Działalność gospodarcza od 2021 r. wyklucza zasiłek. Sąd oddalił odwołanie

Powód H. P. (1) wniósł odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddziału w J. z dnia 17 grudnia 2025 roku, domagając się jej zmiany poprzez przyznanie mu prawa do zasiłku chorobowego za okres od 12.11.2025r. do 5.12.2025r.

W uzasadnieniu zakwestionował stanowisko, zgodnie z którym samo posiadanie zarejestrowanej działalności gospodarczej mogłoby stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia chorobowego. W jego ocenie decydujące znaczenie ma faktyczne wykonywanie działalności zarobkowej, a nie jedynie formalny fakt jej zarejestrowania. Powód podkreślił, że w spornym okresie nie wykonywał żadnej pracy zarobkowej, gdyż z uwagi na stan zdrowia nie był zdolny do podejmowania jakiejkolwiek aktywności zawodowej. Wskazał również, że działalność zarobkową podjął dopiero po zakończeniu okresu niezdolności do pracy i ustaniu zwolnienia lekarskiego.

W odpowiedzi Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o oddalenie odwołania, a także o zasądzenie od wnioskodawcy na rzecz organu rentowego kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu powołano podstawę prawna decyzji, a to art. 13 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (tj. Dz.U. z 2025r., poz. 501) i wskazano, że zgodnie z przywołanym przepisem zasiłek chorobowy nie przysługuje za okres po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, jeżeli osoba niezdolna do pracy kontynuuje działalność zarobkową lub podjęła pracę zarobkową stanowiącą tytuł do objęcia obowiązkowo lub dobrowolnie ubezpieczeniem chorobowym albo zapewniającą prawo do świadczeń za okres niezdolności do pracy z powodu choroby.

W toku postępowania Sąd ustalił

następujący stan faktyczny:

Powód H. P. (1) był zatrudniony w okresie od 1.06.2025r. do 11.11.2025r. w (...) sp. z o.o. z siedzibą w H. w pełnym wymiarze czasu pracy - wykonywał pracę za granicą. Jednocześnie od dnia 1.02.2021r. powód aktywnie prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą.

W związku z niezdolnością do pracy z powodu choroby w okresie od 12.11.2025r. do 5.12.2025r. powód dnia 2.12.2025r. wystąpił o zasiłek chorobowy. W okresie zasiłku , wobec choroby nie wykonywał czynności związanych z działalnością gospodarczą.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w J. decyzją z dnia 17 grudnia 2025 roku odmówił powodowi prawa do zasiłku chorobowego za okres od 12.11.2025r. do 5.12.2025r.

Dowód:

akta ZUS (w załączeniu)

uzupełniająco oświadczenie H. P. (2) – k. 22, e-protokół – k. 24

W tak ustalonym stanie faktycznym

Sąd zważył:

Odwołanie podlegało oddaleniu.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż wbrew przekonaniu powoda, kluczowym argumentem dla rozstrzygnięcia sprawy nie był zarzut faktycznego wykonywania przez niego pracy zarobkowej w okresie orzeczonej niezdolności do pracy. Powód w wywiedzionym odwołaniu podnosił, iż w trakcie zwolnienia lekarskiego osobiście nie świadczył pracy w ramach swojej firmy. Sąd zważył, iż argumentacja ta pozostaje bezprzedmiotowa dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy albowiem podstawą zaskarżonej decyzji nie był art. 17 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 501 z późn. zm.; dalej: ustawa zasiłkowa) a artykuł 13 ust.1 pkt 2.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy zasiłkowej zasiłek chorobowy z tytułu niezdolności do pracy powstałej w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego, jak i z tytułu niezdolności do pracy powstałej po ustaniu tytułu ubezpieczenia nie przysługuje za okres po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, jeżeli osoba niezdolna do pracy kontynuuje działalność zarobkową lub podjęła działalność zarobkową stanowiącą tytuł do objęcia obowiązkowo lub dobrowolnie ubezpieczeniem chorobowym albo zapewniającą prawo do świadczeń za okres niezdolności do pracy z powodu choroby.

Przepis art. 17 ust. 1 ustawy zasiłkowej, który sankcjonuje utratę prawa do zasiłku w przypadku wykonywania pracy zarobkowej lub wykorzystywania zwolnienia w sposób niezgodny z jego celem nie stanowił podstawy prawnej zaskarżonej decyzji. Organ rentowy nie zarzucał bowiem powodowi podjęcia aktywności zarobkowej w trakcie trwania ubezpieczenia i naruszenia rygorów zwolnienia lekarskiego, lecz oparł swoje rozstrzygnięcie na negatywnych przesłankach prawa do świadczenia po ustaniu tytułu ubezpieczenia. Istota problemu prawnego sprowadza się do zastosowania art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy zasiłkowej.

Zgodnie z istotą i celem definiowania działalności gospodarczej określa się ją jako podejmowanie lub kontynuowanie pozarolniczej działalności gospodarczej, która wyklucza dalsze pobieranie świadczeń z ubezpieczenia chorobowego (zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego), gdy ubezpieczony rzeczywiście prowadzi działalność zarobkową wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły, zgodnie z definicją działalności gospodarczej (art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa). Wyrok SN z 25.10.2022 r., II USKP 32/22, LEX nr 3518034.

Powód nieprzerwanie od dnia 1.02.2021r. prowadził działalność gospodarczą. Powyższa okoliczność wyklucza możliwość przyjęcia, że po ustaniu poprzedniego tytułu ubezpieczenia, tj. zatrudnienie w okresie od 1.06.2025r. do 11.11.2025r. w (...) sp. z o.o. z siedzibą w H. w pełnym wymiarze czasu pracy - powód pozostawał bez źródła utrzymania oraz ochrony ubezpieczeniowej. W konsekwencji, po ustaniu tytułu do ubezpieczenia chorobowego powód dysponował innym, samodzielnym tytułem ubezpieczeniowym w postaci prowadzonej od dnia 1.02.2021r. działalności gospodarczej. Tym samym została spełniona negatywna przesłanka ustawowa określona w art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy zasiłkowej, wyłączająca prawo do zasiłku chorobowego.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 477

14 § 1 k.p.c. oddalono odwołanie.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. w związku z § 9 ust 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, zgodnie z którym stawki minimalne wynoszą 360 zł w sprawach o świadczenia pieniężne z ubezpieczenia społecznego i zaopatrzenia emerytalnego oraz w sprawach dotyczących podlegania ubezpieczeniom społecznym.