Sąd zmienił wyrok: 2 lata ograniczenia wolności łącznie, część kradzieży to wykroczenie

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 16 grudnia 2025 r. wydany w sprawie IX K 1395/23

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Uchylenie

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

F. U.

Oskarżony zabrał w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 480 zł na szkodę pokrzywdzonego V.

Zeznania pokrzywdzonego

k.378 akt sprawy

F. U.

Pokrzywdzony przekazał oskarżonemu kwotę 480 zł

Wyjaśnienia oskarżonego

k. 375 akt sprawy

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Zeznania pokrzywdzonego

Dowód wiarygodny, pokrzywdzony jest konsekwentny w swoich relacjach

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

Wyjaśnienia oskarżonego

Dowód niewiarygodny, wyjaśnienia oskarżonego są przyjętą przez niego linią obrony

Stanowisko sądu odwoławczego wobec zgłoszonych zarzutów i wniosków

Apelacja obrońcy oskarżonego F. U. – adw. (...) F. (k. 339 – 341 akt sprawy):

1/ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść poprzez przyjęcie, że:

- oskarżony F. U. w okresie od daty bliżej nieustalonej miesiąca lipca2023rokudodnia3sierpnia 2023 roku w U., w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru dwukrotnie, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w postaci pieniędzy w kwocie 1.000 złotych groźbą zamachu na życie lub zdrowie oraz stosując przemoc fizyczną w postaci popychania, usiłował doprowadzić V. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem własnym w postaci pieniędzy w kwocie 1.000 złotych, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na postawę

w/wym. pokrzywdzonego, w sytuacji gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie dawał podstaw do poczynienia takich ustaleń, tym samym oskarżony swoim zachowaniem nie wyczerpał znamion zarzucanego mu przestępstwa

- oskarżony F. U. w dniu 02 grudnia 2022 roku w U. włamał się do systemu bankowego (...) o nr (...), należącego do V.,

po uprzednim przełamaniu zabezpieczeń dostępowych w postaci kodu PIN, a następnie dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w kwocie 480 złotych, wykonując przelew M. na

telefon, czym działał na szkodę V., w sytuacji gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie dawał podstaw do poczynienia takich ustaleń, tym samym oskarżony swoim zachowaniem nie wyczerpał znamion zarzucanego mu przestępstwa

- na podstawie art. 438 pkt 1 kpk naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 279 § kk przez jego zastosowanie i uznanie, że oskarżony dopuścił się

kradzieży z włamaniem na konto pokrzywdzonego, w sytuacji gdy czyn ten przy uwzględnieniu dobrowolnego udostępnienia oskarżonemu przez pokrzywdzonego swojego telefonu, numeru PIN do telefonu i do konta bankowego uzasadnia zakwalifikowanie go jako przestępstwa z art 278 § 1

kk skoro nie doszło do złamania hasła czy obejścia zabezpieczeń

- naruszenie przepisu art. 37a kk poprzez jego niezastosowanie w sprawie w odniesieniu do czynu z pkt III aktu oskarżenia, w sytuacji gdy okoliczności jego popełnienia, jak również zachowanie

oskarżonego po popełnieniu przestępstwa, pojednanie i zadośćuczynienie pokrzywdzonemu nie uzasadniały wymierzenie kary pozbawienia wolności

- nadto na podstawie art. 438 pkt 4 kpk rażącą niewspółmierność - surowość wymierzonych oskarżonemu F. U. kar jednostkowych pozbawienia wolności orzeczonych za przestępstwa przypisane mu w pkt I, II i III wyroku oraz kary łącznej 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, będącą następstwem nadmiernego wyeksponowania okoliczności obciążających i niedocenienia szeregu okoliczności łagodzących, w

szczególności faktu pojednania, przeproszenia i zadośćuczynienia za czyn objęty aktem oskarżenia uzasadniających wymierzenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próbny.

Częściowo zasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego F. U. okazała się częściowo zasadna.

Sąd Rejonowy w odniesieniu do samego sprawstwa oskarżonego w odniesieniu do przypisanych mu czynów (niezależnie od przyjętej później ich kwalifikacji czynu o jakim mowa w pkt II aktu oskarżenia), prawidłowo odtworzył stan faktyczny sprawy oraz należycie i zgodnie z kodeksowymi regułami ocenił zebrane dowody. Wydany w powyższym zakresie wyrok jest słuszny i orzeczenie to Sąd Rejonowy uzasadnił w sposób przekonywujący. W treści części motywacyjnej wyroku Sąd I instancji oczywiście wskazał, którym dowodom dał wiarę i w jakim zakresie, a którym tej wiary odmówił oraz z jakich powodów. Sąd Okręgowy podziela ustalenia faktyczne Sądu meriti, pod kątem sprawstwa oskarżonego w odniesieniu do wszystkich przypisanych oskarżonemu czynów popełnionych na szkodę V.. Wątpliwości Sądu Okręgowego wzbudziła natomiast przyjęta przez Sąd Rejonowy kwalifikacja prawna czynu, wskazanego w pkt II aktu oskarżenia, a w konsekwencji wymiar wymierzonych oskarżonemu kar jednostkowych oraz orzeczona wobec oskarżonego kara łączna (będzie o tym mowa w dalszej części uzasadnienia). W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy poczynił prawidłowe ustalenia, w zakresie, w jakim dotyczą sprawstwa przypisanych oskarżonemu czynów. Wywody apelującego, w zakresie w jakim w ogóle kwestionują samo sprawstwo przypisanych oskarżonemu czynów, wskazanych w pkt I i II aktu oskarżenia, mają w istocie charakter gołosłownej polemiki ze stanowiskiem Sądu Rejonowego zawartym w wyroku oraz jego części motywacyjnej oraz stanowią próbę podważenia tego stanowiska, jak również stanowią wsparcie linii obrony oskarżonego, jaką przyjął w złożonych depozycjach. Sama tylko okoliczność, że Sąd I instancji ocenił poszczególne dowody, w aspekcie ich wiarygodności, nie w taki sposób, w jaki życzyłby sobie skarżący, nie jest tożsama ze stwierdzeniem, że w procesie ich weryfikacji doszło do naruszenia reguły płynącej z treści art. 7 kpk. Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, przy uwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy

i doświadczenia życiowego, w granicach prawa do swobodnej ich oceny, wyznaczonych przez art. 7 kpk. Zawarte w treści środka odwoławczego wywody apelującego stanowią jedynie własną wizję oceny dowodów, wobec czego nie zasługują na uwzględnienie. Sąd I instancji, w zakresie samego sprawstwa przypisanych oskarżonemu czynów, dokonał ustaleń w sposób trafny, prawidłowy, pozbawiony jakiegokolwiek błędu, mają one pełne i logiczne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym. W tym kontekście nie można zaakceptować poglądu skarżącego (obrońcy oskarżonego), w którym utrzymuje, iż Sąd Rejonowy, w odniesieniu do sprawstwa przypisanych oskarżonemu czynów, o jakich mowa w pkt I i II aktu oskarżenia, dopuścił się we wskazanym wyżej zakresie błędu w ustaleniach faktycznych, stanowiącego konsekwencję obrazy przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 7 kpk, a którego wyrazem miała być według skarżącego nieprawidłowa ocena dowodów, w szczególności obciążające oskarżonego relacje pokrzywdzonego V..

Zdaniem Sądu Odwoławczego nie sposób uznać za zasadne zarzutów obrazy przepisów postępowania, a w konsekwencji błędu w ustaleniach faktycznych mających wpływ na treść zaskarżonego wyroku.

Z treści wywiedzionego środka odwoławczego wynika, że skarżący nie zgadza się z ustaleniami dotyczącymi samego sprawstwa przypisanych oskarżonemu czynów, wskazanych w pkt I i II aktu oskarżenia popełnionych na szkodę V.. W jego ocenie, w realiach przedmiotowej sprawy, dowody obciążające oskarżonego, jakim są w szczególności zeznania pokrzywdzonego (k. 3, 170 – 171, 243 - 245 sprawy), są niewiarygodne, tylko dlatego, że treść tych depozycji pozostaje w sprzeczności z wyjaśnieniami oskarżonego. W realiach przedmiotowej sprawy poza sporem pozostaje okoliczność, iż w przeszłości pokrzywdzony i oskarżony utrzymywali przyjacielskie relacje, a wobec konieczności rehabilitacji pokrzywdzonego po przebytym zabiegu ortopedycznym, oskarżony pomagał pokrzywdzonemu w codziennych czynnościach, między innymi w dokonywaniu zakupów. W tym celu, pokrzywdzony udostępnił oskarżonemu kartę bankomatową z podaniem numeru PIN, który oczywiście był tożsamy z numerem PIN do aplikacji bankowej zainstalowanej na telefonie pokrzywdzonego, jak również podał oskarżonemu kod odblokowania telefonu. Ta okoliczność, nie wyklucza sprawstwa oskarżonego w odniesieniu do przypisanych oskarżonemu wskazanych w pkt I i II aktu oskarżenia i w żadnym wypadku nie można tu mówić o zgodzie pokrzywdzonego. Skarżący nie dostrzega, iż wszystkie zakupy przy użyciu karty bankomatowej ewentualnie telefonu, dokonywane były za wiedzą i zgodą pokrzywdzonego. Co więcej. w złożonych zeznaniach pokrzywdzony podał, iż na prośbę oskarżonego pożyczał mu pieniądze przesyłając mu je za pomocą kodu (...). W tych okolicznościach, dokonanie przez oskarżonego przelewu kwoty 480 zł za pomocą kodu (...) na swój telefon, odbyło się poza zgodą oskarżonego, a więc miało charakter kradzieży. Sąd Okręgowy nie podzielił jednak w tym zakresie stanowiska Sądu Rejonowego w przedmiocie przyjętej kwalifikacji prawnej czynu tj. art. 279 § 1 kk dokonanej w warunkach art. 64 § 1 kk. W ocenie Sądu Okręgowego, co słusznie zaakcentował skarżący, nie doszło do przełamania zabezpieczeń w postaci kodu PIN, albowiem kod PIN był oskarżonemu znany. W tej sytuacji Sąd Okręgowy przyjął, iż powyższy czyn ma charakter zwykłej kradzieży i mając na uwadze wartość mienia tj. 480 zł, zakwalifikował go jako wykroczenie stypizowane w treści art. 119 § 1 kw.

Kontynuując przedmiotowe rozważania podzielić należy stanowisko Sądu Rejonowego w odniesieniu do przyjęcia sprawstwa oskarżonego w zakresie czynu wskazanego w pkt I aktu oskarżenia, a więc występku stypizowanego w treści art. 13 § 1 kk w zw. z art. 282 kk w zw. z art. 12 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk. Jak słusznie zauważył Sąd Rejonowy, pokrzywdzony w swoich zeznaniach wprost wskazał, iż w dniu 3 sierpnia 2023r. oskarżony dwukrotnie zażądał od niego pieniędzy w kwocie 1 000 zł, grożąc mu, że nieznane mu osoby połamią mu nogi. W ocenie Sądu Okręgowego, brak jest podstaw do kwestionowania relacji pokrzywdzonego w powyższym zakresie. Zeznania te, jak słusznie zauważył Sąd Rejonowy są stosunkowo obszerne, szczegółowe, wyczerpujące i stanowcze, jak również dały pełny obraz tego, jak zachowywał się oskarżony wobec osoby pokrzywdzonego. Co istotne, relacje pokrzywdzonego, korespondują z innymi wiarygodnymi dowodami np. z zeznaniami świadka S. U., który podał, iż po zdarzeniu pokrzywdzony powiedział mu, że

„jest źle”, a także, pokrzywdzony pokazywał mu filmiki, na których było pokazane, jak oskarżony szarpał pokrzywdzonego, a wcześniej oskarżony

„zaczął dopytywać się o pieniądze” (k. 84v akt sprawy). Wskazać też wypada na jak najbardziej obiektywny dowód, jakim jest opinia biegłego medyka sądowego dotycząca charakteru i mechanizmu obrażeń ciała pokrzywdzonego (k. 20 akt sprawy), jak również protokół oględzin nagrania rozmowy pokrzywdzonego z oskarżonym (k. 23 – 26 akt sprawy).

