Sąd uniewinnił z części włamań, kara łączna 4 lata dla dwóch oskarżonych

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 24 stycznia 2025 sygn. akt IX K 1560/23

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Inny

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

W części

Co do winy

Co do kary

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana

Stanowisko sądu odwoławczego wobec zgłoszonych zarzutów i wniosków

Na wstępie podkreślenia wymaga to, że proces miał w znamienitej większości charakter poszlakowy. Nie dotyczy to tylko tego jego fragmentu dotyczącego przestępstwa dokonanego w nocy na na 2.02 2023 r w L. polegającego na usiłowaniu włamanie do bankomatu przy ulicy (...), w trakcie którego wszyscy sprawcy zostali ujęci na gorącym uczynku. W tym zakresie wszyscy oskarżeni przyznali się do popełnienia zarzucanych im przestępstw. Podobna sytuacja dotyczy niektórych przestępstw, co do których M. W. i V. X. przyznali się do winy ( włamanie do domu małżonków U. w nocy z 23 na 24 września 2023- zarzut XVIII oraz wejście w posiadanie urządzeń służących do zakłócaniu sygnału (...) i GSM -zarzut XII ). W związku z tym w odniesieniu do tych czynów nie ma konieczności poświęcać zbyt wiele uwagi dowodom wskazującym na ich sprawstwo .

W pozostałym zakresie należało ocenić czy istniejące w sprawie poszlaki były wystarczające do tego, aby można było uznać oskarżonych za winnych popełnieni zarzucanych im przestępstw. Jak się okazało nie w każdym przypadku było to możliwe. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego wyroku skazującego nie można opierać na takich poszlakach , z których wynika tylko

prawdopodobieństwo popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu czynu ( wyrok z dnia 16 marca 2010 sygn. III KK 298/09). Poszlaki muszą stanowić ze sobą nierozerwalny łańcuch, pozostawać we wzajemnym powiązaniu ze sobą i muszą prowadzić do nieodpartego wniosku o winie oskarżonego pomimo braku dowodów bezpośrednich. ( por wyrok z dnia 14 grudnia 2016 sygn III KK 152/16 ). W sprawie poszlakowej zasada z art. 4 par. 1 kk ma podwójne zastosowanie. Po pierwsze obowiązkiem sądu orzekającego jest dokonanie

oceny przeprowadzonych dowodów i ustalenie na ich podstawie faktów stanowiących

poszlaki . Nadto dotyczy również drugiego etapu - to jest stwierdzenia ,

czy ustalone już fakty ( poszlaki )

dają podstawę do poczynienia dalszych ustaleń co do faktu głównego tj popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu czynu przestępnego ( wyrok z dnia 3 września 1998 r. sygn. V KKN 104 /98. Zgodnie z tym stanowiskiem sąd w procesie poszlakowym powinien dokonać oceny dowodów w myśl art. 7 kpk, , które z nich uznaje za wiarygodne a które nie i dlaczego. Następnie określić jakie okoliczności faktyczne, które z tych dowodów wynikają uznaje za poszlaki. W następnej kolejności powinien wyjaśnić czy są one wystarczające do skazania czy też nie i dlaczego a więc przedstawić swoje rozumowanie. Swoją oceną co do pierwszego i drugiego etapu sąd powinien przedstawić w pisemnych motywach wyroku. Z kolei w procesie odwoławczym weryfikacja nie dotyczy samej oceny dowodu i ustalonych poszlak ale także obejmuje prawidłowość wnioskowania co do faktu głównego na podstawie dowodów pośrednich ( wyrok z dnia 14 maja 2015 r sygn. II KK 94/15 ). To są zasady ogólne , którymi powinien kierować się sąd w procesie poszlakowym . Pod pojęciem poszlaki należy rozumieć natomiast fakt uboczny a więc okoliczność , która dowodem nie jest ale taką, która wskazuje na prawdopodobieństwo winy. Mając na uwadze powyższe zasady należało zastosować odnośnie wszystkich zarzucanych oskarżonym przestępstw co do których brak było dowodów bezpośrednich i przyznania się do winy.

