj. o 2% więcej. Mając na względzie powyższe, obraz kliniczny ubezpieczonego, rozmiary, skutki i powikłania doznanych złamań, ograniczenie ruchów zgięcia w stawie biodrowym, przykurcz zgięciowy w stawie, znaczne upośledzenie sprawności, należy wskazać, że ubezpieczony w wyniku wypadku przy pracy poniósł większy niż 32% uszczerbek na zdrowiu, bowiem co najmniej o 10% wyższy, czyli łącznie 42% uszczerbku na zdrowiu.

W piśmie procesowym z dnia 2 października 2025 r.,

ubezpieczony, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata, zmienił żądanie odwołania w ten sposób, że wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez ustalenie na rzecz ubezpieczonego jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy w łącznej wysokości 64.395,00 zł, odpowiadającego 45% uszczerbkowi na zdrowiu oraz o zasądzenie od organu rentowego na rzecz ubezpieczonego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty.

Na rozprawie w dniu 16 stycznia 2026 r. strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska w sprawie.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

Ubezpieczony C. B. pozostawał zatrudniony na stanowisku kierowca samochodu ciężarowego w (...) Sp. z o.o. z siedzibą w H., z którego to tytułu był zgłoszony do ubezpieczeń społecznych, w tym ubezpieczenia wypadkowego.

Dowód: protokół nr (...) ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy datowany na 7.04.2023 r., k. 14-16;

notatka służbowa z dn. 17.09.2024 r. – akta organu rentowego.

W dniu 21 marca 2023 r. ubezpieczony doznał wypadku przy pracy. Podczas załadunku w miejscowości X. na terenie Niemiec, skąd ubezpieczony miał udać się do O., po ustawieniu się na wskazanym miejscu załadunku przy rampie, ubezpieczony w celu przygotowania się do przyjęcia towaru odciągnął plandekę i zaczął ściągać aluminiowe listwy. W połowie tych czynności ubezpieczony natrafił na opór, gdyż jedna z listew zablokowała się. Wówczas ubezpieczony wszedł na naczepę, aby podpić listwę do góry i w tym momencie odskoczyła ona z zawiasów. Ubezpieczony stracił równowagę i spadł z naczepy upadając na lewą stronę na beton. Ubezpieczony po upadku zauważył, że po twarzy cieknie mu krew, zaś z lewego stawu biodrowego wystaje kość. Na miejsce zdarzenia przyjechało pogotowie, zaś ubezpieczony został zawieziony do klinki we R., gdzie przebywał od 21 marca 2023 r. do 3 kwietnia 2023 r. Następnie w dniu 3 kwietnia 2023 r. ubezpieczony został przewieziony do Polski, gdzie kontynuował leczenie, w tym rehabilitację w ramach prewencji rentowej (...).

W toku postępowania powypadkowego ustalono, że przyczyną wypadku było niezachowanie przez ubezpieczonego wzmożonej ostrożności wymaganej w chwili wykonywania prac o zwiększonym zagrożeniu lub w utrudnionych warunkach. Jednocześnie, nie stwierdzono, aby wyłączą przyczyną wypadku było naruszenie przez ubezpieczonego jakichkolwiek przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia, spowodowane przez niego umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa. Ubezpieczony w chwili wypadku nie był w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środków odurzających lub substancji psychotropowych.

Dowód: protokół nr (...) ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy datowany na 7.04.2023 r., k. 14-16;

wyjaśnienia poszkodowanego, k. 17;

informacje świadka J. B., k. 18;

informacje świadka T. B., k. 19;

dokumentacja medyczna ubezpieczonego – akta organu rentowego.

Organ rentowy uznał zdarzenie jakiego doznał ubezpieczony w dniu 21 marca 2023 r. za wypadek przy pracy.

Dowód: notatka w sprawie ustalenia uprawnień do świadczeń wypadkowych z dn. 17.09.2024 r. – akta organu rentowego.

Wnioskiem z dnia 9 września 2024 r. ubezpieczony wystąpił o wypłatę jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy z dnia 21 marca 2023 r.

Lekarz orzecznik (...) orzeczeniem z dnia 6 grudnia 2024 r. w oparciu o obowiązujące przepisy ustalił 22% długotrwały uszczerbek na zdrowiu spowodowany skutkami wypadku przy pracy z dnia 21 marca 2023 r. wskazując przy tym na nr pozycji tabeli 97a – 10%, 96a – 7%, 98 – 5%.