Reasumując, brak jest podstaw do uwzględnienia żądania skarżącej oraz zmiany wyroku w sposób wskazany we wniesionej apelacji (uniewinnienia oskarżonego bądź uchylenia wyroku i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu w Kielcach do ponownego rozpoznania). Sąd Okręgowy podziela jednak stanowisko skarżącego w odniesieniu do wymiaru kary tj. wymierzenia kar jednostkowych oraz orzeczenia kary łącznej. Sąd Okręgowy przede wszystkim zauważył, iż pokrzywdzony wybaczył oskarżonemu wyrządzone mu krzywdy i z tego względu zastosował wobec oskarżonego dobrodziejstwo instytucji o jakiej mowa w treści art. 60 § 1 pkt 2 kk, a więc nadzwyczajnego złagodzenia kary. i tak, za czyn z pkt I aktu oskarżenia wymierzył oskarżonemu karę 1 roku i 6 miesięcy ograniczenia wolności z potrąceniem 15% wynagrodzenia za pracę w stosunku miesięcznym wskazanym przez sąd. Natomiast za czyn wskazany w pkt III aktu oskarżenia wymierzył oskarżonemu karę 1 roku ograniczenia wolności z potrąceniem 15% wynagrodzenia za pracę w stosunku miesięcznym wskazanym przez sąd. Na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 i 3 kk orzekł również wobec oskarżonego karę łączną 2 lat ograniczenia wolności z potrąceniem 15% wynagrodzenia za pracę w stosunku miesięcznym wskazanym przez sąd. Z kolei, w odniesieniu do czynu, o jakim mowa w pkt II aktu oskarżenia, wobec zakwalifikowania tego czynu jako wykroczenia stypizowanego w treści art. 119 § 1 kw, na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 kpsow w zw. z art.,. 45 § 1kw umorzył postępowanie wobec przedawnienia karalności.

Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy na podstawie art. 437 § 1 kpk orzekł jak w wyroku.

Wniosek obrońcy oskarżonego F. U.:

- zmiana zaskarżonego wyroku poprzez: uniewinnienie oskarżonego od czynów zarzucanych mu w pkt I i II aktu oskarżenia (bądź zmiana kwalifikacji prawnej czynu z pkt II aktu oskarżenia na występek z art. 278 § 1 kk), wymierzenie za czyn z pkt III aktu oskarżenia kary grzywny w rozmiarze 150 stawek dziennych przy przyjęciu jednej stawki dziennej na kwotę 15 zł, bądź złagodzenie kar jednostkowych i orzeczenie kary łącznej z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat

ewentualnie

- uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Kielcach do ponownego rozpoznania

Częściowo zasadny

Zarzuty okazały się niezasadne, stąd nie było podstaw do uwzględnienia wniosków.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 16 grudnia 2025 r. wydany w sprawie IX K 1395/23 – częściowo utrzymany w mocy

Szczegółowe rozważania w tej materii zostały zawarte w rubryce 3.1 .

Przedmiot i zakres zmiany

Wyrok Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 16 grudnia 2025 r. wydany w sprawie IX K (...)/23 – częściowo zmieniony

Szczegółowe rozważania w tej materii zostały zawarte w rubryce 3.1 .

Koszty procesu

pkt I.6

Na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 634 kpk Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego F. U. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300 zł tytułem opłaty za obie instancje

pkt III

Na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 634 kpk Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego F. U. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 20 zł tytułem wydatków w postępowaniu odwoławczym

SSO Anna Szeliga SSO Krzysztof Sójka SSO Iwona Wąsik - Winiarczyk

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego F. U.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 16 grudnia 2025r. wydany w sprawie IX (...)23

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Uchylenie

Zmiana