Krótkowzroczność obu oczu bez stopnia niepełnosprawności. Sąd oddalił odwołanie

Pismem z 3 czerwca 2025 r. (k. 3-5 akt) U. G. wniósł odwołanie od orzeczenia A. Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) ((...).(...).542.2025) z dnia 26 kwietnia 2025 r. w związku z utrzymaniem w mocy orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności we A. ((...).610.(...).(...)) z dnia 10 grudnia 2024 r.

Uzasadniając ww. odwołanie U. G. wskazał, że nie zgadza się

z nieprzyznaniem mu stopnia lekkiego lub umiarkowanego (niezaliczeniem go do żadnego ze stopni niepełnosprawności). Podał, że jest osobą z niepełnosprawnością. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: 1) brak szczegółowego uzasadnienia podstaw rozstrzygnięcia sprawy,

w szczególności w kontekście braku odniesienia się do zgromadzonych w sprawie dokumentów; 2) brak szczegółowej analizy materiału dowodowego i przez to brak szczegółowego uzasadnienia decyzji, w szczególności poprzez brak odniesienia się do faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; w wyniku czego naruszono przepisy: a) art. 107 § 3 k.p.a., gdyż orzeczenie jako decyzja administracyjna nie zawiera uzasadnienia faktycznego decyzji, w szczególności nie zawiera wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; b) § 13 ust. 4 Rozporządzenia ministra gospodarki, pracy i polityki społecznej w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności z dnia 15 lipca 2003 r. gdyż brak w orzeczeniu uzasadnienia w postaci wskazania faktów, które uznano za istotne w sprawie i udowodnione, dokumentów potwierdzających ustalenie lub odmowę ustalenia wskazań do ulg i uprawnień,

W związku z powyższym wniósł o zmianę orzeczenia poprzez zaliczenie U. G. do stopnia niepełnosprawności, co najmniej lekkiego lub umiarkowanego, a także zwrot kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Dalej podano, że specyfika funkcjonowania U. G. z uwagi na jego schorzenia wskazuje, iż jest on osobą niepełnosprawną co najmniej w stopniu lekkim lub umiarkowanym. Dlatego w odniesieniu do osoby U. G., należy stwierdzić, że jest on w związku ze swoim schorzeniem i funkcjonowaniem osobą niepełnosprawną w stopniu co najmniej lekkim, ale spełnia także przesłanki do orzeczenie wobec niego stopnia umiarkowanego, gdyż jest osobą: 1. niezdolną do pracy; 2. zdolną do pracy jedynie

w warunkach pracy chronionej; 3. wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych.

W piśmie z 26 czerwca 2025 r. (k. 9-9v. akt) (...) Zespół ds. Orzekania

o Niepełnosprawności w Województwie (...) wniósł o oddalenie odwołania.

Uzasadniając powyższe podał m.in., że w rozpatrywanej sprawie skład orzekający Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) stwierdził na posiedzeniu w dniu 26 kwietnia 2025 r., że werdykt organu

I instancji jest zgodny z obowiązującymi w tej materii przepisami prawa, wobec czego podtrzymał dotychczasowe rozstrzygnięcie. W ocenie organu odwoławczego, kryteria ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 44, ze zm.), jak również rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania

o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz.U. z 2021 r. poz. 857, ze zm.), nie dają podstaw do zaliczenia wnioskodawcy do jednego ze stopni niepełnosprawności. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, do lekkiego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę o naruszonej sprawności organizmu, powodującej w sposób istotny obniżenie zdolności do wykonywania pracy, w porównaniu do zdolności, jaką wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną, lub mająca ograniczenia w pełnieniu ról społecznych dające się kompensować przy pomocy wyposażenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub środki techniczne. Wedle (...) stwierdzone schorzenia skarżącego nie powodują istotnego obniżenia zdolności do wykonywania pracy. Nie stwarzają także potrzeby kompensacji ograniczeń poprzez wyposażenie w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub techniczne.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

U. G. urodził się (...)

Wnioskodawca ma wykształcenie wyższe z zakresu administracji. Jego aktualnie wykonywany zawód to pracownik biurowy.

