Rozwiązanie stosunku pracy bez wypowiedzenia z winy pracownika

J. N. w pozwie z dnia 10 listopada 2023 r. skierowanym przeciwko Komendzie Miejskiej Policji w S.domagała się przywrócenia do pracy na poprzednich warunkach.

W uzasadnieniu wskazała, iż w dniu 25 października 2023 r. pozwana rozwiązała z nią umowę o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia na podstawie art. 53 § 1 pkt 1 lit.b k.p., pomimo faktu zgłoszenia przez powódkę odzyskania zdolności do wykonywania pracy. Ponadto powódka stała na stanowisku, że pracodawca powinien wstrzymać się z oświadczeniem o rozwiązaniu umowy do czasu prawomocnej decyzji ZUS o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia rehabilitacyjnego. Zarzuciła, że okoliczności rozwiązania umowy o pracę wskazane przez pracodawcę nie są prawidłowe, ponieważ nie doszło jeszcze do sytuacji, która umożliwiałaby rozwiązanie umowy, bowiem powódka jest w trakcie procedury dotyczącej przyznania jej świadczenia rehabilitacyjnego. Zgodnie z zastosowanym przez pracodawcę przepisem zwolnienie jest zaś dopuszczalne dopiero po upływie 3 miesięcy pobierania świadczenia rehabilitacyjnego.

Pozwana Komenda Miejska Policji w S. wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazała, że pozwana prawidłowo rozwiązała umowę z powódką, bowiem powódka była niezdolna do pracy dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku chorobowego, zaś świadczenia rehabilitacyjnego powódka nie otrzymała. W dacie doręczenia powódce oświadczenia o rozwiązaniu umowy organ rentowy wydał już decyzję odmawiającą jej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. W związku z powyższym, strona pozwana wskazała, że decyzja o rozwiązaniu z powódką umowy o pracę na podstawie art. 53 § 1 pkt 1 lit.b k.p. była uzasadniona, a z drugiej strony powódka nie wykazała, że w dniu rozwiązania stosunku pracy była zdolna i gotowa do pracy.

Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2024 r. postępowanie w sprawie zostało zawieszone na podstawie art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c. do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy toczącej się przed tut. sądem pod sygn. akt (...)w przedmiocie prawa J. N. do świadczenia rehabilitacyjnego.

W piśmie z dnia 5 marca 2025 r. powódka wniosła o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi.

Postanowieniem z dnia 15 lipca 2026 r. postępowanie zostało podjęte z uwagi na prawomocne zakończenie postępowania w sprawie (...).

Na rozprawie w dniu 11 września 2026 r. powódka sprecyzowała swoje stanowisko wskazując, że żądanie swoje wywodzi z faktu, że po upływie okresu zasiłkowego była nadal niezdolna do pracy, w związku z czym uzyskała prawo do świadczenia rehabilitacyjnego, a pracodawca rozwiązał umowę o pracę przed upływem okresu 3 miesięcy pobierania świadczenia rehabilitacyjnego. Nie podtrzymała twierdzenia pozwu o zdolności do pracy po upływie okresu zasiłkowego. Nadal domagała się przywrócenia do pracy, wskazując, że rozwiązanie umowy o pracę było przedwczesne i niezgodne z obowiązującymi przepisami.

Pozwana podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

J. N. była zatrudniona w Komendzie Miejskiej Policji w S. na czas określony od dnia 1 marca 2022 r. do dnia 28 lutego 2023 r. na podstawie umowy o pracę, w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku starszy referent.

Od dnia 1 marca 2023 r. zawarto z J. N. umowę na czas nieokreślony.

Niesporne, a nadto dowód:

umowa o pracę na czas określony z dnia 24.02.2022 r. - k. 4 cz. II akt osobowych powódki, umowa o pracę na czas nieokreślony z dnia 27.02.2023 r. – k. 26 cz. II akt osobowych powódki, świadectwo pracy – k. 5 cz. II akt osobowych powódki.