W kolejności dat popełnienia czynów objętych aktem oskarżenia najwcześniej datuje się przestępstwo popełnione na szkodę U. D. w dniu 14 marca 2022. w V.. Popełnienie tego czynu prokurator zarzucił oskarżonym B. Z. i Z. B.. W sprawie brak było dowodów bezpośrednich zaś sami oskarżeni do winy się nie przyznali. Ślady zabezpieczone podczas oględzin miejsca włamania ( protokół oględzin k. 2556 i nast. wykaz śladów k. 2583 ) de facto niczego do sprawy nie wniosły. W oparciu o nie nie można było określić żadnych poszlak. Z opinii kryminalistycznej KWP w K. wynika bowiem, że ślady biologiczne nr 2 , 4, 5, i 6 -wymazy pobrane z klamki zewnętrznej mieszkania, z szuflady , uchwytów szuflady nie nadawały się do interpretacji z uwagi na to, że zawierały śladowe ilości DNA. Z opinii mechanoskopijnej (...) wynikało, że ślad nr 3 utrwalony w postaci repliki silikonowej oddziaływania narzędzia z krawędzi pod zamkiem górnym poszycia drzwi prowadzących do mieszkania nie nadawał się do badań mechanoskopijnych. Ślad ten nie dał więc podstawy do czynienia jakichkolwiek ustaleń. Jeśli chodzi o ślad traseologiczny nr 1 odbity na ścianie drzwi prowadzących do mieszkania to jak wynika z opinii traseologicznej k. (...) nadawał się on do badań porównawczych jednakże żadne tego rodzaju badania nie zostały zlecone i przeprowadzone. Na podstawie tej opinii można było stwierdzić, że ślad ten pochodził od butów sportowych typu trampki tenisówki i nic ponadto. Nie można było stwierdzić czy pochodził od obuwia któregoś z oskarżonych. Faktem jest że jedynym dowodem, który pozostawał do oceny było nagranie z monitoringu, na którym było widać zamaskowanych sprawców. Z zapisu wynikało, że o godz. 8 42. do klatki schodowej weszło trzech mężczyzn z maskami na głowie. O godz.8 .44 mężczyźni opuścili budynek po czym ponownie jeden z nich wszedł do klatki a po kilku minutach dwaj pozostali. Weszli do garażu i krążyli wokół bloku. Materiał poglądowy dawał podstawę do twierdzenia, że mężczyźni ci byli tymi samymi mężczyznami , którzy przyjechali później tego samego o godz. 10.56 i odjechali o 11.21 i że to właśnie oni dokonali przedmiotowego włamania. W tym zakresie nagranie z monitoringu umiejscowionego na bloku przy ulicy (...) dawało faktycznie podstawę do tego rodzaju ustaleń. Z uwagi na to, że niemożliwym było ustalenie czy mężczyźni widoczni na nagraniu to oskarżeni zapis nagrania poddano badaniom antropologicznym. Opracowana opinia nie jest kategoryczna i nie daje podstaw do jednoznacznych stuprocentowych ustaleń. Z jej treści wynika, że odnośnie osoby oznaczonej nr 3 z maseczką na twarzy jest wysoce prawdopodobne, że jest to B. Z. . Biegła przeprowadziła badania szczegółowe superprojekcje wizerunku przy użyciu programu komputerowego F. (...). Po wykonaniu tych badań stwierdziła, że stwierdzono podobieństwo w wyglądzie porównywanych wizerunków jednak różnice mogą być niewidoczne z uwagi na założoną na twarz maseczkę oraz czapkę z daszkiem głęboko nasuniętą na czoło. Cechy wyglądu twarzy były niewidoczne i w związku z tym niemożliwe do porównania. Przyjęła w efekcie na podstawie podobieństwa budowy małżowiny usznej i charakterystycznej budowy kończyn dolnych , że jest wysoce prawdopodobne, że osoba nr 3 to oskarżony B. Z.. Tego rodzaju opinia wyrażająca jedynie prawdopodobieństwo jakie by ono nie było nawet jeśli jest ono duże, w sytuacji gdy nie można było porównać cech twarzy , które nie były widoczne ( kształt twarzy niewidoczny w zarysie , czoło niewidoczne w zarysie , włosy niewidoczne w zarysie, brwi niewidoczne w zarysie , oczy niewidoczne w zarysie , nos niewidoczny w zarysie, usta niewidoczne w zarysie , bródka niewidoczna w zarysie , szyja niewidoczna w zarysie ) i przy założeniu , że różnice wizerunków mogły być niewidoczne nie może być uznana za dowód miarodajny wystarczający do stuprocentowego ustalenia sprawstwa oskarżonego. Podobnie rzecz się ma jeśli chodzi o wynik badań porównawczych dotyczących osoby oznaczonej nr 5. W tym zakresie prawdopodobieństwo, że osobą tą jest Z. B. jest jeszcze mniejsze niż w przypadku B. Z. bowiem biegła określiła je jako tylko umiarkowane. Oprócz tego, że cechy twarzy osoby Nr 5 były całkowicie niewidoczne z uwagi na założoną maseczkę, okulary i czapkę z daszkiem i w związku z tym niemożliwe do porównania to jeszcze luźny ubiór nie pozwalał na ocenę cechy sylwetki wyglądu. W sprawie nie było żadnych wystarczających poszlak stanowiących nierozerwalny łańcuch wskazujących na to, że sprawcami tego czynu mogli być oskarżeni. Za wystarczającą poszlakę nie mogło być uznane to, że sprawcy poruszali się samochodem R. (...) koloru czarnego i taki sam samochód został ujawniony na posesji użytkowanej przez Z. B. w miejscowości R., którego był właścicielem . W oparciu o zapis z monitoringu nie można przyjąć, że był to ten sam samochód a to dlatego, że nie można było zidentyfikować jego numeru rejestracyjnego. W sytuacji gdyby można było go określić i byłby to numer (...) to jedynie wówczas można by mówić o istnieniu poszlaki- stwierdzającej fakt, że samochód należący do Z. B. był w inkryminowanym czasie w pobliżu miejsca zdarzenia. Podobieństwo obu samochodów było jedynie ogólne. Stwierdzone cechy ( k. 2667 ) ma każdy pojazd tej samej marki tego samego koloru. Dlatego nie można przyjąć aby R. ujawniony na posesji w R. był tym samym widocznym na zapisie z monitoringu. W tym konkretnym przypadku można mówić jedynie o prawdopodobieństwie sprawstwa, na którym wyrok skazujący jak zaznaczono na wstępie opierać się nie może. Z tego powodu obu oskarżonych wobec braku dowodów i wystarczających poszlak należało od popełnienia zarzucanego im przestępstwa uniewinnić