Od powyższego orzeczenia lekarza orzecznika (...) ubezpieczony w dniu 23 grudnia 2024 r. złożył sprzeciw.

Komisja Lekarska (...) nr (...) orzeczeniem z dnia 20 stycznia 2025 r. ustaliła 32% stały uszczerbek na zdrowiu spowodowany skutkami wypadku przy pracy z dnia 21 marca 2023 r. wskazując przy tym na nr pozycji tabeli 96a – 7%, 97a – 15%, 98 – 10%.

Decyzją z dnia 24 stycznia 2025 r., znak: (...), (...) Oddział we B., przyznał ubezpieczonemu jednorazowe odszkodowanie z tytułu stałego uszczerbku na zdrowiu będącego następstwem wypadku przy pracy jakiem ubezpieczony uległ w dniu 21 marca 2023 r. W uzasadnieniu rzeczonego rozstrzygnięcia organ rentowy wskazał, że Komisja Lekarska (...) orzeczeniem z dnia 20 stycznia 2025 r. ustaliła, że stały uszczerbek na zdrowiu wynosi 32%. Odszkodowanie przysługuje ubezpieczonemu w wysokości 45.792,00 zł, tj. 32 x 1.431,00 zł za każdy procent stałego uszczerbku na zdrowiu.

Dowód: wniosek z dn. 09.09.2024 r. – akta organ rentowego,

orzeczenie lekarza orzecznika (...) z dn. 6.12.2024 r. – akta organu rentowego,

pismo z dn. 24.12.2024 r. – akta organu rentowego;

sprzeciw ubezpieczonego z dn. 23.12.2024 r. – akta organu rentowego,

orzeczenie Komisji Lekarskiej (...) nr (...) z dn. 20.01.2025 r. – akta organu rentowego,

decyzja z dn. 24.012025 r., znak: (...) – akta organu rentowego.

U ubezpieczonego rozpoznano stan po wieloodłamowym złamaniu miednicy w części przedniej i tylnej, stan po złamaniu górnej i dolnej gałęzi kości łonowej lewej, kolumny przedniej i tylnej panewki stawu biodrowego lewego, z przerwaniem ciągłości obręczy miednicy leczonym operacyjnie oraz wtórną, pourazową chorobę zwyrodnieniową stawu biodrowego lewego.

Ubezpieczony doznał trwałego uszczerbku na zdrowiu spowodowanego skutkami wypadku przy pracy z dnia 21 marca 2023 r. Uszczerbek na zdrowiu wskutek obrażeń odniesionych w wyniku przedmiotowego zdarzenia został oceniony według załącznika do Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r., zgodnie z pkt 96b – 15%, 97a – 20%, 98 – 10%, łącznie 45%.

Dowód: opinia sądowo-lekarska biegłego sądowego z zakresu chirurgii urazowej i ortopedii z dn. 11.09.2025 r., k. 89-94;

opinia uzupełniająca biegłego sądowego z zakresu chirurgii urazowej i ortopedii z dn. 04.12.2025 r., k. 117-120.

Sąd Rejonowy zważył co następuje:

Odwołanie zasługiwało w całości na uwzględnienie.

Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd działał w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazany w treści uzasadnienia, tj. o dowody z dokumentów przedłożonych przez strony, dopuszczonych przez Sąd jako dowód w sprawie na podstawie art. 243

2 k.p.c. oraz dowody z dokumentów znajdujących się w aktach organu rentowego, których wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości stron ani Sądu. Jednocześnie, z uwagi na to, iż podstawowa kwestia sporna w niniejszej sprawie, a więc to czy odwołujący się doznał trwałego uszczerbku na zdrowiu i należało mu przyznać jednorazowe odszkodowanie z tego tytułu, wymagała zasięgnięcia wiadomości specjalnych, Sąd swoje ustalenia faktyczne w tym zakresie oparł na dowodzie z opinii głównej i uzupełniającej biegłego sądowego z zakresu chirurgii urazowej i ortopedii lek. med. U. I. (1). Z przyczyn, które zostały szeroko omówione w dalszej części uzasadnienia, Sąd uznał ww. opinie sporządzone na potrzeby sprawy za kompletne, logiczne i w sposób wyczerpujący odpowiadające na pytania Sądu, a w konsekwencji mogące stanowić podstawę ustaleń faktycznych w sprawie.