Dowód:

wniosek z 4 czerwca 2024 r. – w aktach (...); ocena zawodowa z 10 grudnia 2024 r. dla potrzeb postępowania o ustalenie stopnia niepełnosprawności - w aktach (...).

W dniu 4 czerwca 2024 r. odwołujący się wniósł o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. We wniosku wskazał, że ma wykształcenie wyższe z zakresu administracji. Jego aktualnie wykonywany zawód to pracownik biurowy. Podał, że wymaga koniecznej opieki przy wykonywaniu czynności samoobsługowych, porusza się samodzielnie i wymaga pomocy w prowadzeniu gospodarstwa domowego. Wnioskodawca zaznaczył, że nie składał uprzednio wniosku o ustalenie stopnia niepełnosprawności i nie posiada orzeczenia

o stopniu niepełnosprawności. Wskazał, że cel podstawowy ubiegania się o orzeczenie to odpowiednie zatrudnienie.

Orzeczeniem z dnia 10 grudnia 2024 r., znak (...).610.(...).(...), Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) nie zaliczył wnioskodawcy do stopnia niepełnosprawności. W uzasadnieniu podano m.in., że rozpoznane schorzenia w swych skutkach nie upośledzają sprawności organizmu w stopniu zaburzającym sferę aktywności zawodowej i społecznej orzekanego.

Pismem z dnia 4 lutego 2024 r. wnioskodawca odwołał się od ww. orzeczenia (...) we A..

W piśmie z 13 lutego 2025 r. Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności we A. wskazał, że nie znalazł podstaw do zmiany decyzji.

Orzeczeniem z dnia 26 kwietnia 2025 r., znak (...).(...).542.2025, (...) Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...), utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności we A. w dniu 10 grudnia 2024 r.,

nr: (...).610.(...).(...).

W uzasadnieniu (...) podał m.in., że stwierdzone schorzenia skarżącego nie powodują istotnego obniżenia sprawności organizmu strony w porównaniu do zdolności, jaką wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną

i fizyczną. Nie stwarzają także potrzeby kompensacji ograniczeń poprzez wyposażenie

w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub techniczne. Zatem, biorąc pod uwagę dokumentację medyczną sprawy, stopień naruszenia sprawności organizmu wnioskodawcy, przy jednoczesnym uwzględnieniu skutków naruszenia sprawności organizmu oraz rzeczywistych ograniczeń w pełnieniu ról społecznych, nie uzasadniał zaliczenia wnioskodawcy do jednego ze stopni niepełnosprawności.

Dowód:

wniosek z 4 czerwca 2024 r. – w aktach (...); orzeczeniem z dnia 10 grudnia 2024 r., znak (...).610.(...).(...) – w aktach (...); odwołanie z dnia 4 lutego 2024 r. -

w aktach (...); pismo z 13 lutego 2025 r. – w aktach (...); orzeczenie z dnia 26 kwietnia 2025 r., znak (...).(...).542.2025 (k. 7-7v. akt), a także w aktach (...).

U U. G. rozpoznano wysoką krótkowzroczność obu oczu. U. G. nie jest osobą niepełnosprawną z przyczyn okulistycznych.

Dowód:

opinia z 27 października 2025 r., wydana przez biegłego lekarza specjalistę chorób oczu (k. 17 akt); opinia uzupełniająca biegłego sądowego z 18 grudnia 2025 r. (k. 36 akt); dokumentacja medyczna – w aktach (...).

Sąd zważył, co następuje:

Odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie odwołujący się U. G. domagał się zmiany orzeczenia A. Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) z dnia 26 kwietnia 2025 r. poprzez zaliczenie go do stopnia niepełnosprawności wyższego niż lekki.

(...) Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) wnosił natomiast o oddalenie odwołania.

Dokonując niezbędnych rozważań teoretycznych w sprawie, w pierwszej kolejności wskazać należy, że ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2025 r., poz. 913) rozróżnia trzy stopnie niepełnosprawności: znaczny, umiarkowany i lekki.