Kolejny czyn to włamanie do domu we Ł. na szkodę małżonków U. popełniony w nocy z 23/24 września 2022. W tym zakresie nie budzi wątpliwości sprawstwo M. W., który ostatecznie na rozprawie przyznał się do jego popełnienia. Jego wina i dowody ją potwierdzające nie wymagają szczegółowego omawiania. Problematyczne było natomiast sprawstwo dwóch pozostałych oskarżonych. Co do nich nie było żadnych dowodów bezpośrednich zaś sam M. W. nie potwierdził ich udziału a oni sami do winy się nie przyznali. W przekonaniu oskarżyciel do skazania B. Z. i Z. B. wystarczające było to, że na posesji sąsiada pokrzywdzonych I. U. ujawniono drabinę teleskopową marki N. ze szwedzkim certyfikatem, która miała posłużyć sprawcą do pokonania ogrodzenia dzielącego obie posesje. Ustalono, że takie drabiny są rozprowadzane przez sieć sklepów (...). ( k. 1222). W oparciu o informację uzyskano ze sklepu (...) w Z. i zapis monitoringu ustalono, że taka sama drabina została kupiona przez dwóch mężczyzn w dniu 23 września o godzinie 17.24. za którą zapłacili gotówką. Czy ktoś kupił taką samą drabiną w innych sklepach (...) w Z. , O. i K. tego nie wiadomo. Pismo nadkom. S. U. do (...) sp. z.o.o z dnia 26. 10.2023 o udzielenie stosownej informacji na ten temat pozostało bez odpowiedzi. W toku czynności poza procesowych, a więc w oparciu o działania operacyjne ustalono, że tymi kto nabył drabiną byli oskarżeni B. Z. i Z. B.. ( notatka k. 1292). Wiedza operacyjna ( ustalenia poza procesowe) do tego, aby mogła być wykorzystana w postępowaniu karnym musi przekładać się na konkretne dowody. W przeciwnym razie nie może być wykorzystana w procesie. Z tego powodu zlecono opinię antropologiczną celem ustalenia czy osoby , które nabyły drabinę to oskarżeni B. Z. i Z. B.. Z opracowanej opinii przez biegłą R. G. k. (...) wynika, że zapis na monitoringu obu postaci nadawał się do badań porównawczych. Z konkluzji opinii wynika, że jest prawdopodobne że osoba oznaczona nr 1 to oskarżony B. Z. zaś co do osoby z nr 2 nie można wykluczyć , że to Z. B.. Biegła stwierdziła, szereg takich samych cech. Nie stwierdziła istotnych różnic w wyglądzie porównywanych wizerunków jednak jak wynika dalej z treści opinii zaznaczyła, że różnice mogą być niewidoczne z uwagi na niewystarczającą, słabo czytelną jakość nagrania a przez to niemożliwym do porównania okolicy brwi, oczu i bródki. Stwierdzone podobieństwo w wyglądzie porównywanych wizerunków biegła określiła jako umiarkowane. W skali przyjętej przez biegłą (1. identyfikacja pozytywna kategoryczna , 2.wysoce prawdopodobne,3. prawdopodobne czyli umiarkowane , 4. nie można wykluczyć, 5. wnioski nierozstrzygające , 6.prawdopodobnie dwie różne osoby , 7.dwie różne osoby), prawdopodobieństwo odnoszące się do osoby B. Z. było jedynie umiarkowane zaś prawdopodobieństwo dotyczące Z. B. jako osoby oznaczonej nr 2 było jeszcze słabsze - ograniczało się do prawdopodobieństwa ogólnego określanego mianem "nie można wykluczyć , że". Opinia ta z uwagi na to, że nie była kategoryczna a jedynie stwierdzała w różnym stopniu prawdopodobieństwo tego, że osoby widoczne na nagraniu z monitoringu ze sklepu (...) to oskarżeni nie może by traktowana jako dowód stwierdzający w stu procentach, że nabywcami drabiny byli. B. Z. I Z. B.. Uprawnia do stwierdzenia, że to prawdopodobnie B. Z. i nie można wykluczyć , że Z. B. kupili drabinę. i nic ponadto. Z kolei na dowodowej drabinie nie stwierdzono ani odcisków palców ani żadnych śladów biologicznych, które mogłyby potwierdzać, że oskarżony B. Z. bądź Z. B. mieli z tą drabiną jakikolwiek kontakt fizyczny. W zasadzie jedyną poszlaką mogącą mieć znaczenie jest to, że jak wynika z opinii kryminalistycznej k. (...) żłobienia i ześlizgi - ślady mechanoskopijne stwierdzone na poszyciu sejfu pochodziły od działania wkrętaka płaskiego z rękojeścią z tworzywa sztucznego kol. różowo czarny znalezionego w saszetce ( przedmiot Nr 13 ) znajdującej się w samochodzie A. , którym poruszali się sprawcy usiłowania włamania do bankomatu w L.. Samochód ten został wypożyczony przez M. W. z wypożyczalni. Podobnie rzecz się ma jeśli chodzi o ślad nr 4 -fragment drzwi do pomieszczenia na przeciwko łazienki. Został on wykonany przy pomocy tego samego płaskiego wkrętaka z rękojeścią kolor różowo czarny. Nie można jednak określić do kogo należał dowodowy wkrętak. Z uwagi na to, że znajdował się w samochodzie wypożyczonym przez M. W. i tym samochodem wszyscy trzej tj. (...). (...) , B. Z. i V. X. przyjechali do L. usiłując włamać się do bankomatu równie prawdopodobnym jest że narzędzie to mogło należeć do każdego z nich. To powoduje ten skutek, że nie jest możliwe na tej podstawie ustalenie, kto konkretnie posłużył się nim podczas włamania we Ł.. W oparciu o te poszlaki , z których wynika, że narzędziem znajdującym się w samochodzie A. posłużono się znacznie wcześniej w trakcie włamania do domu we Ł. nie można zidentyfikować sprawcy włamania. Dowody wkrętak równie dobrze mógł należeć do D. (...) i przez niego zostać umieszczony w wypożyczonym samochodzie A. a wcześniej wykorzystany do włamania we Ł., do którego się przyznał. Wcale nie jest powiedziane, że skoro narzędzie to zostało użyte w czasie tego włamania a później odnaleziono w samochodzie A. to sprawcą musiał być B. Z. a tym bardziej Z. B. , który z czynem w L. nie miał przecież nic wspólnego. Nawet gdyby hipotetycznie przyjąć, że to on był jednym z nabywców drabiny to wcale nie oznacza automatycznie, że musiał być sprawcą włamania. Jego wina nie została udowodniona. Z protokołu oględzin wynika, że w ich trakcie zabezpieczono 10 śladów kryminalistycznych . Niestety wyniki badań tychże śladów niczego do sprawy nie wniosły. Zarówno ślady daktyloskopijne jak i ślady biologiczne nie nadawały się do badań . Dotyczy to również reszty śladów ujawnionych w trakcie oględzin uzupełniających, w tym śladów mechanoskopijnych. Brak jest zapisu z monitoringu, który dokumentowałby przebieg włamania, który mógłby zostać wykorzystany do badan porównawczych. W trakcie postępowania przygotowawczego dokonano analizy logowań telefonu Z. B. nr (...). W dniu 23 września raz logował się na (...) w Z. przy ul. (...) gdzie mieszkał i tego dnia nie logował się w żadnym innym miejscu. Jeśli chodzi o dzień następny w godz. 7.25 do 11.02 kilkakrotnie logował się w okolicach tego samego nadajnika. a następnie od godz. 12.08 do 17.51 kilkakrotnie logował się w miejscowości G.. Analiza ta jak widać nic do sprawy nie wniosła. W tym miejscu ubocznie można stwierdzić, że na nagraniu z monitoringu zabezpieczonego przez sklep (...) widać, że mężczyźni którzy kupili drabinę wsiedli do samochodu B. nr. rej (...) którego właścicielem jak ustalono był F. Z.. Nie ustalono jego adresu i nie dopuszczono dowodu z jego zeznań na okoliczność komu użyczał samochód krytycznego dnia. W chwili obecnej, kiedy wiadomym jest jakie ma to znaczenie i z uwagi na upływ czasu jego przesłuchanie byłoby bezcelowe zresztą nikt o przeprowadzenie tego dowodu nie wnosił. .