J. N. zachorowała onkologicznie i była niezdolna do pracy w okresie od 6 marca 2023 r. do 3 września 2023 r., wykorzystując z tym dniem okres zasiłkowy

Niesporne, a nadto dowód:

zaświadczenia lekarskie (...) k. 61-69,

przesłuchanie powódki J. N. w charakterze strony – k. 125-126.

J. N. w dniu 4 lipca 2023 r. wystąpiła z wnioskiem do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o przyznanie prawa do świadczenie rehabilitacyjnego po upływie okresu zasiłkowego.

Dowód:

wniosek o świadczenie rehabilitacyjne – k. 47 cz. II akt osobowych powódki

Orzeczeniem komisji lekarskiej ZUS z dnia 18 września 2023 r. powódka została uznana za całkowicie niezdolną do pracy do dnia 30 września 2024 r.

Niesporne, a nadto dowód:

orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS nr (...) z dnia 18.09.2023 r. – k. 119, przesłuchanie powódki J. N. w charakterze strony – k. 125-126.

W związku z powyższym, decyzją z dnia 28 września 2023 r. znak (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. odmówił J. N. prawa do świadczenia rehabilitacyjnego.

J. N. odwołała się od powyższej decyzji, inicjując przez Sądem Rejonowym (...) w S. postępowanie toczące się pod sygnaturą akt (...).

Dowód:

decyzja (...) Oddziału w S. z dnia 28.09.2023 r. - k. 50 cz. II akt osobowych powódki, odwołanie z dnia 3.11.2023 r. - k. 3-31 akt sprawy (...)

W piśmie z dnia 16 października 2023 r. J. N. poinformowała pracodawcę, że zamierza złożyć odwołanie od decyzji organu rentowego w sprawie świadczenia rehabilitacyjnego, w związku z czym wnosi o wstrzymanie się z decyzją o rozwiązaniu umowy o pracę. J. N.podniosła, że decyzja o odmowie przyznania jej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego nie jest prawomocna, w związku z czym rozwiązanie umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia byłoby niezasadne.

Dowód:

pismo z dnia 16.10.2023 r. – k. 51 cz. II akt osobowych powódki, przesłuchanie powódki J. N. w charakterze strony – k. 125-126.

W piśmie z dnia 16 października 2023 r. Komenda Miejska Policji w S. rozwiązała z J. N. umowę o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia. Jako podstawę decyzji wskazano art. 53 § 1 pkt 1 lit. b Kodeksu pracy, motywując ją niezdolnością J. N.do pracy wskutek choroby trwającej dłużej niż łączny okres pobierania wynagrodzenia i zasiłku (182 dni).

Pismo to zostało doręczone J. N. w dniu 25 października 2023 r.

Niesporne, a nadto dowód:

rozwiązanie umowy o pracę z dnia 16.10.2023 r. – k. 2 cz. III akt osobowych powódki, wydruk potwierdzający doręczenie przesyłki – k. 4 cz. III akt osobowych powódki.

Wyrokiem z dnia 3 marca 2025 r. wydanym w sprawie o sygn. akt (...) Sąd Rejonowy (...) w S. zmienił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S. z dnia 28 września 2023 r. znak (...) przyznając J. N. prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na okres od 4 września 2023 r. do 28 sierpnia 2024 r.

Wyrok Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum w Szczecinie z dnia 3 marca 2025 r. uprawomocnił się w dniu 12 maja 2026 r.

Dowód:

wyrok z dnia 3.03.2025 r. wraz z postanowieniem o sprostowaniem wyroku - k. 85 i 94 akt sprawy (...).

J. N. nadal zależy na przywróceniu do pracy w Komendzie Miejskiej Policji w S. Środowisko pracy i atmosfera tam panująca sprzyjały jej i powódka czuła tam wsparcie ze strony przełożonych i współpracowników.

Dowód:

przesłuchanie powódki J. N. w charakterze strony – k. 125-126

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo okazało się w pełni uzasadnione.

