Wyrok za naruszenie nietykalności cielesnej utrzymany, apelacja oskarżonego oddalona

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Starachowicach z dnia 8 grudnia 2025 r., II K 325/25

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana

Stanowisko sądu odwoławczego wobec zgłoszonych zarzutów i wniosków

Oskarżony zaskarżył wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść tego orzeczenia poprzez oparcie ustaleń faktycznych wyłącznie na zeznaniach pokrzywdzonego I. K., świadka F. N. (1) oraz E. K..

Niezasadny

Apelacja oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku nie wykazała, żeby postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone wadliwie.

W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe, poczynił ustalenia w oparciu o całokształt zebranego materiału dowodowego, a ocena materiału dowodowego pozostaje w zgodzie z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Sąd pierwszej instancji również prawidłowo uzasadnił swoje stanowisko.

Wbrew twierdzeniom oskarżonego, nie sposób zgodzić się z zarzutami w kwestii błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku i mających wpływ na jego treść, albowiem sąd I instancji błędu takiego się nie dopuścił.

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest że oskarżony naruszył nietykalność cielesną I. K., fakt ten znajduje potwierdzenie w zeznaniach pokrzywdzonego jak i w zeznaniach świadków F. N. (1), E. K. i E. V..

Świadkowie E. K. i E. V. zeznali, że widzieli jak oskarżony kopnął pokrzywdzonego, a następnie po upadku pokrzywdzonego usiadł na nim i uderzał go pięścią w twarz. Świadek F. N. (2) zeznał, że widział jak oskarżony siedział na pokrzywdzonym i bił go po twarzy. Zeznania tych świadków są spójne, logiczne i znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym.

Świadek I. A. zeznał tylko, że widział jak oskarżony stoi nad pokrzywdzonym, który leżał zakrwawiony.

Wyjaśnienia oskarżonego, jakoby pokrzywdzony będąc pod wpływem alkoholu stracił równowagę i upadł nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym.

Należy podkreślić, iż zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku nie może sprowadzać się tylko i wyłącznie do samej polemiki z ustaleniami poczynionymi przez Sąd, a wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych powinien dążyć do wykazania konkretnie uchybień w zakresie logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, których miał dopuścił się Sąd przy ocenie zebranego materiału dowodowego. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu w kwestii ustaleń faktycznych, opartego na innych dowodach od tych, na których oparł się sąd I instancji, a zwłaszcza tylko na wyjaśnieniach oskarżonego skarżącego wyrok, nie może prowadzić do wniosku o popełnieniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych. Innymi słowy: sama możliwość przeciwstawienia poczynionym przez Sąd ustaleniom odmiennego punktu widzenia, nie stanowi uzasadnienia stwierdzenia, iż Sąd dopuścił się błędów w ustaleniach faktycznych.

Przyjmuje się również, iż błąd w ustaleniach faktycznych nie jest zarzutem samodzielnym. W praktyce każdy taki błąd jest bowiem skutkiem naruszenia przepisów postępowania, lecz nie odwrotnie. Jeśli bowiem Sąd przeprowadzi postępowanie, zachowując wszystkie reguły i zasady rzetelnego procesu, nie ma możliwości postawienia mu skutecznie zarzutu poczynienia wadliwych ustaleń faktycznych. Wskazuje to więc, iż błąd w ustaleniach faktycznych jest zawsze wtórny wobec naruszenia przepisów postępowania i stanowi konsekwencję uchybień w procedowaniu.

Jak już wyżej wskazano, że sąd I instancji nie naruszył w przedmiotowej sprawie w żaden sposób przepisów postępowania, toteż poczynione przez niego ustalenia faktyczne – w

oparciu o ujawnione i prawidłowo ocenione dowody – polegają na prawdzie i nie mogą być kwestionowane.

o uniewinnienie

Niezasadny

Zarzut okazał się bezzasadny, stąd nie było podstaw do uwzględnienia wniosku.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Przedmiot utrzymania w mocy

Zaskarżony wyrok w całości

Wskazano w rubryce 3.1. jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzenia z urzędu.

Koszty procesu

Pkt II

W pkt II Sąd na podstawie art. 624 § 1 k.k. zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, uznając że ich poniesienie byłoby dla niego zbyt uciążliwe w związku z jego trudną sytuacją materialną.

SSO Jan Klocek

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Starachowicach z dnia 8 grudnia 2025 r., II K 325/25

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana