Portfel z plecaka na schodach dworca w B. Sąd utrzymał wyrok na 8 miesięcy

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 26 stycznia 2026 r. wydany w sprawie II K 504/25

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie

Zmiana

Stanowisko sądu odwoławczego wobec zgłoszonych zarzutów i wniosków

Apelacja obrońcy oskarżonego E. U. (1) – adw. H. U. (k. 187 – 191 akt sprawy):

1/ obrazę przepisów postępowania. mającą istotny wpływ. na treść wydanego w sprawie orzeczenia, a mianowicie:

a/ art. 4 kpk i art. 7 kpk poprzez orzeczenie z naruszeniem zasady obiektywizmu, uwzględnienie wyłącznie okoliczności świadczących na niekorzyść oskarżonego i zupełne pominięcie okoliczności świadczących na jego korzyść, dokonanie dowolnej, jednostronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, co doprowadziło do przekroczenia swobodnej oceny dowodów skutkującej błędami w poczynionych

ustaleniach faktycznych, a przejawiającą się w przyjęciu wbrew zgromadzonemu w sprawie materiałowi dowodowemu, że sformułowany w akcie oskarżenia zarzut jest uzasadniony podczas gdy ustalone okoliczności sprawy uzasadniają w pełni wniosek

przeciwny i prowadzą do konkluzji, że oskarżony nie dopuścił się zarzuconego aktem oskarżenia czynu, które to uchybienie przejawia się w:

- bezpodstawnym obdarzeniu walorem wiarygodności zeznań pokrzywdzonej R. B. (1) podczas gdy zeznania te są w istocie

niepełne, niejednoznaczne i zawierają wewnętrzne sprzeczności oraz pomimo tego, że pokrzywdzona nie widziała zdarzenia, nie widziała osoby która miała jej wyciągać portfel a co najważniejsze nie czuła żadnych niepokojących ruchów z udziałem jej plecaka, a ponadto zeznania złożone w toku niniejszego postępowania budzą uzasadnione wątpliwości w zestawieniu ze zgromadzonymi w sprawie dowodami w tym wyjaśnieniami oskarżonego z których wprost wynika, iż oskarżony znajdował się w odległości około metra od pokrzywdzonej

- bezpodstawnym obdarzeniu walorem wiarygodności zeznań świadków

K. W. oraz P. E. podczas gdy zeznania te są w

istocie niepełne, niejednoznaczne i zawierają wewnętrzne sprzeczności oraz

pomimo tego, że świadkowie biorąc pod uwagę swoje położenie nie mogli

widzieć całego zdarzenia albowiem znajdowali się w znacznej odległości od

pokrzywdzonej a ponadto nie jest możliwym aby widzieli jak zachowywał się

oskarżony bezpodstawnym odmówieniu waloru wiarygodności depozycjom złożonym w toku niniejszego postępowania przez oskarżonego w zakresie w jakim wskazywał od samego początku gdzie znajdował się na schodach, w jakiej odległości od pokrzywdzonej oraz, iż nie próbował okraść pokrzywdzonej

b/ błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mające wpływ na jego treść, a będące wynikiem wyżej wymienionych uchybień procesowych, polegające na:

- bezpodstawnym uznaniu, iż oskarżony wypełnił znamiona zarzucanego mu czynu

- bezpodstawnym oraz nieuprawnionym przyjęciu, że świadkowie widzieli jak oskarżony rozsunął plecak, włożył rękę do plecaka pokrzywdzonej i wyjmował portfel oraz jak oskarżony wrzucił portfel z powrotem do plecaka podczas gdy sama pokrzywdzona nie czuła żadnych

takich ruchów

- nieuzasadnionym pominięciu, iż oskarżony pozostaje w konflikcie z funkcjonariuszem (...) z B.,

- bezpodstawnym pominięciu, iż świadek P. E. rozmawiał na peronie z koleżanką i miał stać bokiem dlatego też nie jest możliwe aby widział jakiekolwiek zdarzenie, co skutkowało nieprawidłowym wydaniem wyroku skazującego w stosunku do oskarżonego w sytuacji gdy prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego winna doprowadzić do odmiennych wniosków i zupełnie innego rozstrzygnięcia sprawy

2/ zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonych wobec oskarżonego kary jako nadmiernie surowych, nieadekwatnych do skali naruszeń, których miał się dopuścić oskarżony oraz jego sytuacji osobistej i materialnej, a także w sposób niedostateczny uwzględniających okoliczności łagodzące po stronie oskarżonego.

Niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego E. U. (1) jest oczywiście bezzasadna.

Sąd Rejonowy prawidłowo odtworzył stan faktyczny sprawy, należycie i zgodnie z kodeksowymi regułami ocenił zebrane dowody, wydał słuszny wyrok i przekonująco go uzasadnił. W treści uzasadnienia wyroku Sąd I instancji wskazał, którym dowodom dał wiarę i w jakim zakresie, a którym tej wiary odmówił i z jakich powodów. Sąd Odwoławczy w pełni podziela ustalenia faktyczne Sądu meriti, pod kątem przypisanego oskarżonemu występku stypizowanego w treści art. 13 § 1 kk w zw. z art. 278 § 1a kk w zw. z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 275 § 1 kk w zw. z art. 276 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. art. 64 § 1 kk popełnionego na szkodę R. B. (1), w pełni utożsamia się z jego rozważaniami faktycznymi oraz prawnymi i uznaje, iż postępowanie dowodowe przeprowadzono prawidłowo. Natomiast apelacja skarżącej ma w istocie charakter gołosłownej polemiki ze stanowiskiem Sądu Rejonowego zawartym w wyroku oraz jego części motywacyjnej oraz stanowi próbę podważenia tego stanowiska, jak również stanowi wsparcie linii obrony oskarżonego, jaką przyjął w złożonych depozycjach. Sama tylko okoliczność, że Sąd I instancji ocenił poszczególne dowody, w aspekcie ich wiarygodności, nie w taki sposób, w jaki życzyłby sobie skarżący, nie jest tożsama ze stwierdzeniem, że w procesie ich weryfikacji doszło do naruszenia reguły płynącej z treści art. 7 kpk. Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, przy uwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy

i doświadczenia życiowego, w granicach prawa do swobodnej ich oceny, wyznaczonych przez art. 7 k.p.k. Wywody apelującej stanowią jedynie własną wizję oceny dowodów, wobec czego nie zasługują na uwzględnienie. Sąd I instancji dokonał ustaleń w sposób trafny, prawidłowy, pozbawiony jakiegokolwiek błędu, mają one pełne i logiczne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym. W tym kontekście nie można zaakceptować poglądu skarżącej (obrońcy oskarżonego), w którym utrzymuje, iż Sąd Rejonowy dopuścił się obrazy przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 7 kpk, a którego wyrazem miała być według skarżącego nieprawidłowa ocena dowodów, w szczególności obciążające oskarżonego relacje pokrzywdzonej R. B. (1) oraz świadków: P. E. i K. W., a w konsekwencji wątpliwości co do sprawstwa oskarżonego w odniesieniu do przypisanego mu czynu.

Zdaniem Sądu Odwoławczego nie sposób uznać za zasadne zarzutów obrazy przepisów postępowania, a w konsekwencji błędu w ustaleniach faktycznych mających wpływ na treść zaskarżonego wyroku.

Z treści wywiedzionych środków odwoławczych wynika, że skarżąca nie zgadza się z ustaleniami dotyczącymi przypisania oskarżonemu sprawstwa występku wskazanego w treści art. 13 § 1 kk w zw. z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk popełnionego na szkodę R. B. (1). W jej ocenie, w realiach przedmiotowej sprawy, dowody obciążające oskarżonego, jakim są zeznania świadków – funkcjonariuszy (...) Ochrony (...) – P. E. (k. 22, 153 akt sprawy) i K. W. (k. 25, 153 akt sprawy), są niepełne, niejednoznaczne i zawierają wewnętrzne sprzeczności i w ocenie skarżącego, świadkowie ci nie mogli widzieć całego zdarzenia, albowiem znajdowali się w znacznej odległości od pokrzywdzonej oraz nie jest możliwym, aby widzieli, w jaki sposób zachowywał się oskarżony. Skarżąca nie dostrzega jednak, iż całe zdarzenie stanowiące przedmiot niniejszych rozważań miało miejsce na schodach prowadzących z peronu kolejowego na dworcu (...) w B. do przejścia podziemnego dla pasażerów, a wymienieni świadkowie byli obecni na samym peronie i mieli realną możliwość obserwowania wszelkich sytuacji, jakie mogły zaistnieć na samych schodach prowadzących do przejścia. Zarówno świadek P. E., jak i świadek K. W. w złożonych depozycjach wprost wskazali, iż mieli możliwość zaobserwowania całego zdarzenia, zauważyli, jak oskarżony przybliżył się do pokrzywdzonej od tyłu, rozsunął jej plecak i wyciągnął z tego plecaka portfel, i w tak zaistniałej sytuacji, jako funkcjonariusze podjęli stosowną interwencję. W tych okolicznościach podzielić należy stanowisko Sądu Rejonowego, w zakresie, w jakim utrzymuje, iż zeznania przywołanych świadków są jasne, rzeczowe, szczegółowe i jako naoczni świadkowie zdarzenia opisali dokładnie zachowanie oskarżonego. Natomiast oczywistym jest, iż pokrzywdzona R. B. (2), nie mogła w takiej sytuacji zauważyć osoby oskarżonego, ponieważ kierując się po schodach w kierunku przejścia dla pasażerów, oskarżony szedł za nią. Świadek opisała natomiast zachowanie kolegów – wskazanych wyżej funkcjonariuszy (...) Ochrony (...), którzy po zauważaniu nieodpowiedniego zachowania oskarżonego, podjęli stosowną interwencję. W tych okolicznościach podzielić należy stanowisko Sądu Rejonowego, w zakresie, w jakim utrzymuje, iż zeznania pokrzywdzonej są logiczne, wiarygodne oraz korespondują z innymi wiarygodnymi dowodami, w szczególności z relacjami świadków: P. E. i K. W..

Reasumując, brak jest podstaw do uwzględnienia żądania skarżącej oraz zmiany wyroku w sposób wskazany we wniesionej apelacji (uniewinnienia oskarżonego bądź uchylenia wyroku i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu w Kielcach do ponownego rozpoznania). Sąd Odwoławczy podziela też stanowisko Sądu Rejonowego w odniesieniu do wymiaru oskarżonemu kary. Wymierzona oskarżonemu sankcja karna w postaci 8 miesięcy pozbawienia wolności, wbrew argumentacji skarżącej uwzględnia wszystkie wskazane w treści art. 53 kk dyrektywy wymiaru kary tj. stopień społecznej szkodliwości, motywy działania oskarżonego, a nadto cele w zakresie prewencji ogólnej oraz cele wychowawcze, jakie mają zostać osiągnięte wobec osoby oskarżonego. Jak zasadnie ujął Sąd Rejonowy, stopień winy i stopień społecznej szkodliwości przypisanego przypisanego oskarżonemu czynu jest znaczny, a jego uprzednia karalność, a zwłaszcza popełnienie przypisanego czynu w warunkach art. 64 § 1 kk, są okolicznościami obciążającymi i musiały wpłynąć na wymierzenie oskarżonemu surowszej sankcji karnej. Z tej sytuacji nie jest zasadne żądanie skarżącej wymierzenia oskarżonemu łagodniejszej kary w myśl dyspozycji art. 37a § 1 kk (ograniczenia wolności). Skarżąca nie dostrzega bowiem, iż zgodnie z treścią § 2 powołanego przepisu, przepisu § 1

nie stosuje się do sprawców określonych w art. 64 § 1

lub do sprawców, którzy popełniają przestępstwo działając w zorganizowanej grupie albo związku mających na celu popełnienie przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, sprawców przestępstw o charakterze terrorystycznym i sprawców przestępstwa określonego w art. 178a § 4 kk. Powyższe oznacza, iż Sąd Rejonowy nie mógł zastosować wobec oskarżonego dobrodziejstwa instytucji wskazanej w treści art. 37a § 1 kk, a więc wymierzenia kary łagodniejszego rodzaju.

Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy na podstawie art. 437 § 1 kpk orzekł jak w wyroku.

Wniosek obrońcy oskarżonego E. U. (1):

- zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego, bądź wymierzenie mu łagodniejszej kary

ewentualnie:

- uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Kielcach do ponownego rozpoznania

Niezasadny

Zarzuty okazały się niezasadne, stąd nie było podstaw do uwzględnienia wniosków.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 26 stycznia 2026 r. wydany w sprawie II K 504/25

Szczegółowe rozważania w tej materii zostały zawarte w rubryce 3.1 .

Koszty procesu

pkt II

Na podstawie art. 619 § 1 kpk Sąd Odwoławczy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy oskarżonego z urzędu – adw. H. U. kwotę 1 033,20 zł tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym

pkt III

Na podstawie art. 624 § 1 kpk Sąd Odwoławczy zwolnił oskarżonego E. U. (2) od kosztów sądowych należnych Skarbowi Państwa w postępowaniu odwoławczym

SSO Krzysztof Sójka

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego E. U. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 26 stycznia 2026r. wydany w sprawie II K 504/25

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie

Zmiana