Kolejne przestępstwo datuje się na 7 .01 2023.r - usiłowanie włamania do pomieszczenia stacji B. w miejscowości O. koło X. Św. Sprawcy uszkodzili sygnalizator alarmu. Pierwsi na miejscu przestępstwa pojawili się pracownicy ochrony Grupy GT. Do wnętrza budynku stacji sprawcy się nie dostali. Uszkodzeniu uległy skrzydła i ościeżnice trzech okien. Dokumentuje to protokół oględzin. Wynika to też bezpośrednio z zeznań pracownicy S. U.. W trakcie oględzin zabezpieczono łącznie 5 śladów kryminalistycznych. Ślady stanowi głównie repliki silikonowe śladów mechanoskopijnych. Z opinii kryminalistycznej laboratorium KWP w Z. wynikało, że ślady oznaczone numerami 1, 2, 3, i 5 nie nadawały się do badań identyfikacyjnych. Natomiast ślad nr 4 nadawał się ale nie stwierdzono cech wspólnych z materiałem porównawczym. Tak więc opinia mechanoskopijna niczego do sprawy nie wniosła. Podobnie rzecz się ma jeśli chodzi o zapis z monitoringu stacji. Z opinii antropologicznej wynika, że z uwagi na dynamiczny sposób poruszania się, maski , usytuowanie kamery na znacznej wysokości oraz słabe warunki oświetleniowe nie było możliwe określenie cech wyglądu osób zarejestrowanych na nagraniu i w związku z tym materiał nie nadawał się do badań. Brak było bezpośrednich świadków zdarzenia. Oskarżeni B. Z. i M. W. do winy się nie przyznali. Telefon V. dual SIM z końcówkami IMEI (...) i (...) ( znaleziony w samochodzie A. w schowku pasażera podczas dokonywania usiłowania włamania w L. należący do D. W. ) nie był aktywny w trakcie tego włamania. Ostatnie logowania w dniu 7.01 o godz. 00.05 w M.. Kolejne w dniu 8.01 godz. 22.58 w tej samej miejscowości ( k. 316). Podstawą skazania nie mogło być to, że na fragmencie nagrania widoczny był samochód , którym poruszali się sprawcy prawdopodobnie G. typ kombi ( P.). Identyfikacji dokonał policjant na podstawie charakterystycznych świateł przednich. Nie da się wysnuć logicznego wniosku , że jest to ten sam samochód, którym poruszali się sprawcy przy dokonywaniu innych przestępstw przy użyciu samochodu tej samej marki. Samochód ten jest bardzo słabo widoczny i nie można stwierdzić praktycznie żadnych jego charakterystycznych cech. Ponadto nie można określić kto w tym samochodzie siedział. Okoliczność ta stanowi więc bardzo słabą poszlakę a jako jedyna nie może stanowić podstawy do ustalenia, że to oskarżeni B. Z. i M. W. byli sprawcami tego przestępstwa. Mając powyższe na uwadze wobec braku dowodów należało zmienić wyrok i uniewinnić ich od popełnienia tego przestępstwa i co się z tym wiąże uchylić orzeczenia o obowiązku naprawienia szkody zawarte w pkt XXXV i XXXVI zaskarżonego wyroku.