W niniejszej sprawie ubezpieczony C. B. ostatecznie domagał się zmiany decyzji (...) Oddział we B. z dnia 24 stycznia 2025 r., znak: (...) i ustalenie, że w wyniku wypadku przy pracy z dnia 21 marca 2023 r. doznał łącznie 45% uszczerbku na zdrowiu, w konsekwencji czego wnosił o przyznanie mu z tego tytułu jednorazowego odszkodowania w łącznej wysokości 64.395,00 zł. Z kolei organ rentowy wnosił o oddalenie odwołania w całości.

Dokonując niezbędnych rozważań teoretycznych w sprawie należy wskazać, że zgodnie z art. 11 ust. 1 - 4 w związku z art. 16 ustawy z 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2189; dalej jako ustawa wypadkowa) ubezpieczonemu, który wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, przysługuje jednorazowe odszkodowanie. Za stały uszczerbek na zdrowiu uważa się takie naruszenie sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu nierokujące poprawy. Za długotrwały uszczerbek na zdrowiu uważa się takie naruszenie sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu na okres przekraczający 6 miesięcy, mogące ulec poprawie. Oceny stopnia uszczerbku na zdrowiu oraz jego związku z wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową dokonuje się po zakończeniu leczenia i rehabilitacji.

W świetle natomiast treści art. 15 ustawy wypadkowej, przyznanie lub odmowa przyznania jednorazowego odszkodowania oraz ustalenie jego wysokości następuje w drodze decyzji (...).

Z kolei stosownie do art. 16 ust. 1 i 2 ustawy wypadkowej, stały lub długotrwały uszczerbek na zdrowiu oraz jego związek z wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową ustala lekarz orzecznik lub komisja lekarska. Przy ustalaniu stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu oraz jego związku z wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o emeryturach i rentach z FUS dotyczące trybu orzekania o niezdolności do pracy.

Według § 8 ust. 1 – 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku oraz postępowania o wypłatę jednorazowego odszkodowania, Lekarz Orzecznik ustala w procentach stopień stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, według oceny procentowej stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, zwanej "oceną procentową", która jest określona w załączniku do rozporządzenia (tabela norm procentowego uszczerbku na zdrowiu).

Ponadto, jeżeli dla danego rodzaju uszczerbku ocena procentowa określa dolną i górną granicę stopnia uszczerbku na zdrowiu, lekarz orzecznik określa stopień tego uszczerbku w tych granicach, biorąc pod uwagę obraz kliniczny, stopień uszkodzenia czynności organu, narządu lub układu oraz towarzyszące powikłania. Jeżeli w ocenie procentowej brak jest odpowiedniej pozycji dla danego przypadku, lekarz orzecznik ocenia ten przypadek według pozycji najbardziej zbliżonej. Można ustalić stopień stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w procencie niższym lub wyższym od przewidywanego w danej pozycji, w zależności od różnicy występującej między ocenianym stanem przedmiotowym a stanem przewidzianym w odpowiedniej pozycji oceny procentowej.

W sprawie bezsporne było, że zdarzenie z 21 marca 2023 r. było wypadkiem przy pracy. Sporna była natomiast wysokość procentowego uszczerbku na zdrowiu doznanego przez ubezpieczonego na skutek przedmiotowego zdarzenia. Organ rentowy finalnie ustalił bowiem 32% stały uszczerbek na zdrowiu, z czym nie zgodził się ubezpieczony. Wobec medycznej natury okoliczności spornych, które były istotne dla rozpoznania niniejszej sprawy, ich wyjaśnienie wymagało wiadomości specjalnych i musiało znaleźć oparcie w dowodzie z opinii biegłego sądowego.