Ustalając stan faktyczny niniejszej sprawy Sąd oparł się na niezakwestionowanych przez żadną ze stron dowodach z dokumentów zgromadzonych w aktach niniejszej sprawy i w aktach sprawy(...). Ponadto oparł się na dowodzie z zeznań powódki J. N., które były jedynie chronologicznym przedstawieniem faktów, wynikającym wprost z zebranych dokumentów. Stan faktyczny sprawy był przy tym bezsporny w zasadniczej dla rozstrzygnięcia części.

Podstawą żądania powódki był przepis art. 56 k.p., zgodnie z którym pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowanie.

Zgodnie z dyspozycją art. 53 § 1 pkt 1b i § 3 k.p., pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia jeżeli niezdolność pracownika do pracy wskutek choroby trwa: dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące - gdy pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy co najmniej 6 miesięcy lub jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana wypadkiem przy pracy albo chorobą zawodową. Rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia nie może nastąpić po stawieniu się pracownika do pracy w związku z ustaniem przyczyny nieobecności.

Kluczową kwestią sporną w sprawie było to, czy rozwiązanie umowy o pracę w okresie, w którym powódka nie miała jeszcze prawomocnej decyzji o świadczeniu rehabilitacyjnym, było zgodne z prawem, mimo że ostatecznie w wyniku odwołania świadczenie to jej przyznano.

W tym zakresie Sąd w pełni podziela ugruntowaną linię orzeczniczą Sądu Najwyższego (m.in. wyrok z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie II PK (...) oraz wyrok z dnia 19 maja 2016 r. w sprawie (...)), zgodnie z którą ocena zgodności z prawem rozwiązania stosunku pracy w okresie między wyczerpaniem prawa do zasiłku chorobowego a wydaniem ostatecznej decyzji w sprawie świadczenia rehabilitacyjnego zależy od treści rozstrzygnięcia tego wniosku. Pracodawca, decydując się na rozwiązanie umowy o pracę na podstawie art. 53 k.p. przed uzyskaniem przez pracownika ostatecznej lub prawomocnej decyzji w przedmiocie świadczenia rehabilitacyjnego, podejmuje określone ryzyko procesowe. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 19 maja 2016 r. ((...)), regulacja zawarta w art. 53 § 1 pkt 1 lit. b k.p. jest jasna i obowiązuje również wtedy, gdy opóźnia się pozytywne rozpoznanie wniosku o świadczenie rehabilitacyjne. Jeżeli postępowanie to trwa dłużej niż podstawowy okres zasiłkowy, to pracodawca podejmuje ryzyko naruszenia przepisów, albowiem może się okazać, że pracownik uzyskuje świadczenie rehabilitacyjne przedłużające okres ochrony przed rozwiązaniem zatrudnienia bez wypowiedzenia. Przyznanie pracownikowi prawa do przedmiotowego świadczenia z mocą wsteczną – od pierwszego dnia po wyczerpaniu zasiłku chorobowego – oznacza bezprawność rozwiązania umowy, bowiem data ustania stosunku pracy wypada wówczas w okresie objętym szczególną ochroną. Jak słusznie zauważył Sąd Najwyższy, w takich sytuacjach sąd rozpoznający powództwo o przywrócenie do pracy powinien rozważyć zawieszenie postępowania sądowego do czasu zakończenia postępowania przed organem rentowym, co też w niniejszej sprawie nastąpiło.

Zgodnie z art. 8 i 12 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U. z roku 2005r., nr 31, poz. 267) zasiłek chorobowy przysługuje przez okres trwania niezdolności do pracy z powodu choroby – nie dłużej jednak niż przez 182 dni, a jeżeli niezdolność do pracy spowodowana została gruźlicą – nie dłużej niż przez 270 dni. Zasiłek chorobowy nie przysługuje za okresy niezdolności do pracy, w których ubezpieczony na podstawie przepisów o wynagradzaniu zachowuje prawo do wynagrodzenia. Okresy te wlicza się do okresu zasiłkowego. Zgodnie zaś z art. 18 ust. 1 ww. ustawy świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie przez niego zdolności do wykonywania zatrudnienia. Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy (art. 18 ust. 2 ustawy).

