Niedowład lewej nogi nie uzasadnia umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Sąd oddalił odwołanie K. J.

Powód K. J. wniósł odwołanie od orzeczenia I. Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności we I. odmawiającego zaliczenie powoda do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności oraz o zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu wskazał, że nie zgadza się z zaliczeniem go do lekkiego stopnia niepełnosprawności, powołując się na stan zdrowia.

Strona pozwana przesłała odwołanie do Sądu nie znajdując podstaw do zmiany wydanego orzeczenia.

W toku postępowania Sąd

ustalił następujący stan faktyczny:

Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w F. zaliczył powoda do lekkiego stopnia niepełnosprawności na stałe ustalając symbol 10-N. Powód wniósł odwołanie od tego orzeczenia.

Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności we I. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.

Dowód: akta WZON (w załączeniu)

Z przyczyn chirurgiczno-ortopedycznych, neurologicznych oraz laryngologicznych powód może zostać zakwalifikowany do lekkiego stopnia niepełnosprawności.

Dowód: opinię biegłego neurologa i chirurga k. 35-37, 79-80

Opinia biegłego laryngologa k.62-63

W tak ustalonym stanie faktycznym

Sąd zważył:

Odwołanie jest bezzasadne.

W niniejszej sprawie znajdą zastosowanie przepisy art. 3 oraz 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Zgodnie z tymi przepisami ustala się trzy stopnie niepełnosprawności:

- znaczny – gdy niepełnosprawny jest osobą z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji, tj. zaspokajania bez pomocy innych osób podstawowych potrzeb życiowych, za które uważa się przede wszystkim samoobsługę, poruszanie się, komunikację;

- umiarkowany – gdy niepełnosprawny jest osobą z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych;

- lekki – gdy niepełnosprawny jest osobą o naruszonej sprawności organizmu, powodującej w sposób istotny obniżenie zdolności do wykonywania pracy, w porównaniu do zdolności jaką wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną, lub mającą ograniczenia w pełnieniu ról społecznych dające się kompensować przy pomocy wyposażenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub środki lecznicze.

Ponieważ dla rozstrzygnięcia sprawy wymagane były wiadomości specjalne z zakresu medycyny – celem ustalenia stanu zdrowia powoda w sprawie przeprowadzono dowód z opinii biegłych chirurga i neurologa. Biegli wskazali, że powód spełnia kryteria orzeczenia lekkiego stopnia niepełnosprawności o symbolu 10-N. Biegli podkreślili w opinii, że samo rozpoznanie choroby nie jest warunkiem wystarczającym do ustalenia niepełnosprawności, rozpoznany u powoda niedowład spastyczny lewej kończyny dolnej w niewielkim stopniu upośledza sprawność poruszania i nie upoważnia obecnie do orzeczenia umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Tym samym biegli w opinii podzielili wnioski (...) i uznali, iż powód nie może zostać zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Na skutek zastrzeżeń powoda biegli sporządzili opinię uzupełniającą w której ustosunkowali się do zarzutów i podtrzymali opinię.

Biegły laryngolog w opinii także wskazał, że powód z przyczyn laryngologicznych może zostać zaliczony do lekkiego stopnia niepełnosprawności.

Całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego przemawia za uznaniem opinii jako rzeczowych, spójnych i wyprowadzających logiczne wnioski końcowe. Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek przyczyn dla których opinie miałaby utracić walor wiarygodnego dowodu w sprawie i nie znajdując podstaw do zakwestionowania opinii, dając im wiarę w całej rozciągłości jako wyczerpującym i w sposób rzeczowo i przekonująco uzasadnionych. Ponadto opinia biegłego zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, ma na celu ułatwienie sądowi należytej oceny zebranego materiału wtedy, gdy potrzebne są wiadomości specjalne. Podlega jak inne dowody ocenie według art. 233§ 1 kpc, lecz odróżniają ją szczególne kryteria oceny, które stanowią zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania oraz stopień stanowczości wyrażonych w niej wniosków. Przedmiotem opinii nie jest więc przedstawienie faktów lecz ich ocena na podstawie wiadomości specjalnych.

Mając powyższe na uwadze, w oparciu o powołane przepisy i na podstawie art. 477

14 §1 kpc oddalono odwołanie.