W sporządzonej na potrzeby niniejszej sprawy opinii, biegły sądowy z zakresu chirurgii urazowej i ortopedii lek. med. U. I. (2), po zapoznaniu się z aktami, a zwłaszcza z dokumentacją medyczną, przeprowadzeniu wywiadu oraz badania odwołującego, rozpoznał u ubezpieczonego stan po wieloodłamowym złamaniu miednicy w części przedniej i tylnej, stan po złamaniu górnej i dolnej gałęzi kości łonowej lewej, kolumny przedniej i tylnej panewki stawu biodrowego lewego, z przerwaniem ciągłości obręczy miednicy leczonym operacyjnie oraz wtórną, pourazową chorobę zwyrodnieniową stawu biodrowego lewego. Biegły sądowy wskazał, że ubezpieczony doznał trwałego uszczerbku na zdrowiu spowodowanego skutkami wypadku przy pracy z dnia 21 marca 2023 r. Uszczerbek na zdrowiu wskutek obrażeń odniesionych w wyniku przedmiotowego zdarzenia został oceniony według załącznika do Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r., zgodnie z pkt 96b – 15%, 97a – 20%, 98 – 10%, łącznie 45%.

Uzasadniając swoją opinię biegły sądowy podał, że obrażenia odniesione przez ubezpieczonego w wypadku w dniu 21 marca 2023 r. były bardzo poważne. Wyjaśnił, że złamanie miednicy jest urazem ciężkim, zagrażającym życiu, gdyż w jego wyniku wynaczynieniu (utracie) może ulec do 3 litrów krwi. W dodatku złamanie miednicy stwierdzone u ubezpieczonego należało do najcięższych według każdej klasyfikacji. Opisywany i przewijający się w rozpoznaniach typ złamania określa się jako złamanie typu Malgaigne i oznacza przerwanie ciągłości miednicy od przodu (złamanie kości kulszowej i łonowej), u ubezpieczonego było to stwierdzone lewostronnie wraz z lewostronnym złamaniem panewki stawu biodrowego oraz od tyłu (orzecznicy (...) przeoczyli konieczność operacyjnej stabilizacji zwichniętego stawu krzyżowo - biodrowego lewego, co wynika z protokołu operacyjnego w tłumaczeniu z języka niemieckiego, jak i z obrazu w ostatnim TK miednicy, gdzie zobrazowano wtórne zmiany zwyrodnieniowe w tym stawie). Tego typu złamania należą do najcięższych urazów narządu ruchu i często wymagają wysokospecjalistycznego leczenia operacyjnego. U ubezpeczonego zastosowano takie leczenie, oznaczało to brak konieczności wielotygodniowego leżenia i szybszą rehabilitację. Odniosło to częściowe powodzenie, pozostał jednak efekt niekorzystny nieodprowadzenia przemieszczenia miednicy w postaci nierówności kończyn dolnych.

Dalej biegły sądowy wyjaśnił, że złamanie panewki stawu biodrowego, jako złamanie śródstawowe prowadzi często, jak opisuje to literatura naukowa (Kreczko, Garlicki, Campbell), do szybkiego narastania wtórnych zmian zwyrodnieniowych. Złamania takie należą do grupy złamań śródstawowych i z tego względu niezwykle ważne jest przywrócenie osi anatomicznych stawu, jego stabilności, doprowadzenie do zrostu wystarczającego do ponownego obciążania i wczesna rehabilitacja. Każde złamanie śródstawowe (nazywa się tak złamania, gdzie szczelina przełomu kości przebiega przez jamę stawową) powoduje pewne zniszczenia wewnątrz stawu, uszkadzając chrząstkę stawową przez sam fakt przebiegu szczeliny przełomu kości przez powierzchnie stawowe oraz przez wynaczynienie krwi do stawu i przez to zaburzenie jego wewnętrznej homeostazy. W przyszłości, nawet pomimo właściwego zrostu kości tworzących staw mogą rozwijać się w takim stawie wtórne zmiany zwyrodnieniowe. Dlatego też tak ważne jest dokładne nastawienie złamań, właściwe ich ustabilizowanie i szybka rehabilitacja w celu przywrócenia właściwego zakresu ruchomości. Niestety pomimo rehabilitacji u ubezpieczonego stwierdza się już wspomniane powyżej wtórne zmiany zwyrodnieniowe w lewym stawie biodrowym, co może w ciągu najbliższych lat prowadzić do konieczności implantacji endoprotezy.

Biegły sądowy podał, że uszkodzenia miednicy oceniono z punktu 96 b) odpowiadającego typowi odniesionego obrażenia (wyjaśniono powyżej kwalifikację urazu miednicy w części zarówno przedniej i tylnej), wysokość uszczerbku mieści się w dolnej wartości zakresu procentowego uszczerbku na zdrowiu ustalonego dla tej pozycji przez ustawodawcę. Zdaniem biegłego prawdziwym nieszczęściem i złym efektem zakończyło się złamanie panewki stawu biodrowego lewego, w tym zakresie jego ocena musi być wyższa niż (...), gdyż obecne są już, jak wspominano, wtórne zmiany zwyrodnieniowe, bez zmian w stosunku do oceny (...) pozostają skutki złamania talerza biodrowego. Uszkodzenie to w efekcie spowodowało ograniczenie ruchomości stawu biodrowego prawego i nierówna długości kończyn dolnych, co wykazało badanie zakresu ruchomości w stawach biodrowych i pomiaru długości względnych kończyn dolnych.

Niezależnie od sposobu leczenia operacyjnego czy zachowawczego, po takim urazie ubezpieczony był skazany na wielomiesięczną rehabilitację. Cierpienia fizyczne w postaci bólu ubezpieczony odczuwał intensywnie przez pięć tygodni po wypadku. Należy również włączyć w to okres koniecznej rehabilitacji, po długotrwałym leżeniu zastosowanie ćwiczeń pociągało za sobą bóle mięśniowe i stawowe. Intensywność ich była nieco mniejsza niż bólu po urazie, trwała przez okres roku. Biegły wskazał, że ubezpieczony jest mężczyzną w sile wieku, rokowania na przyszłość muszą jednak być ostrożne. Ze strony narządu ruchu mogą wystąpić późne powikłania w postaci wtórnych zmian zwyrodnieniowych stawów krzyżowo - biodrowych i biodrowych, które w znaczny sposób mogą ograniczyć obecną sprawność ubezpieczonego. Ubezpieczony wymaga prowadzenia własnych uporczywych ćwiczeń, które powinien był opanować w trakcie prowadzonej rehabilitacji. Obecny stan zdrowia pozwala ubezpieczonemu na w miarę swobodne wykonywanie podstawowych czynności życia codziennego, jak również wypełnianie funkcji rodzinnych oraz społecznych, nie może jednak pracować ciężko fizycznie. Ubezpieczony ma ograniczoną aktywność życiową, chodzi z trudem, bardziej intensywna rehabilitacja może okresowo te bóle jeszcze zwiększać. Skutki wypadku będą trwały w postaci bólu kończyny operowanej jeszcze długo, stan ubezpieczonego może się również pogorszyć w miarę upływu czasu ze względu na możliwość rozwoju wtórnych zmian zwyrodnieniowych w stawach biodrowych. Doznane urazy ograniczyły w istotny sposób aktywność życiową ubezpieczonego. Dłuższe chodzenie może sprawiać ubezpieczonemu trudność, ze względu na ograniczenia ruchomości i z tego względu po pewnym dystansie mogą pojawiać się bóle biodra i kolana prawego.

Podsumowując swoją opinię biegły sądowy wskazał, że w świetle powyższych rozważań uważa zarówno orzeczenie Lekarza Orzecznika (...) z dnia 6 grudnia 2024 r., jak i Komisji Lekarskiej (...) z dnia 20 stycznia 2025 r. za zaniżone i niezasadne. Nadto podał, iż w jego ocenie nie zachodzi potrzeba opiniowania ubezpieczonego przez biegłych innej specjalności.

Do sporządzonej na potrzeby niniejszej sprawy opinii biegłego sądowego z zakresu chirurgii urazowej i ortopedii zastrzeżenia złożył organ rentowy. Zdaniem organu rentowego biegły sądowy bezpodstawnie uznał uszczerbek na zdrowiu w wysokości 15% z punktu 96b. U ubezpieczonego nie doszło do złamania miednicy w odcinku przednim i tylnym, a jedynie w przednim (za to górnym i dolnym). Z tej przyczyny uszczerbek na zdrowiu musi zostać oceniony z punktu 96a. Komisja lekarska (...) badała ubezpieczonego w składzie 3-osobowym i orzekła 7% uszczerbku na zdrowiu, co jest wartością optymalną, biorąc pod uwagę następstwa funkcjonalne stwierdzane u ubezpieczonego, a nie fakt zmian radiologicznych, na które powołuje się biegły. U ubezpieczonego doszło natomiast do złamania przedniej i tylnej panewki stawu biodrowego lewego, ale wówczas bierzemy już pod uwagę punkt 97a. Nie ma podstaw do uznawania tu aż 20% uszczerbku na zdrowiu, czyli najwyższego dla tabeli, bowiem następstwa funkcjonalne przebytego w tym zakresie urazu nie są znaczne, a jedynie umiarkowane. Wobec powyższych zastrzeżeń organ rentowy wniósł o wydanie opinii uzupełniającej przez tego samego biegłego lub opinii przez innego biegłego tej samej specjalności.

Ustosunkowując się do powyższych zastrzeżeń biegły sądowy z zakresu chirurgii urazowej i ortopedii lek. med. U. I. (2) w opinii uzupełniającej wskazał, iż biegli oceniają i ustalają wysokość uszczerbku na zdrowiu przede wszystkim na podstawie własnego badania przedmiotowego dokonywanego w dniu zgłoszenia się ubezpieczonego. Poddawane ocenie są odchylenia od stanu prawidłowego, co dotyczy zwłaszcza narządu ruchu, badana jest ruchomość w stawach kończyn i ruchomość kręgosłupa w jego poszczególnych odcinkach. Dokumentacja lecznicza, w tym ocena uszczerbku na zdrowiu dokonana przez innych lekarzy czy też instytucje ma znaczenie jedynie pomocnicze, nie może być decydująca, chociażby ze względu na odległość w czasie. W związku z powyższym biegły sądowy nie może kierować się jedynie ślepym powtarzaniem wniosków wypływających z przytaczanego powtórnie badania przez Komisję Lekarską (...), które z kolei przytacza w swoim piśmie przedstawiciel (...), tym bardziej, że badanie przez Komisje Lekarska (...) i biegłego sądowego jest odlegle w czasie. Biegły sądowy podkreślił, że stwierdzenia przedstawicieli (...), że nie udowadnia w swojej opinii znacznego upośledzenia stanu funkcjonalnego ubezpieczonego mijają się z prawdą, gdyż opisał on zarówno w badaniu, jak i uzasadnieniu, ograniczenia wynikające z przebytego urazu i związanych z tym istotnych zmian pourazowych w zakresie miednicy i stawu biodrowego lewego ubezpieczonego będących następstwem złamania i leczenia operacyjnego.

Kolejno biegły sądowy nie zgodził się również z tezą podnoszoną przez (...) w zastrzeżeniach, że w jego opinii wystąpił istotny błąd w zaszeregowaniu uszczerbku, ponieważ użył on punktu 96b tabeli. Biegły wyjaśnił, że poza złamaniami w przedniej części miednicy, czyli górnej i dolnej gałęzi kości łonowej lewej, nastąpiło dwukolumnowe złamanie panewki stawu biodrowego lewego i wieloodłamowe złamanie trzonu kości biodrowej lewej. Tych części miednicy ani logicznie, ani anatomicznie nie można przypisać jej części przedniej, zwłaszcza tylnej kolumny panewki stawu biodrowego. Przedstawiciel (...) błędnie zresztą w swoim piśmie określa uraz jako złamanie przedniej i tylnej panewki stawu biodrowego (wers 14 pisma (...)), podczas gdy panewka po każdej stronie miednicy jest jedna, a nie dwie, w nomenklaturze anatomicznej w każdej panewce uwzględnia się jedynie dwie jej „kolumny". Tym samym, zastrzeżenia (...) nie są poparte nawet szczegółowym zapoznaniem się z opinią zasadniczą. Zdaniem biegłego sądowego wystarczy zapoznać się z treścią pozycji tabeli, z której skorzystał w dopuszczalnym przedziale wartości procentowych, aby uznać, że w świetle wymiernych wyników jego badania przedmiotowego uszczerbek został precyzyjnie dokonany. Orzecznikom (...) zabrakło po pierwsze właściwego zakwalifikowania urazu z odpowiadającej jego skutkom pozycji tabeli uszczerbków, a ocena wysokości uszczerbku nie odpowiada stopniowi ograniczeń funkcjonalnych niezależnie od pozycji tabeli.

