Złamana noga właściciela biura rachunkowego. Sąd przyznał świadczenie rehabilitacyjne

Powód D. W. wniósł odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w W. z dnia 12 listopada 2020 roku odmawiającej mu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Jak wskazał w uzasadnieniu, odmowa przyznania świadczenia rehabilitacyjnego nie była zgodna ze stanem faktycznym, ponieważ stan zdrowia uniemożliwiał mu powrót do pracy.

W odpowiedzi Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. wniósł o oddalenie odwołania i zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu powołano art. 18 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Wskazano, iż orzeczeniem lekarza orzecznika oraz komisji lekarskiej nie stwierdzono podstaw do ustalenia uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny :

Powód D. W. jest właścicielem biura rachunkowego, które mieści się w wysokim parterze. Powód nie pracuje w biurze przy komputerze- do takiej pracy zatrudnia pracowników. Powód natomiast spotyka się z w terenie klientami, odbiera dokumenty, doradza w siedzibach firm. Często jeździł do ZUS, urzędu skarbowego. W dacie zdarzenia miał około 150 klientów.

Dowód: zeznania powoda k. 49

Powód był niezdolny do pracy z powodu złamania kości podudzia prawego i pobierał zasiłek chorobowy do dnia 11.10.2020r. Po wyczerpaniu prawa do zasiłku chorobowego powód nadal był niezdolny do wykonywania swojej pracy, noga mu puchła, nie mógł jeździć swoim samochodem z uwagi na ból. Dalsze leczenie, a następnie rehabilitacja po 30.09.2020r. przez okres 2 miesięcy rokowały odzyskanie przez powoda zdolności do pracy. W badaniach RTG, jakie wykonano po raz ostatni przed zakończeniem okresu zasiłkowego, nie stwierdzono zrostu kostnego zatem powód nie był w stanie swobodnie i w pełni obciążać kończyny. Okres leczenia złamania kości podudzia przy dobrym przebiegu pooperacyjnym wynosi co najmniej 6 miesięcy. W badaniu nie stwierdzono pełnego zakresu ruchomości w stawach skokowym i kolanowym zatem wskazane było dalsze korzystanie z rehabilitacji. Brak ruchomości w stawie skokowym i kolanowym powoduje trudności w swobodnym chodzeniu kucaniu i klękaniu.

Dowód:

opinia biegłego S. G. k.14-15

opinia uzupełniająca k. 29

opinia biegłego P. S. k.53-57

akta ZUS ( w załączeniu)

Przy tak ustalonym stanie faktycznym Sąd zważył :

Odwołanie podlegało uwzględnieniu.

Zgodnie z brzmieniem art. 18 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego

jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Świadczenie to przysługuje przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy.

W niniejszej sprawie sąd oparł się o opinie obu biegłych sądowych, szczególnie o opinię biegłego P. S. albowiem odnosiła się ona także do zeznań powoda złożonych na rozprawie, specyfiki pracy powoda oraz stanowiska organu rentowego zawartego w piśmie z dnia 30 listopada 2021r. , które stało się podstawą powołania innego biegłego ortopedy. Opinia ta potwierdziła stanowisko pierwszego biegłego w zakresie okresu niezdolności powoda do pracy, a argumentacja przedstawiona przez biegłych posiadających wiedzę specjalną z zakresu ortopedii przekonała sąd do zajętego przez biegłych stanowiska. Dlatego też sąd pominął wniosek dowodowy i zastrzeżenia zawarte w piśmie ZUS z dnia 22 listopada 2022r. jako zmierzające do przedłużenia postępowania. Należy przy tym wskazać, że mimo błędnie przyjętej przez biegłych daty zakończenia pobierania przez powoda zasiłku chorobowego oboje biegli dokładnie określili datę końcową okresu rehabilitacji- na 2 miesiące po 30.09.2020r. , czyli 30.11.2020r. Skoro zatem ostatecznie ustalono, iż zasiłek chorobowy trwał do 11.10.2020r. świadczenie rehabilitacyjne przyznano od 12.10.2020r. do 30.11.2020r.

Dlatego też Sąd w oparciu o powyższe i na podstawie powołanych przepisów oraz art. 477

14 §2 kpc zmienił zaskarżoną decyzję i orzekł jak w sentencji.