Bezspornym jest, iż powódka przez 33 dni otrzymywała wynagrodzenie chorobowe od pracodawcy, a następnie zasiłek chorobowy przez następne 149 dni. Po upływie 182 dni nadal była niezdolna do pracy. W decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) w S. z dnia 28 września 2023 r. odmówiono wprawdzie przyznania powódce prawa do świadczenia rehabilitacyjnego z powodu stwierdzenia całkowitej niezdolności do pracy do dnia 30 września 2024 r. (tym samym uznania, że powódka nie rokuje odzyskania zdolności do pracy w ciągu 12 miesięcy), jednakże decyzja ta została podważona w toku postępowania odwoławczego przed sądem. W postępowaniu w sprawie (...) powódce przyznano prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na okres od dnia 4 września 2023 r. (a więc od pierwszego dnia po upływie okresu zasiłkowego) do dnia 28 sierpnia 2024 r.

Z tego względu rozwiązanie umowy o pracę powódki bez wypowiedzenia było niezgodne z przepisami prawa, gdyż ostatecznie warunki uprawniające do jego dokonania, określone w przepisie art. 53 § 1 pkt 1 lit. b k.p., nie zostały spełnione.

Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 19 listopada 2024 r. w sprawie I (...) (...)- przepis art. 53 § 1 pkt 1, lit. b k.p. ochroni pracownika przed rozwiązaniem stosunku pracy w okresie obejmującym łączny okres pobierania wynagrodzenia i zasiłku z tytułu choroby oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące po ustaniu okresu zasiłkowego. Jeżeli pracownik wystąpił z wnioskiem o przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego, to ocena zgodności z prawem rozwiązania umowy o pracę w okresie między upływem okresu pobierania zasiłku chorobowego a rozstrzygnięciem wniosku pracownika o świadczenie rehabilitacyjne zależy od treści rozstrzygnięcia tego wniosku. Przyznanie pracownikowi prawa do przedmiotowego świadczenia, od pierwszego dnia po dniu wyczerpaniu zasiłku chorobowego, będzie oznaczać bezprawność rozwiązania umowy, albowiem data ustania stosunku pracy wypadłaby wówczas w okresie objętym ochroną przewidzianą w art. 53 § 1 pkt 1 lit. b k.p. Artykuł 53 § 1 pkt 1 lit. b k.p. nie pozwala na rozwiązanie stosunku pracy, gdy nie upłynął jeszcze łączny okres pobierania w czasie niezdolności do pracy wynagrodzenia i zasiłku chorobowego oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące. Jeżeli postępowanie o zasiłek trwa dłużej niż podstawowy okres zasiłkowy, to pracodawca podejmuje określone ryzyko naruszenia art. 53 § 1 pkt 1 lit. b k.p., gdyż może się okazać, że pracownik uzyskuje dalszy zasiłek lub świadczenie rehabilitacje, przedłużające okres ochrony przed rozwiązaniem zatrudnienia bez wypowiedzenia.

Mając na uwadze powyższe, Sąd doszedł do przekonania, że rozwiązanie umowy o pracę powódki J. N. nie odpowiadało prawu, co skutkowało uwzględnieniem żądania powódki o przywrócenie do pracy. Sąd nie znalazł przy tym szczególnych i wyjątkowych okoliczności, które czyniłyby przywrócenie do pracy niemożliwym lub niecelowym w trybie art. 45 § 2 k.p. (w zw. z art. 56 § 2 k.p.) Na takie okoliczności w toku postępowania nie wskazywała zresztą pozwana Komenda Miejska Policji w S.. Dalsze zatrudnienie w Komendzie Miejskiej Policji w S., jak wynika z zeznań powódki, ma dla niej istotne znaczenie, ponieważ, jak zeznała, środowisko pracy i atmosfera tam panująca sprzyjały jej i powódka czuła tam wsparcie ze strony przełożonych i współpracowników.

Wobec powyższego, Sąd w punkcie I wyroku przywrócił powódkę do pracy w pozwanej Komendzie na poprzednich warunkach.

W punkcie II wyroku Sąd na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 9 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 360 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

ZARZĄDZENIE

1. (...),

2. (...),

3. (...),

4. (...)

18.09.2026 r.