Niefortunne stanięcie przy busie nie było przyczyną zewnętrzną wypadku

Powód A. G. odwołał się od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. z dnia 4 października 2021 roku, którą organ rentowy odmówił powodowi prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy z uwagi na brak przyczyny zewnętrznej. W uzasadnieniu podniósł, że nie zgadza się zaskarżoną decyzją, gdyż zewnętrzną przyczyną zdarzenia było niefortunne stanięcie ubezpieczonego.

W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. wniósł o oddalenie odwołania oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wg. norm. W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżoną decyzją odmówiono powodowi prawa do jednorazowego odszkodowania z uwagi na to, że zdarzenie było spowodowane schorzeniem samoistnym.

W toku postępowania Sąd ustalił

następujący stan faktyczny:

Powód prowadzi działalność gospodarczą polegającą na montażu ogrodzeń i pielęgnacji terenów zielonych. W dniu 25 maja 2021 roku w trakcie wykonywania obowiązków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą powód układał kostkę brukową. Około godziny 10.00 podszedł do samochodu po młotek gumowy. Przy wychodzeniu z busa poczuł ostry ból kręgosłupa w odcinku lędźwiowym, uniemożliwiający poruszanie się.

Po zdarzeniu powód był w szpitalu, leczył się u chirurga- ortopedy i neurologa.

Dowód: dokumentacja medyczna k. 36-39

zeznania świadków J. H. k. 42-45

L. G. k. 47-49

Powoda k. 32-35

Decyzją z dnia 4 października 2021 roku odmówiono powodowi prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy z uwagi na brak przyczyny zewnętrznej.

Dowód: akta ZUS – w załączeniu;

U powoda rozpoznano stan po urazie przeciążeniowym kręgosłupa lędźwiowego w dniu 25 maja 2021 roku. Charakter urazu w tego dnia wywołany był głównie przez czynnik wewnętrzny – zmiany zwyrodnieniowe i dyskopatyczne w odcinku lędźwiowym kręgosłupa.

U powoda nie wystąpił stały lub długotrwały uszczerbek na zdrowiu.

Dowód: opinia i opinia uzupełniająca biegłych k. 72-73, 89, 99

W tak ustalonym stanie faktycznym

Sąd zważył:

Odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż ustalając stan faktyczny w sprawie Sąd oparł się na dowodach z dokumentów, w tym z akt organu rentowego i dokumentacji medycznej powoda, gdyż żadna ze stron nie podważyła skutecznie ich prawdziwości i autentyczności, a także zeznaniach świadków J. H., L. G. i powoda. Ponadto stwierdzenie okoliczności istotnych dla rozpoznania sprawy wymagało wiadomości specjalnych i musiało znaleźć oparcie w dowodzie z opinii biegłych.

Powód wniósł o przyznanie odszkodowania w związku z wypadkiem jakiemu uległ w dniu 25 maja 2021 roku w trakcie wykonywania działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 30.10.2002r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych ubezpieczonemu, który wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, przysługuje jednorazowe odszkodowanie. Za stały uszczerbek na zdrowiu uważa się takie naruszenie sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu nierokujące poprawy. Za długotrwały uszczerbek na zdrowiu uważa się takie naruszenie sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu na okres przekraczający 6 miesięcy, mogące ulec poprawie. Zaś oceny stopnia uszczerbku na zdrowiu oraz jego związku z wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową dokonuje się po zakończeniu leczenia i rehabilitacji.

Zgodnie zaś z treścią art. 3 ust. 1 powołanej ustawy za wypadek przy pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w związku z pracą:

1) podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności lub poleceń przełożonych;

2) podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika czynności na rzecz pracodawcy, nawet bez polecenia;

3) w czasie pozostawania pracownika w dyspozycji pracodawcy w drodze między siedzibą pracodawcy a miejscem wykonywania obowiązku wynikającego ze stosunku pracy.

Z treści powołanej regulacji wynika, że elementami koniecznymi uznania zdarzenia za wypadek przy pracy są nagłość zdarzenia, wywołanie zdarzenia przyczyną zewnętrzną, skutek powodujący uraz lub śmierć oraz pozostawanie w związku z wykonywaną pracą. Nagłość charakteryzuje się czymś nieprzewidywalnym, nieoczekiwanym oraz raptownym. Powyższa cecha musi dotyczyć samego zdarzenia, a nie skutku pod postacią urazu lub śmierci. Ponadto zdarzenie spełniające kryterium ,,nagłości” musi zostać wywołane przyczyną zewnętrzną, co oznacza, że nie może pochodzić z organizmu ubezpieczonego dotkniętego zdarzeniem. Przyczyna ta winna być jednocześnie źródłem urazu lub śmierci ubezpieczonego.