Kolejne przestępstwo oparte wyłącznie na poszlakach to czyn popełniony 16 stycznia w B. (1) polegający na usiłowaniu włamania do bankomatu. O popełnienie tego czynu zostali oskarżeni B. Z. i M. W.. Obaj do winy się nie przyznali. Sprawcy co widać na nagraniu z monitoringu poruszali się samochodem marki G. (...) (1). Na tym nagraniu widocznym jest dwóch sprawców. Jeden z nich ( godz. 1.58) trzyma w rękach łom koloru czarnego. Ubrany jest w w niebieskie spodnie , czarną kurtkę do pasa , czarną czapkę i komin na głowie. Na rękach ma rękawiczki koloru szarego a na nogach buty typu trekkingowego z charakterystycznymi sznurowadłami z odcieniem czerwieni. Widać również , że w pewnym momencie z miejsca kierowcy wysiada kolejna osoba. Na głowie ma czapkę ciemnego koloru, ciemną kurtkę do pasa , ciemne spodnie typu dresowego z logo D. na wysokości uda, ciemne buty sięgające do kostki. Ten mężczyzna wyciąga taśmę koloru zielonego i biegnie w stronę tyłu auta. Osoba pierwsza wyciąga z samochodu młot koloru czarno pomarańczowego. Użyty zostaje mniejszy młot z rękojeścią koloru czerwonego. Osoba w niebieskich spodniach jest wyższa od osoby w spodniach z logo D.. Na podstawie zapisu monitoringu nie było możliwym określenie czy osoby widoczne na nagraniu to oskarżeni B. Z. i M. W.. Na nic się zdała opinia antropologiczna. Jak wynika z jej treści badań antropologicznych w ogóle nie dało się przeprowadzić. Wobec tego do oceny pozostało jedynie to czy w sprawie były poszlaki, w oparciu o które można by ze stuprocentową pewnością ustalić, że osoby widoczne na nagraniu to B. Z. i M. W.. W trakcie oględzin zabezpieczono szereg śladów kryminalistycznych i celem ich identyfikacji powołano szereg opinii kryminalistycznych. Z treści opinii k. (...) dot butów zabezpieczonych od Z. w dniu 2.02 o nazwie H. brak było ujęć , które mogłyby nadawać się do badań identyfikacyjnych. Badania wykazały zgodność grupową młota zabezpieczonego w L. jako przedmiot nr 3 z obustronnym obuchem i czarno pomarańczową rękojeścią ( osiem cech grupowych). Z opinii k. (...) dotyczącej butów H. należących do D. W. ( przedmiot nr 9 z przeszukania w dniu 2.02 osoby D. W. ) wynika zgodność grupowa ( sześć cech grupowych). Badaniom poddano również komin zakładany na głowę zabezpieczony podczas przeszukania B. Z. w dniu 2.02 jako przedmiot nr 4. Z treści opinii wynika, że brak było ujęć , które mogłyby nadawać się do badań identyfikacyjnych. Taka sama sytuacja dotyczy również zabezpieczonej od B. Z. w dniu 2.02. czapki jako przedmiot nr 6 . ( oipnia k. 1614). Jeśli chodzi o widoczny na monitoringu łom to nie nadawał się on do badań porównawczych z uwagi na słabą jego widoczność ( opinia k. 1618). Jeśli chodzi natomiast o badania porównawcze czapki z napisem A. zabezpieczonej od D. W. w czasie przeszukania jego osoby w dniu 2.02 przedmiot nr 2 to z treści opinii wynika, że osoba widoczna na zdjęciach 6A i 6B, ma na głowie czapkę, która kolorem krojem , formą jest zbliżona to tej stanowiącej materiał dowodowy ( k. 1790 ). Nic do sprawy nie wniosły badania porównawcze komina z napisem G. należącego do D. W. przedmiot nr 3 ( k. 1801). Badania rękawiczek z napisem N. -przedmiot nr 1 zabezpieczonych podczas przeszukania D. W. w dniu 2.02 w L. wykazały zgodność grupową z tymi rękawiczkami, które miała założona druga osoba ubrana cała na czarno. Charakterystyczne było miejsce umiejscowienia napisu i kolor materiału. ( opinia k. 1812 ). Badania porównawcze młotka i siekiery znajdujących się w torbie z napisem Z. zabezpieczonej w samochodzie A. w L. -przedmiot nr 14 nic nie wniosły z uwagi na to, że na nagraniu nie ujawniono tych przedmiotów. Jeśli chodzi natomiast o samą torbę to jak wynika z opinii na nagraniu z monitoringu widoczny był plecak ale z uwagi na niską jakość nagrania nie można było stwierdzić czy jest to ten sam plecak mimo podobieństwa. Wskazano na podobieństwo grupowe ( tablice 3 i 4 ). Uwagę zwrócono na zgodność w wyglądzie górnej części plecaka , charakterystyczny sposób uszycia zamka oraz wskazano na ciemniejszy pas pod zamkiem ( opinia k. 1881). Badania porównawcze z zapisem monitoringu młota z obustronnym obuchem z czerwono czarną rękojeścią zabezpieczonego w L. jako przedmiot nr 2 z napisem na rękojeści (...) wykazały zgodność grupową z młotem widocznym na nagraniu. Wskazano 6 cech podobieństwa grupowego. Zwrócono uwagę na ogólną zgodność budowy i wyglądu. Z uwagi na niską jakość nagrania nie uwidoczniono cech indywidualnych ( k. 1940) . Młot widoczny na nagraniu jest podobny do młota dowodowego. Badania porównawcze rękawiczek zabezpieczonych w dniu 2.02 od B. Z. oznaczonych jako przedmiot nr 5 nic do sprawy nie wniosły albowiem brak było na nagraniu z monitoringu ujęć, które mogły by nadawać się do badań identyfikacyjnych. Dokonano również analizy porównawczej dowodowego G. , którego właścicielem był M. W. z tym widocznym na nagraniu ze sklepu (...). Stwierdzono m.in podobny kolor karoserii i tapicerki, identyczny kształt alufelg. Dodatkowo szyberdach, dwie okrągłe rury wydechowe. Jakość zapisu nie pozwalała na wyznaczenie cech indywidualnych. Opinia kategoryczna ( k. 2156) dotyczyła zabezpieczonych śladów mechanoskopijnych. Do śladów tych należał metalowy fragment bankomatu w wgnieceniem po narzędziu oraz drugi pogięty fragment bankomatu z wiązką kabli z zarysowaniami. Z treści opinii wynikało , że ujawnione na obu zabezpieczonych fragmentach bankomatu ślady mechanoskopijne pochodzą od działania wkrętaka plastikowego z różowo czarną rękojeścią . Wkrętak ten znajdował się w czarnej w saszetce ujawnionej w samochodzie A. , którym sprawcy poruszali w dniu 2.02 w L.. W saszetce tej ujawniono łącznie trzy wkrętaki plus klucz metalowy żabka ( s przedmiot nr 13 fot. 18 k. 2151). Dysponując tymi opiniami należało ocenić czy są one wystarczając do przyjęcia winy obu oskarżonych. W oparciu o nie można wysnuć wniosek , że do przestępstwa, o którym mowa został użyty taki sam samochód marki G. (...) (1) jak do przestępstwa w miejscowości W. ( włamanie do stacji B.) oraz w P. - (włamanie .do Biedronki). Po drugie, do otwarcia sejfu został użyty wkrętak, który znajdował się w samochodzie A., którym poruszali się oskarżeni B. Z., D. (...) i V. X. w dniu 2.02 usiłując dokonać włamania do bankomatu w L.. Do którego z oskarżonych on należał tego ustalić się nie udało. Po trzecie modus operandi działania sprawców w B. (2) był identyczny z tym w L.. Użyta została taka sama charakterystyczna zielona lina zapinana na tylni hak auta. Przedmiot , cel przestępstwa był ten sam co w L.: bankomat , z którego sprawcy chcieli ukraść pieniądze. Oba przestępstwa zostały popełnione w nieodległym przedziale czasowym ( 16 stycznia i 2.luty ). Obie miejscowości dzieli odcinek zaledwie kilkunastu kilometrów i znajdują się w sąsiednich, graniczących ze sobą gminach na terenie tego samego województwa. D. (...) był jednym ze sprawców przestępstwa dokonanego w L.- zatrzymany na gorącym uczynku . Do niego należał samochód G. taki sam jak na nagraniu. Badania jego butów H. wykazały zgodność grupową ( sześć cech ). Znamienne jest to, że takie same buty miał na nogach w czasie włamania do pomieszczeń biurowych sklepu (...) w P.. Opinia dotycząca tego włamania była w tym zakresie opinią kategoryczną. Badania porównawcze wykazały podobieństwo czapki z czapką zabezpieczoną od niego w trakcie usiłowania w L. oraz rękawiczek ( k. 1812). Takie same spodnie z napisem D. zostały zabezpieczone u W. w dniu 30 marca 2023 w trakcie przeszukania mieszkania w M. przy ulicy (...). Logicznie wykluczyć trzeba taką możliwość, aby zamiast D. (...) przestępstwa ,o którym mowa mogła dopuścić się inna, nieustalona osoba. Ciąg poszlak pozwala ustalić jego sprawstwo. Osoba nieustalona musiałaby posługiwać się dokładnie takim samym samochodem marki G. typu P. z taką samą tapicerką ,z szyberdachem, takimi samymi rurami wydechowymi , automatyczną skrzynią biegów. Musiałaby mieć na głowie podobną czapkę i podobne buty, które wykazywałyby zgodność sześciu cech grupowych. W dodatku musiałaby używać tego samego narzędzia, który znajdował się w samochodzie A. wypożyczonym przez M. W. do dokonania przestępstwa w L.. Taką przypadkowość należało zdecydowanie wykluczyć, bowiem tego rodzaju prawdopodobieństwo, że w przestępstwie zamiast M. W. brała udział inna osoba a nie on, mając na uwadze powyższe okoliczności jest bardzo znikome na tyle, że tego rodzaju ewentualność po prostu nie wchodzi w grę. Inna sytuacja dotyczy natomiast oskarżonego B. Z.. Co do niego brak jest wystarczających poszlak, które pozwoliłyby ustalić w stu procentach , że jest on jednym ze sprawców, których co istotne było tylko dwóch. O ile co do D. W. można mieć pewność o tyle co do (...) Z. takiej pewności już mieć nie można. W tym miejscu trzeba zaznaczyć, że sprawców przestępstwa polegającego na usiłowaniu włamania do bankomatu w L. było trzech. Oprócz (...) Z. i M. W. także V. X.. Natomiast w B. (1) tylko dwóch- tylu było widocznych na nagraniu z monitoringu. Badań antropologicznych nie można było przeprowadzić. Badania porównawcze butów zabezpieczonych od B. Z. nic nie wniosły bo brak było ujęć które nadawałyby się do badań indentyfikacyjnych. Taka sama sytuacja dotyczy zabezpieczonego w dniu 2.02 od niego komina zakładanego na głowę, czapki koloru czarnego z literą M i rękawiczek - oznaczonych jako przedmiot nr 5 ( k. 1614). Najważniejsze jednak jest to, że buty , które miał na nogach jeden ze sprawców ze sznurowadłami z charakterystycznym odcieniem czerwieni widoczne na nagraniu z monitoringu wykazywały zgodność grupową z butami B. należącymi do V. X. ( 12 cech wspólnych k. 1448 ). W związku z powyższym nie jest możliwe ustalenie ze stuprocentową pewnością, że jednym ze sprawców tego przestępstwa był M. Z. skoro analiza porównawcza butów wskazywała na (...). X.. Mając powyższe na uwadze z braku dowodów należało zmienić wyrok i uniewinnić go od popełnienia tego czynu..