Kolejno biegły wskazał, że ubezpieczony miał szczęście z uwagi na szybko i właściwie przeprowadzone leczenie operacyjne. Jak wspomniano w opinii zasadniczej spowodowało to częściowy powrót do sprawności kończyn dolnych ubezpieczonego. Skutkuje to zatem orzeczonym przeze niego uszczerbkiem na zdrowiu ubezpieczonego (w jego wartości ocenianej nie tylko na podstawie tabeli uszczerbków, lecz również na zasadzie holistycznej oceny medyczno-sądowej i ogólnolekarskiej), gdyż w myśl zasad przyjętych przez medycynę sadową na uszczerbek na zdrowiu wpływają następujące czynniki: rozmiar doznanego urazu, rodzaj zastosowanego leczenia, niezależna od woli poszkodowanego odpowiedź biologiczna na zastosowane leczenie, zależne od woli poszkodowanego stosowanie się do zaleceń leczniczych. Tak więc prawidłowe leczenie i czas, który minął od urazu, przy czym biegły sądowy badał ubezpieczonego dwa lata po wypadku, działał na jego korzyść i pozwolił wyeliminować część negatywnych skutków przebytego dramatycznego urazu w zakresie miednicy i kończyny dolnej lewej.

W dalszej kolejności biegły nie zgodził się z tezą podnoszoną przez (...) w zastrzeżeniach, że Komisja Lekarska miała rację tylko z tego tytułu, że ubezpieczony badany był przez skład trzyosobowy. Niezależnie od specjalności biegły zobowiązany jest bowiem do wyrażenia i uzasadnienia swojej niezależnej opinii.

Mając na względzie powyższe, biegły sądowy w pełni podtrzymał swoją opinię zasadniczą i wypływające z niej wnioski.

Do powyższej opinii uzupełniającej zastrzeżenia złożył organ rentowy, który wskazał, że w dalszym ciągu podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko i wnioskuje o wydanie opinii przez innego biegłego sądowego o tej samej specjalności.

W tym miejscu należy zatem wskazać, że Sąd w ramach zastrzeżonej dla niego swobody decyduje czy ma możliwość oceny dowodu w sposób pełny i wszechstronny, czy jest w stanie prześledzić jego wyniki oraz - mimo braku wiadomości specjalnych - ocenić rozumowanie, które doprowadziło biegłego do wydania opinii. Sąd czyni to zapoznając się z całością opinii, tj. z przedstawionym w niej materiałem dowodowym, wynikami badań przedmiotowych i podmiotowych. Wszystko to, a nie tylko końcowy wniosek opinii, stanowi przesłanki dla uzyskania przez sąd podstaw umożliwiających wyjaśnienie sprawy. Opinia biegłego sądowego podlega bowiem ocenie przy zastosowaniu art. 233 § 1 k.p.c. – na podstawie właściwych dla jej przymiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażanych w niej wniosków. Sąd Najwyższy w swoim wyroku z dnia 19 grudnia 1990 r. (sygn. akt I PR 148/90, OSP 1991/11/300) stwierdził, że

„Sąd może oceniać opinię biegłego pod względem fachowości, rzetelności czy logiczności. Może pomijać oczywiste pomyłki czy błędy rachunkowe. Nie może jednak nie podzielać poglądów biegłego, czy w ich miejsce wprowadzać własnych stwierdzeń”. Jednocześnie, jakkolwiek zgodnie z art. 286 k.p.c. Sąd może zażądać ustnego wyjaśnienia opinii złożonej na piśmie, może też w razie potrzeby zażądać dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych, to podkreślenia wymaga fakt, że samo niezadowolenie stron z opinii biegłych nie uzasadnia jednak zażądania dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych.

Tym samym należy wskazać, że Sąd uwzględnił w całości treść opinii głównej i uzupełniającej biegłego sądowego z zakresu chirurgii urazowej i ortopedii lek. med. U. I. (1), albowiem w ocenie Sądu przedmiotowe opinie były spójne, logiczne i wyczerpujące. Biegły szczegółowo opisał materiał stanowiący podstawę konkluzji. Z treści opinii wynika, że powstały ona w oparciu o badanie i wywiad z odwołującym się, po dokładnym zapoznaniu się z dokumentacją medyczną odwołującego się zawartą w aktach sprawy. Ze sporządzonej opinii biegłego sądowego wynikało jednoznacznie, że odwołujący się doznał trwałego uszczerbku na zdrowiu spowodowanego skutkami wypadku przy pracy z dnia 21 marca 2023 r., przy czym uszczerbek na zdrowiu wskutek obrażeń odniesionych w wyniku przedmiotowego zdarzenia oceniany według załącznika do Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r., wynosi łącznie 45%, przy czym zgodnie z pkt 96b – 15%, 97a – 20%, 98 – 10%.

Odnosząc się z kolei do stanowiska (...), stwierdzić należało, że stanowiło ono wyłącznie nieuzasadnioną polemikę z rzeczowo i merytorycznie uzasadnioną opinią biegłego sądowego. Organ rentowy wnosząc zastrzeżenia do opinii uzupełniającej nie podał żadnych argumentów na poparcie swojego stanowiska, wskazując jedynie, że podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, w związku z czym uznać należało, że nie zakwestionował opinii w sposób skuteczny.

W konsekwencji, Sąd na podstawie art. 235

2 § 1 pkt 5 k.p.c. pominął wniosek pełnomocnika organu rentowego o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego tej samej specjalności, albowiem w swoich zastrzeżeniach pełnomocnik organu rentowego nie podniósł żadnych zarzutów co do opinii uzupełniającej biegłego sądowego lek. med. U. I. (1), który w przedmiotowej opinii w sposób wyczerpujący odniósł się do zastrzeżeń organu rentowego do opinii głównej i rozwiał wszelkie podniesione przez organ rentowy wątpliwości. Organ rentowy na powyższe rozstrzygnięcie złożył zastrzeżenia do protokołu rozprawy w trybie art. 162 k.p.c.

Kolejno wskazać zatem należy, że zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy wypadkowej, jednorazowe odszkodowanie przysługuje w wysokości 20% przeciętnego wynagrodzenia za każdy procent stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu z zastrzeżeniem art. 55 ust. 1. W myśl art. 14 ust. 9 ustawy wypadkowej Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” wysokość kwot jednorazowych odszkodowań, o których mowa w art. 12. Wskazać należy, iż do ustalenia wysokości jednorazowego odszkodowania przyjmuje się jako podstawę przeciętne wynagrodzenie obowiązujące w dniu wydania decyzji przez organ rentowy (art. 12 ust. 5 ww. ustawy). Kwoty jednorazowych odszkodowań podlegają zaokrągleniu do pełnych złotych (art. 12 ust. 6 ww. ustawy).

W niniejszej sprawie decyzja organu rentowego została wydana w dniu 24 stycznia 2025 r., co oznacza, że dla ustalenia wysokości należnego odszkodowania miarodajna była stawka obowiązująca na dzień wydania tej decyzji. Zgodnie z obwieszczeniem Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 21 lutego 2024 r. w sprawie wysokości kwot jednorazowych odszkodowań z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej w okresie od dnia 1 kwietnia 2024 r. do dnia 31 marca 2025 r. (M.P. 2024, poz. 162), wysokość jednorazowego odszkodowania za każdy procent stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu wynosiła 1.431,00 zł.

Mając powyższe na uwadze, Sąd

w punkcie I. sentencji wyroku, na podstawie przepisu art. 477

14 § 2 k.p.c., zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, iż przyznał odwołującemu się C. B. prawo do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy z dnia 21 marca 2023 roku za dalsze 13% trwałego uszczerbku na zdrowiu w kwocie 18.603,00 zł.

Orzeczenie o kosztach

w punkcie II. sentencji wyroku, znajduje podstawę w treści art. 98 § 1 k.p.c. zgodnie z którym, strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Reguła ta dotyczy także spraw rozpatrywanych przez sądy pracy i ubezpieczeń społecznych. W myśl art. 98 § 3 k.p.c., do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez Sąd osobistego stawiennictwa strony. W niniejszej sprawie kosztami poniesionymi przez ubezpieczonego było wynagrodzenie pełnomocnika go reprezentującego, które zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów wynosiło 360,00 zł. O odsetkach od kosztów procesu orzeczono z urzędu na podstawie art. 98 § 1

1 k.p.c.

Zgodnie z art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 959 t.j.), strona wnosząca odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (tj. opłat sądowych i wydatków). Zgodnie zaś z art. 98 u.k.s.c., w toku postępowania z zakresu ubezpieczeń społecznych wydatki ponosi Skarb Państwa. Wobec powyższego

w punkcie III. sentencji wyroku Sąd koszty postępowania zaliczył na rachunek Skarbu Państwa.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w wyroku.