Do

znacznego stopnia niepełnosprawności zaliczono osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji (art. 4 ust. 1 ustawy). Do

umiarkowanego stopnia niepełnosprawności ustawodawca zaliczył osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych (art. 4 ust. 2 ustawy). Na uwagę zasługuje to, że między drugą a trzecią przesłanką ustawodawca posłużył się alternatywą łączną „lub”, co oznacza w praktyce konieczność spełnienia co najmniej dwóch z trzech wskazanych grup przesłanek definiujących umiarkowany stopień niepełnosprawności. Zawsze występować musi naruszenie sprawności organizmu i, dodatkowo, albo niezdolność do pracy (zdolność jedynie w warunkach pracy chronionej), albo konieczność pomocy w pełnieniu ról społecznych. Natomiast do

lekkiego stopnia niepełnosprawności zaliczono osobę o naruszonej sprawności organizmu, powodującej w sposób istotny obniżenie zdolności do wykonywania pracy, w porównaniu do zdolności, jaką wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną, lub mająca ograniczenia w pełnieniu ról społecznych dające się kompensować przy pomocy wyposażenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub środki techniczne (art. 4 ust. 3 ustawy). W art. 4 ust. 4 ustawy wskazano nadto, że niezdolność do samodzielnej egzystencji oznacza naruszenie sprawności organizmu w stopniu uniemożliwiającym zaspokajanie bez pomocy innych osób podstawowych potrzeb życiowych, za które uważa się przede wszystkim samoobsługę, poruszanie się i komunikację.

Stosownie do art. 6c ust. 9 pkt 5 ustawy minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia, standardy w zakresie kwalifikowania oraz postępowania dotyczącego orzekania o niepełnosprawności i o stopniu niepełnosprawności, uwzględniając schorzenia naruszające sprawność organizmu i przewidywany okres trwania naruszenia tej sprawności, powodujące zaliczenie do odpowiedniego stopnia niepełnosprawności, a także oznaczenie symboli przyczyn niepełnosprawności.

Taką regulację zawierają przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopni niepełnosprawności (Dz.U.2015.1110 – zwanego dalej „rozporządzeniem”). Przepis § 3 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że przy orzekaniu o stopniu niepełnosprawności osoby, która ukończyła 16 rok życia, zwanej dalej „osobą zainteresowaną”, bierze się pod uwagę: 1) zaświadczenie lekarskie zawierające opis stanu zdrowia, rozpoznanie choroby zasadniczej i chorób współistniejących potwierdzone aktualnymi wynikami badań diagnostycznych, wydane przez lekarza, pod którego opieką lekarską znajduje się osoba zainteresowana, oraz inne posiadane dokumenty mogące mieć wpływ na ustalenie stopnia niepełnosprawności; 2) ocenę stanu zdrowia wystawioną przez lekarza - przewodniczącego składu orzekającego, zawierającą opis przebiegu choroby zasadniczej oraz wyniki dotychczasowego leczenia i rehabilitacji, opis badania przedmiotowego, rozpoznanie choroby zasadniczej i chorób współistniejących oraz rokowania odnośnie do przebiegu choroby; 3) wiek, płeć, wykształcenie, zawód i posiadane kwalifikacje; 4) możliwość całkowitego lub częściowego przywrócenia zdolności do wykonywania dotychczasowego lub innego zatrudnienia - poprzez leczenie, rehabilitację lub przekwalifikowanie zawodowe; 5) ograniczenia występujące w samodzielnej egzystencji i uczestnictwie w życiu społecznym; 6) możliwość poprawy funkcjonowania osoby zainteresowanej w samodzielnej egzystencji oraz w pełnieniu ról społecznych - poprzez leczenie, rehabilitację, zaopatrzenie w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze, środki techniczne, usługi opiekuńcze lub inne działania.

Przepisy § 29 do 31 rozporządzenia określają także standardy w zakresie kwalifikowania do poszczególnych stopni niepełnosprawności. I tak, standardy w zakresie kwalifikowania do

znacznego stopnia niepełnosprawności zawierają kryteria określające skutki naruszenia sprawności organizmu powodujące: 1) niezdolność do pracy - co oznacza całkowitą niezdolność do wykonywania pracy zarobkowej z powodu fizycznego, psychicznego lub umysłowego naruszenia sprawności organizmu; 2) konieczność sprawowania opieki - co oznacza całkowitą zależność osoby od otoczenia, polegającą na pielęgnacji w zakresie higieny osobistej i karmienia lub w wykonywaniu czynności samoobsługowych, prowadzeniu gospodarstwa domowego oraz ułatwiania kontaktów ze środowiskiem; 3) konieczność udzielania pomocy, w tym również w pełnieniu ról społecznych - co oznacza zależność osoby od otoczenia, polegającą na udzieleniu wsparcia w czynnościach samoobsługowych, w prowadzeniu gospodarstwa domowego, współdziałania w procesie leczenia, rehabilitacji, edukacji oraz w pełnieniu ról społecznych właściwych dla każdego człowieka, zależnych od wieku, płci, czynników społecznych i kulturowych (§ 29 ust. 1 rozporządzenia). Przez długotrwałą opiekę i pomoc w pełnieniu ról społecznych rozumie się przy tym konieczność jej sprawowania przez okres powyżej 12 miesięcy w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3 (§ 29 ust. 2 rozporządzenia). Standardy w zakresie kwalifikowania do

umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zawierają kryteria określające naruszenie sprawności organizmu powodujące: 1) czasową pomoc w pełnieniu ról społecznych, co oznacza konieczność udzielenia pomocy, o której mowa w § 29 ust. 1 pkt 3, w okresach wynikających ze stanu zdrowia; 2) częściową pomoc w pełnieniu ról społecznych, co oznacza wystąpienie co najmniej jednej okoliczności, o których mowa w § 29 ust. 1 pkt 3 (§ 30 rozporządzenia). Natomiast standardy w zakresie kwalifikowania do

lekkiego stopnia niepełnosprawności określają kryteria naruszonej sprawności organizmu powodujące: 1) istotne obniżenie zdolności do wykonywania pracy, co oznacza naruszoną sprawność organizmu powodującą ograniczenia w wykonywaniu pracy zarobkowej znacznie obniżające wydajność pracy na danym stanowisku w porównaniu do wydajności, jaką wykazują osoby o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną; 2) ograniczenia w pełnieniu ról społecznych, co oznacza trudności doświadczane przez osobę zainteresowaną w relacjach z otoczeniem i środowiskiem według przyjętych norm społecznych, jako skutek naruszonej sprawności organizmu (§ 31 ust. 1 rozporządzenia). Możliwość kompensacji ograniczeń oznacza zarazem wyrównywanie dysfunkcji organizmu spowodowanej utratą lub chorobą narządu odpowiednio przez przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub środki techniczne (§ 31 ust. 2 rozporządzenia).

Zaliczenie do któregokolwiek stopnia niepełnosprawności wymaga zatem spełnienia przesłanek warunkujących jego otrzymanie, które zostały zdefiniowane w art. 4 wyżej wskazanej ustawy oraz w powołanym wyżej rozporządzeniu.

Stan faktyczny w niniejszej sprawie był w dużej mierze bezsporny, ustalony w oparciu o dowody z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy oraz aktach (...), których wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości Sądu i nie była kwestionowana przez żadną ze stron.

Jednocześnie, z uwagi na medyczną naturę okoliczności spornych, które były istotne dla rozpoznania niniejszej sprawy, ich wyjaśnienie wymagało wiadomości specjalnych

i musiało znaleźć oparcie w dowodzie z opinii biegłego sądowego.

Celem ustalenia do jakiego stopnia niepełnosprawności zalicza się U. G.

(znacznego, umiarkowanego, lekkiego); ustalenia symbolu niepełnosprawności; czy naruszenie sprawności jest trwałe czy okresowe i na jaki czas; od kiedy istnieje niepełnosprawność;

z uwzględnieniem wskazań szczegółowych wymienionych w pkt. 1-10 zaskarżonego orzeczenia (...), a także czy zachodzi konieczność wydania opinii przez innych biegłych sądowych Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego okulisty.

Podkreślić w tym miejscu należy, że biegli sądowi obowiązani są orzekać zgodnie

z wiedzą tematyczną, posiadanymi kwalifikacjami i obowiązującymi przepisami. Opinia biegłego sądowego podlega ocenie przy zastosowaniu art. 233 § 1 k.p.c. – na podstawie właściwych dla jej przymiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażanych w niej wniosków. We wciąż aktualnym wyroku z dnia 19 grudnia 1990 r. (sygn. akt I PR 148/90, OSP 1991/11/300) Sąd Najwyższy stwierdził, iż sąd może oceniać opinię biegłego pod względem fachowości, rzetelności czy logiczności. Może pomijać oczywiste pomyłki czy błędy rachunkowe. Nie może jednak nie podzielać poglądów biegłego, czy w ich miejsce wprowadzać własnych stwierdzeń.

Nie ulega wątpliwości, że to sąd w ramach zastrzeżonej dla niego swobody decyduje o tym, czy ma możliwość oceny dowodu w sposób pełny i wszechstronny, czy jest w stanie prześledzić jego wyniki oraz – mimo braku wiadomości specjalnych – ocenić rozumowanie, które doprowadziło biegłego do wydania opinii. Sąd czyni to zapoznając się z całością opinii, a zatem z przedstawionym w niej materiałem dowodowym oraz wynikami badań przedmiotowych i podmiotowych. Wszystko to, a nie tylko końcowy wniosek opinii, stanowi przesłanki dla uzyskania przez sąd podstaw umożliwiających wyjaśnienie sprawy.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należało, że stanowisko biegłego sądowego wypowiadającego się w niniejszej sprawie nie budziło żadnych wątpliwości, zostało wyrażone w sposób stanowczy i jednoznaczny oraz poparte logicznym uzasadnieniem. Nadto, biegły sądowy wskazał, iż nie zachodzi konieczność przebadania odwołującego się przez innych biegłych sądowych niż okulista.

Wskazać należy, że biegła sądowa okulistka rozpoznała u odwołującego się wysoką krótkowzroczność obu oczu. W uzasadnieniu opinii biegła sądowa podała, że U. G. nie jest osobą niepełnosprawną z przyczyn okulistycznych. Jednocześnie biegła wskazała, że nie ma konieczności badania odwołującego się przez innych biegłych sądowych.

Do powyższej opinii zastrzeżenia wniósł U. G., który podał, że niezaprzeczalnym jest, iż występują u niego problemy okulistyczne (stan medyczny, chorobowy, potwierdzony w opinii), co w praktyce znacząco wpływa na zdolność do wykonywania obowiązków zawodowych oraz codziennych czynność (społeczny aspekt, pełnienie ról społecznych). Podał, że występuje u niego w szczególności: szybkie męczenie się wzroku podczas pracy przy komputerze, co jest istotnym elementem jego obowiązków służbowych; nasilające się bóle głowy po dłuższym wysiłku wzrokowym; konieczność stosowania bardzo mocnych soczewek okularowych; ograniczenia funkcjonalne w życiu codziennym - nie zawsze ma możliwość korzystania z okularów, np. na basenie, w saunie, na plaży czy podczas innych czynności, gdzie okulary nie mogą być używane; utrudnienia

w widzeniu peryferyjnym i wynikające z tego ryzyka oraz dyskomfort. Wedle odwołującego się niezaprzeczalnie występuje więc wypełnienie dwóch komponentów niezbędnych do orzekania o stopniu niepełnosprawności: medycznego i społecznego, zaś z uwagi na katalog otwarty schorzeń kwalifikujących osobę do grona osób niepełnosprawnych, osobą niepełnosprawną jest każda osoba, której stan medyczny wpływa na pełnienie ról społecznych. Końcowo podał, że z uwagi na powyższe, opinia wymaga uzupełnienia i wyjaśnienia powyższego problemu.

Z uwagi na zgłoszone przez odwołującego się zastrzeżenia, Sąd dopuścił dowód z opinii uzupełniającej biegłego okulisty.

Biegła w opinii uzupełniającej z 18 grudnia 2025 r. (k. 6 akt) wskazała, że jest zobowiązana opierać się na konkretnie zdefiniowanych przepisach, wobec czego obowiązuje ją ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, a „problemy okulistyczne” o których pisze pełnomocnik nie są kryteriami oceny w obwiązujących aktach prawnych.

W zastrzeżeniach z dnia 22 stycznia 2026 r. (k. 45 akt) do ww. opinii U. G. wskazał, że nie można zgodzić się z opinią biegłej, która nie bierze pod uwagę funkcjonowania społecznego osoby. Podał, że ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnoprawnych nie definiuje chorób, które kwalifikują do niepełnosprawności, a więc musi być brany jest pod uwagę łącznie stan medyczny, funkcjonowanie fizyczne, psychiczne oraz pełnienie ról społecznych. Wobec powyższego, wedle odwołującego się opinia biegłej, która skupiła się tylko i wyłącznie na stanie medycznym nie może się ostać jako prawidłowa.

Podać dalej należy, że Sąd w ramach zastrzeżonej dla niego swobody, decyduje, czy ma możliwość oceny dowodu w sposób pełny i wszechstronny, czy jest w stanie prześledzić jego wyniki oraz - mimo braku wiadomości specjalnych - ocenić rozumowanie, które doprowadziło biegłego do wydania opinii. Sąd czyni to zapoznając się z całością opinii, tj. z przedstawionym w niej materiałem dowodowym, wynikami badań przedmiotowych i podmiotowych. Wszystko to, a nie tylko końcowy wniosek opinii, stanowi przesłanki dla uzyskania przez sąd podstaw umożliwiających wyjaśnienie sprawy.

W niniejszej sprawie Sąd uwzględnił treść wszystkich opinii biegłego. W ocenie biegłego okulisty wnioskodawca nie może zostać zaliczony do osób niepełnosprawnych. Przedmiotowe opinie są w ocenie Sądu spójne, logiczne i wyczerpujące. Biegły opisał bowiem materiał stanowiący podstawę konkluzji. Z treści opinii wynika, że powstały one w oparciu

o badanie i wywiad z wnioskodawcą, po zapoznaniu się z dokumentacją medyczną wnioskodawcy zawartą w aktach sprawy.

W niniejszej sprawie zastrzeżenia do opinii biegłego zgłaszał wyłącznie wnioskodawca. Sąd dopuścił w związku z tym dowody z opinii uzupełniającej. Zdaniem Sądu biegły

w wyczerpujący sposób ustosunkował się do zastrzeżeń ubezpieczonego, rozwiewając powstałe wątpliwości. W świetle jednoznacznych i stanowczych opinii biegłego Sąd uznał, że wyjaśnił on wszelkie kwestie i wątpliwości w sposób kompleksowy i przejrzysty. W związku z powyższym, Sąd nie widział potrzeby dalszego uzupełniania opinii biegłego lub dopuszczenia dowodu z opinii innego biegłego tej samej specjalności.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska zaprezentowanego przez biegłą sądową z zakresu okulistyki. Wydana przez biegłą na potrzeby niniejszej sprawy opinia jest profesjonalna, rzetelna, poparta argumentacją

i badaniami, a także zawiera kompletne i jasne wnioski oraz uzasadnienie.

W konsekwencji, mając na względzie całokształt zgromadzonego materiału dowodowego Sąd uznał, że brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia co do stopnia niepełnosprawności, albowiem stan zdrowia U. G. nie daje podstaw do zaliczenia go do jednego ze stopni niepełnosprawności.

Mając powyższe na uwadze, Sąd w punkcie I sentencji wyroku, na mocy przepisu

art. 477

14 § 1 k.p.c., oddalił odwołanie.

Zgodnie z art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 755, 807, 956, 2186), strona wnosząca odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (tj. opłat sądowych i wydatków). Zgodnie zaś z art. 98 u.k.s.c., w toku postępowania z zakresu ubezpieczeń społecznych wydatki ponosi Skarb Państwa. Wobec powyższego w punkcie

II wyroku Sąd orzekł, że nieuiszczone koszty sądowe ponosi Skarb Państwa.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.