Inaczej przedstawia się sytuacja dotycząca dwóch pozostałych przestępstw. Chodzi o włamanie do pomieszczeń stacji benzynowej (...) w dniu 11 stycznia 2023 w miejscowości W. woj. (...) pow. (...) oraz włamanie do Biedronki w P. w dniu 30.01.2023.r .

Odnośnie pierwszego z tych czynów istotną poszlaką było znalezienie w samochodzie G. stanowiącym własność D. W. pod przednim prawym fotelem ( k. 682) fragmentów z wyrwanego biurka ,do którego przymocowany był sejf ( k. 828 ). Opinia kryminalistyczna BES w T. K. (...) wykazała zgodność obu tych elementów. Ślad nr 1 był tożsamy pod względem wyglądu laminatu, jego cech mikrostrukturalnych z fragmentem uszkodzonego biurka. Opinia jest kategoryczna. Na jej podstawie można przyjąć, że do przestępstwa użyto dowodowego samochodu G. (...) (1) , którego właścicielem był (...). W., a który został zabezpieczony w miejscowości (...) na posesji jego kuzyna B. G.. Znamienne jest to, że podczas oględzin tego samochodu w tylnej części fotela znaleziono także krótkofalówkę (...) ( ślad nr 12 ) dokładnie taką samą jaką znaleziono przy oskarżonym D. W. w w trakcie jego ( ślad nr 1 i ślad nr 3) przeszukania na miejscu przestępstwa w L. ( k 166 i k. 9 ). Te poszlaki prowadzą do jednoznacznego wniosku, że jednym ze sprawców musiał być D. W.. Potwierdzeniem tegoż są również ślady traseologiczne zabezpieczone na parapecie zewnętrznym okna. Z opinii traseologicznej wynika, że oba ślady mogły pochodzić od powierzchni jego lewego buta ( chodzi o ślady nr 1 i nr 3 ). Jeśli chodzi o B. Z. to po pierwsze z opinii traseologicznej wynika że jeden ze śladów traseologicznych oznaczony jako 6 A mógł pochodzić od podeszwy jego lewego buta a drugi oznaczony jako ślad 6 B mógł pochodzić od podeszwy jego prawego buta. Wykluczyć trzeba, aby w grę mógł wchodzić inny sprawca i mieć takie same buty, których prawdopodobieństwo na podstawie badania śladów stwierdzono. Ponadto oskarżony Z. doskonale znał się z M. W.. Razem z nim dopuścił się także włamania do bankomatu w L.. Mając powyższe na uwadze stwierdzić trzeba, że w tym zakresie ustalenia sądu I instancji co do B. Z. a także i D. (...) były prawidłowe.

Podobnie jeśli chodzi o drugi czyn tj usiłowanie włamania do Biedronki w P. 30 stycznia 2003 r. Pod zarzutem dokonania tego przestępstwa stanęli wszyscy trzej oskarżeni. Zabezpieczone została nagranie z monitoringu. Przeprowadzono szereg ekspertyz kryminalistycznych. Kilka z nich było kategorycznych. Opinia k. 1551 dotycząca indentyfikacji butów marki H. zabezpieczonych podczas przeszukania w dniu 2.02.2023 od M. W. i oznaczonych jako przedmiot nr 9 ( k. 1564) wykazała , że buty te były tymi samymi butami jakie miał jeden ze sprawców widocznych na nagraniu. O identyfikacji pozytywnej kategorycznej zadecydowały charakterystyczne dwie plamy i uszkodzenia na powierzchni zapięta buta ( cecha nr 7). Druga opinia kategoryczna ( k. 1559) dotyczy jednego z łomów oznaczonych lit. B które zabezpieczone zostały w trakcie przeszukania samochodu A. (...) w dniu 2.02 2023 i umiejscowione w torbie z napisem N. ( plik kamera 22). Cechą indywidualną był kształt naklejki i jej usytuowanie ( zdjęcie k. 1630). Trzecia opinia kategoryczna dotyczy siekiery znalezionej w plecaku z napisem Z. w dniu 2.02 2023 z napisem (...) także w tym samym samochodzie A. (...) wypożyczonym przez D. W. ( przedmiot nr 14, zdjęcia k. 1878 i (...)) . Ta sama siekiera jest tą , która widoczna jest na nagraniach kamera 22 i 27 monitoringu sklepu (...). Z samej tylko opinii porównawczej obuwia jednoznacznie wynika, że jednym ze sprawców był D. W.. Poszlaką, która dodatkowo potwierdza jego udział w tym przestępstwie jest to, że badanie treści skopiowanej z jego telefonu ( nr 573 462 578) wykazało, że w wyszukiwarce W. (...) wyszukiwał sklepu (...) w P. ul. (...) wpisując w wyszukiwarkę frazę (...) gdzie po kliknięciu wyświetlały się zdjęcia sklepu. Ponadto wyszukiwał wpisując odpowiednie frazy także czujek i sygnalizatorów od alarmu, i pasów - zawiesi transportowych , których wizerunek odpowiada tym na zdjęciach. Nadto w rozmowie telefonicznej przeprowadzonej w dniu 31.01 2023 z użytkownikiem o nazwie (...) W. informuje swojego rozmówcą o tym, że zostawił swój samochód G. u (...) celem wyczyszczenia . W dalszej części rozmowy prowadzonej przez N. W. pisał, że zostawił w nim przetwornicę ze sprzętem na co zostaje mu zwrócona uwaga, aby tak nie pisał i żeby mówił, że zostawił rusztowania na elewację. Z pozostałych opinii wynika natomiast, że sprawcy używali trzech tych samych narzędzi, które użyte zostały do usiłowania włamania do bankomatu w L.. Pozostałe opinie nie są kategoryczne co nie znaczy wcale, że są bezwartościowe i nie miały żadnego znaczenia w sprawie. Niezwykle istotne jest to, że sprawcy działali w ten sam sposób jak w przypadku L. i B. (1). Użyto bowiem takiej samej charakterystycznej parcianej liny co jest bardzo istotną cechą pozwalającą na stwierdzenie, że sposób działania w każdym z tych przypadków był taki sam. ( pas parciany holowniczy koloru żółto zielonego dł . ok. 30 m. oznaczony jako ślad nr 1 w protokole oględzin k. 449 ). Zaczep z tego pasa wpięty był w sejf ( k. 463). Ponadto do popełnienia tego przestępstwa użyto dokładnie takiego samego samochodu marki G. (...) (2) (...) (...). ( opinia porównawcza k. 2082). Taki sam samochód został użyty do popełnienia przestępstwa w miejscowości W. i B. (1). Na podstawie tego, że w samochodzie dowodowym zabezpieczonym na posesji w miejscowości (...) , a który stanowił własność (...). W. znaleziono fragmenty biurka ze stacji B. w W. można przyjąć, że samochód G. użyty do tego przestępstwa był samochodem dowodowym co świadczyło o bezpośrednim udziale D. W. w tym przestępstwie. Taki sam samochód stanowi istotną poszlakę w całym łańcuchu poszlak. Ponadto analiza porównawcza butów B. należących do V. X. ( przedmiot nr 5 zabezpieczony w dniu 2.20 . 2023 ) wykazała 12 wspólnych cech grupowych. ( k. 1460). Buty te pod względem budowy i kolorystyki odpowiadały butom widocznym na nagraniu. Z opinii traseologicznej ( k. 1840) wynika, że ślad oznaczony jako 3 A mógł pochodzić z podeszwy prawego buta z pary obuwia oznaczonej jako przedmiot nr 5 zabezpieczonej w czasie przeszukania V. X. w dniu 2.02.2023. Dodatkowo stwierdzić trzeba, że telefon używany przez X. o nr (...) 661 ( z tego numeru dzwonił X. do F. L. rezerwując pokój w agroturystyce u W.) w nocy o g. 2.29 i 3.42 logował się na stacjach (...) Z. oraz D. umiejscowionych w pobliżu P. zaś od godz. 4.49 do 11.59 logował się już w M.. W styczniu telefon Samsung znaleziony w samochodzie A. działał z kartą SIM o tym numerze zarejestrowanym na F. V. a posługiwał się nim właśnie V. X.. Jeśli chodzi o (...) Z. to z opinii k. 2013 wynikało, że rękawiczki zabezpieczone od niego w dniu 2.02.2023 koloru czarnego z napisem N. ( przedmiot nr 5). w porównaniu z rękawiczkami na nagraniu miały nadruk w podobnych miejscach ( vide zdjęcia). Czapka zabezpieczona od Z. w dniu 2.02. 2023 ( przedmiot nr 6 ) i ta widoczna na nagraniu miały kolor ciemny. Z opinii kryminalistycznej dot. porównania butów M. Z. z napisem H. ( k. 1481 ) zabezpieczonych w dniu 2.02.2023 i oznaczonych jako przedmiot nr 9 wynika podobieństwo grupowe. Buty dowodowe z tymi widocznymi na monitoringu miały podobne kształty , podobną cholewkę , wzory podeszwy układały się podobnie. Podobieństwo dotyczy również zabezpieczonego od (...) Z. w dniu 2.20 2023 komina zakładanego na głowę. Oba kominy tj. dowodowy i ten widoczny na nagraniu miały te same kształty i były koloru ciemnego. Mając powyższe na uwadze za trafne należało uznać stanowisko sądu I instancji, wedle którego przestępstwa tego dopuścili się wszyscy trzej oskarżeni a więc w tym samym składzie osobowym co w L. (...).02. 2023. r. Obie te daty są nieodległe. Za tym przemawia nieodparta logika faktów. Wykluczyć trzeba aby hipotetyczni inni sprawcy oprócz (...). W. mogli mieć na sobie odzież, i buty, które byłyby podobne do odzieży V. X. czy B. Z. i żeby używali dokładnie tych samych trzech narzędzi, które zabezpieczono na miejscu przestępstwa w L.. Wszyscy ci oskarżeni znali się ze sobą. Zostali zatrzymani na gorącym uczynku popełnienia przestępstwa w L.. Działali dokładnie w ten sam sposób. Na podstawi ujawnionych poszlak wykluczyć trzeba, aby skład osobowy był inny i żeby tego czynu mogły dopuścić się inne nieustalone w sprawie osoby. Tego rodzaju prawdopodobieństwo należało w sposób pewny wykluczyć. Na uwadze należało mieć również to co wynikało z opinii dotyczących przedmiotów zabezpieczonych w wynajętym pokoju w Agroturystyce u W.. Chodzi o kurtkę ortalionową z napisem (...) ( k.1893 przedmiot 28 ), spodni ortalionowych M. ( k. 1916) saszetki (k. 1924)

W związku z tym, że od czterech czynów oskarżony B. Z. został uniewinniony dezaktualizacji uległy te zarzuty w apelacji jego obrońcy które bezpośrednio były związane z tymi czynami i dlatego nie zachodzi konieczność bezpośredniego odnoszenia się do nich. Odnośnie czynu zarzucanego w pkt II odpowiadając na zarzut apelacji k. 4661 lit b pkt 6 należy stwierdzić, że zarzuty te są bezpodstawne. Wobec faktu przyznania się przez V. X. do tego, że urządzenie zakłócające sygnał GSM i sygnał (...) należało do niego należało skazać go za czyn z art. 269 b kk. polegający na wejściu w posiadanie takiego urządzenia. ( zarzut XIII aktu oskarżenia ). Ostatecznie V. X. przyznał się do popełnienia tego przestępstwa. Użycie jednego z posiadanych urządzeń w czasie dokonywała usiłowania włamania do bankomatu w L. nie było jego samodzielną izolowaną decyzją. Oskarżeni zakłócając sygnał działali wspólnie i w porozumieniu ze sobą. Użycie tego urządzenia miało na celu uniemożliwienie wezwania policji ( sami policjanci do czasu wyłączenia urządzenia nie byli w stanie nawiązać łączności telefonicznej ) oraz uniemożliwienie powiadomienia za pomocą SMS -a stacji monitorującej alarm o tym, że alarm się włączył. Urządzenie to znajdowało się w bagażniku samochodu A., użytym przez oskarżonych do dokonania włamania. ( ślad 26 - protokół oględzin miejsca włamania ). Wykluczyć trzeba , aby użycie tego urządzenia stanowił uprzedni czyn współkaralny bowiem użycie tego urządzenia nie miało na celu odłączenia samego alarmu traktowanego jako zabezpieczeni wejścia do pomieszczenia. Rozbrojenie alarmu nastąpiło poprzez uszkodzenie tarczy syreny alarmu. Zatem decyzja o skazaniu B. Z. za ten czyn była prawidłowa.