Jako zewnętrzną przyczynę sprawczą wypadku przy pracy należy rozumieć każdy czynnik pochodzący spoza organizmu poszkodowanego zdolny – w istniejących warunkach – do wywołania szkodliwych skutków. Wymaganie, aby uraz został spowodowany czynnikiem zewnętrznym wskazuje na konieczność związku przyczynowego między urazem i czynnikiem pochodzącym spoza organizmu poszkodowanego, przy czym czynnik ten ma zadziałać w ramach nagłego zdarzenia wywołanego przyczyną zewnętrzną. Ten element należy rozumieć w ten sposób, że wypadek przy pracy musi być wywołany taką przyczyną, zaś uraz spowodowany wypadkiem jest skutkiem działania czynnika zewnętrznego, pochodzącego spoza organizmu poszkodowanego. Nagłe zdarzenie powodujące uraz lub śmierć ubezpieczonego nie musi nastąpić w czasie pracy i w miejscu pracy, lecz może mieć miejsce w dowolnym czasie i miejscu, pod warunkiem, że pozostaje w związku z rodzajem pełnionej przez ubezpieczonego pracy.

W niniejszej sprawie bezspornym było, że w dniu 25 maja 2021 roku powód uległ zdarzeniu, które nastąpiło w trakcie wykonywania obowiązków, bez wątpienie było to zdarzenie nagłe. Spór dotyczył tego, czy było spowodowane przyczyną zewnętrzną. Dokonując w tym zakresie ustaleń stanu faktycznego należało oprzeć się na opinii biegłych sądowych z zakresu chirurgii i neurologii. Z opinii biegłych wynika, że u powoda rozpoznano stan po urazie przeciążeniowym kręgosłupa lędźwiowego w dniu 25 maja 2021 roku, zaś charakter urazu z tego dnia wywołany był głównie przez czynnik wewnętrzny – zmiany zwyrodnieniowe i dyskopatyczne w odcinku lędźwiowym kręgosłupa. Tym samym bezpośrednią przyczyną wypadku była przyczyna wewnętrzna, nie zaś działanie czynnika zewnętrznego.

Zdaniem Sądu, brak jest podstaw do negowania powyżej przedstawionego stanowiska biegłych, wydana opinia zawiera pełne i jasne uzasadnienie. Wskazać należy, że biegli w sposób szczegółowy i wyczerpujący odnieśli się do zarzutów powoda w dwóch opiniach uzupełniających.

Biegły sądowy obowiązany jest orzekać zgodnie z wiedzą medyczną, posiadanymi kwalifikacjami i obowiązującymi przepisami. Dlatego, zdaniem Sądu, sporządzonej przez biegłych opinii nie można odmówić rzetelności i fachowości co do medycznej oceny stanu zdrowia powoda. Podkreślić należy, że Sąd nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, które posiada biegły. Zgodnie zaś z utrwalonym w tej mierze poglądem Sądu Najwyższego - opinie biegłych lekarzy mogą być oceniane przez Sąd wyłącznie przez pryzmat ich zgodności z zasadami logicznego myślenia, doświadczenia życiowego oraz wiedzy powszechnej, wystarczające dla uznania bądź nie uznania opinii biegłego za przekonywującą (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2005r., II CK 572/04, Lex nr 151656). Opinia biegłego sądowego podlega ocenie przy zastosowaniu art. 233 § 1 k.p.c. – na podstawie właściwych dla jej przymiotów kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażanych w niej wniosków.

Dlatego też Sąd podzielił dokonane w opinii ustalenia i przyjął je za podstawę swojego orzeczenia ustalając, iż bezpośrednią przyczyną wypadku w dniu 25 maja 2021 roku była przyczyna wewnętrzna, nie zaś działanie czynnika zewnętrznego.

Dodatkowo wsadzać należy, że biegli wskazali, że u powoda nie wystąpił stały lub długotrwały uszczerbek na zdrowiu. Tym samym brak jest podstaw do przyznania powodowi odszkodowania niezalenie od ustalonej przyczyny zdarzenia. Dlatego też pominięto dowód z opinii biegłego z zakresu BHP, który miał ustalić, czy doznany uraz powstał w związku z wypadkiem przy pracy. Nawet ustalenie przez biegłego BHP przyczyny zewnętrznej zdarzenia, z uwagi na ustalony przez biegłych chirurga i neurologa 0% uszczerbek na zdrowiu nie miałoby wpływu na rozstrzygnięcie.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 477

14 § 1 k.p.c. odwołanie oddalono.

Orzeczenie o kosztach zastępstwa procesowego znajduje oparcie w art. 98 k.p.c w zw. z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U z dnia 5 listopada 2015r.).