Apelacja pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych była bezzasadna nie dotyczyła ona w zasadzie żadnych kwestii istotnych , które mogłyby mieć wpływ na treść wyroku. Nie wymaga ona zatem większej uwagi. Błędna numeracja poszczególnych punktów została poprawiona w taki sposób jaki wynika z treści wyroku.

W związku ze zmianą wyroku należało na nowo orzec o karze w stosunku do B. Z. i M. W.

Jeśli chodzi o M. Z. to należało w pierwszej kolejności uchylić orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności. Następnie za czyny z pkt I i III aktu oskarżenia stanowiące ciąg przestępstw w ramach art. 91 par. 1 kk ( od czynu z pkt V aktu oskarżenia oskarżony został uniewinniony ) należało wymierzyć oskarżonemu karę pozbawienia wolności w wymiarze dwóch lat i ośmiu miesięcy pozbawienia wolności. Za czyn z pkt IV aktu oskarżenia ( od czynu z pkt VI wchodzącego pierwotnie w skład ciągu oskarżony został uniewinniony ) należało orzec karę jednego roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności. Rozstrzygnięcie co do kary za przestępstwa z pkt IX aktu oskarżenia i z pkt II aktu oskarżenia pozostały bez zmian. Brak było podstaw w tym zakresie aby ingerować w te rozstrzygnięcia skoro orzeczone kary nie noszą cech rażącej niewspółmierności. Przy orzekaniu kar cząstkowych sąd okręgowy uwzględnił wysoki stopień społecznej szkodliwości czynów i wysoki stopień winy. Za okoliczność obciążającą uznano uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego. Za okoliczność łagodzącą przyznanie się do winy co do czynu z pkt I aktu oskarżenia. Orzekając na nową karę łączną 4 lat pozbawienia wolności uwzględniono podobieństwo rodzajowe części czynów jako przestępstw przeciwko mieniu, zbieżność czasową przestępstw z pkt I, II, III, i IV aktu oskarżenia jak również różny sposób działania oskarżonego . Przestępstwo z pkt IX mimo, że też było skierowane przeciwko mieniu to nosiło odmienną kwalifikację prawną i co się z tym wiąże miało zupełnie inną formę i zupełnie inny sposób działania. Między tym przestępstwem a pozostałymi, które zostały przypisane B. Z. nie było zbieżności czasowej. Przestępstwo z pkt II było odmiennym rodzajowo przestępstwem nie skierowanym przeciwko mieniu. Wszystkie przestępstwa zostały popełnione na szkodę rożnych osób i podmiotów. Uwzględniając względy na oddziaływanie kary względy prewencji ogólnej i szczególnej sąd wymierzył oskarżonemu karę łączną w wymiarze czterech lat pozbawienia wolności zaliczając na jej poczet okres rzeczywistego pozbawienia wolności. Sąd uznał, że kara w tym wymiarze spełnia zadania prewencyjne

Odnośnie M. W. także w pierwszej kolejności należało uchylić rozstrzygnięcie w zakresie kary łącznej pozbawienia wolności. Za czyn z pkt XVI aktu oskarżenia ( od zarzutu z pkt XIX wchodzącego pierwotnie w skład ciągu przestępstw oskarżony został uniewinniony ) orzeczono karę jednego roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności. Przy rozstrzyganiu o rozpiętości kary uwzględniono wysoki stopień winy i społecznej szkodliwości czynu na co wskazuje przede wszystkim sposób działania i uprzednie zaplanowanie przestępstwa oraz działanie wspólne i w porozumieniu z inną osobą oraz fakt uprzedniej karalności ( chodzi o przestępstwa popełnione przed datą czynu ). W pozostałym zakresie co do reszty czynów orzeczone kary nie noszą cech rażącej niewspółmierności dlatego brak było podstaw do zmiany polegającej na ich załagodzeniu. Przy wymiarze nowej kary łącznej pozbawienia wolności wzięto pod uwagę zbieżność czasową większości dokonanych przestępstw ( nie dotyczy to tylko czynu z pkt XVIII ) aktu oskarżenia. uwzględniono różnice rodzajowe. Nie wszystkie one godziły w to samo dobro prawne chroniono prawem. Różny był krąg podmiotów pokrzywdzonych. Uwzględniając powyższe okoliczności jak również wzgląd na społeczne oddziaływanie kary -prewencję generalną i indywidualną orzeczono nową karę łączną w wymiarze czterech lat pozbawienia wolności. Orzeczono na nowo obowiązki naprawieni szkody. W przekonaniu sądu odwoławczego kara łączna orzeczona w tym wymiarze będzie spełniać zadania prewencyjne.

o zmianę wyroku

Częściowo zasadny

szczegóły omówiono w pkt 3.1.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Przedmiot i zakres zmiany

Zmiana dot. B. Z. polegała ona na częściowym uniewinnieniu od czynów z pkt V, Vi, VII i VIII aktu oskarżenia i rozstrzygnięć związanych z tymi czynami dotyczących orzeczonych przez sąd I instancji obowiązków naprawienia szkody.

Zmiana dotycząca M. W. polegała na częściowym uniewinnieniu go od czynu zarzucanego w pkt. XIX aktu oskarżenia i zmianą związaną z tym rozstrzygnięciem odnośnie obowiązku naprawienia szkody.

Zmiana dotycząca Z. B. polegała na uniewinnieniu go w całości od obu zarzucanych mu czynów i rozstrzygnięć z tą zmianą związanych w zakresie nałożonego na niego obowiązku naprawienia szkody

Zmiany dotyczyły też błędnej numeracji czynów w odniesieniu do zarzutów aktu oskarżenia.

Zmiana dotycząca V. X. dotyczyła wyłącznie obowiązku naprawienia szkody z pkt XXXII .Orzeczone kary nie nosiły cech rażącej niewspólmierności

brak dostatecznych dowodów winy ( szczegóły omówiono w rubryce 3 formularza ), pomyłka w zakresie numeracji czynów, oraz błąd w zakresie wysokości szkody co do V. X. poprzez zawyżenie kwoty, która powinna wynosić 25 069,57 zł.

Koszty procesu

V i VI

koszty sądowe od oskarżonych na które składa się opłata od orzeczonych kar pozbawienia wolności oraz wydatki ryczałt za doręczenie dzielony na ilość oskarżonych

SSO Anna Szeliga SSO Andrzej Ślusarczyk SSO Marcin Chałoński

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

apelacja obrońcy Sz.ossowskiego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

W części

Co do kary

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

obrońcy Z. B.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

co do winy

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych adwokata B. V.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

naruszenie prawa procesowego

Kierunek i zakres zaskarżenia

W części

Co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Wnioski

Zmiana

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

obrońcy oskarżonego B. Z.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

co do winy i kary

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

obrońcy oskarżonego M. W.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wina

Kierunek i zakres zaskarżenia

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana