Zasiłek chorobowy

Decyzją z 25 marca 2026 r. znak (...).603.CW.(...).(...)-(...), nr: (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. odmówił M. M. prawa do zasiłku chorobowego za okres od 1 lutego 2026 r. do 1 marca 2026 r. W uzasadnieniu decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wskazał, że zasiłek chorobowy nie przysługuje za okres po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, jeżeli osoba niezdolna do pracy kontynuuje działalność zarobkową. Zaznaczył, że tytuł jej ubezpieczenia chorobowego ustał w dniu 11 lutego 2026 r., a po ustaniu tego tytułu kontynuowała wcześniej podjętą pracę zarobkową w A. H. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w okresie od 1 maja 2025 r. do 13 lutego 2026 r. co stanowi tytuł do objęcia ubezpieczeniem chorobowym.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła M. M., wnosząc o jej uchylenie lub zmianę poprzez przyznanie prawa do zasiłku chorobowego za okres od 1 lub 10 lutego 2026 r. do 1 marca 2026 r. W uzasadnieniu wskazała, że wbrew twierdzeniom organu nie kontynuowała pracy zarobkowej po 11 lutego 2026 r. do 13 lutego 2026 r. w A. H. sp. z o.o. Wskazała, że w dniu 11 lutego 2026 r. rozwiązała umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracodawcy, tj. z (...)sp. z o.o. oraz wypowiedziała umowę zlecenia ze skutkiem natychmiastowym ze swoim zleceniodawcą, tj.A. H. sp. z o.o. Jednocześnie po 11 lutego 2026 r. przebywała na zwolnieniach lekarskich z uwagi na jej zły stan zdrowia. Przyczyną złego stanu zdrowia był stosowany wobec niej mobbing zarówno przez pracodawcę jak i zleceniobiorcę. Odwołująca wskazała, że jej (...) i A. H.są spółkami powiązanymi osobowo i funkcjonalnie i celowo wprowadzili organ rentowy w błąd.

W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. wniósł o jego oddalenie w całości, nadto o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu stanowiska organ powołał się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wynikało z niego, że M. M., po rozwiązaniu umowę o pracę z (...) spółką z o.o. w Ś. miała kontynuować działalność zarobkową na podstawie umowy zlecenia zawartej z A. H. spółką z o.o. w Ś.do 13 lutego 2026 r. Co prawda spółka A. H. w zgłoszeniu (...) z dnia 12 lutego 2026 r. pierwotnie zgłosiła wyrejestrowanie M. M.z dniem 12 lutego 2026 r. Następnie jednak zgłoszeniem z dnia 16 marca 2026 r. wyrejestrowała ubezpieczoną z ubezpieczeń dopiero od dnia 14 lutego 2026 r. Organ podkreślił, że między M. M.a pracodawcą i zleceniodawcą istnieje spór, a nadto zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że świadczyła ona pracę przynajmniej do 13 lutego 2026 r.

Na rozprawie w dniu 11 września 2026 r. M. M. sprecyzowała swoje żądanie, wskazując, że domaga się zmiany zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie jej prawa do zasiłku chorobowego za okres od 12 lutego 2026 r. do 1 marca 2026 r., gdyż tytuł ubezpieczenia ustał w dniu 11 lutego 2026 r., a odwołująca domaga się przyznania zasiłku po ustaniu tytułu ubezpieczenia. Nadto wniosła o przyznanie od organu kosztów procesu według norm przepisanych w wysokości 6 krotności stawki minimalnej.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

M. M. od dnia 1 maja 2025 r. do 11 lutego 2026 r. była zatrudniona w (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ś. na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku projekt managera.

Stosunek pracy ustał na skutek złożenia przez M. M. oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia z winy pracodawcy. Wskazaną przyczyną rozwiązania umowy o pracę był stosowany wobec M. M.mobbing i zachowania mające na celu jej upokorzenie, w tym w obecności innych pracowników. Spółka potwierdziła odbiór złożonego oświadczenia w dniu 11 lutego 2026 r.

Niesporne, a nadto dowód:

rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracodawcy – k. 7, świadectwo pracy – k. 9-10, przesłuchanie odwołującej M. M.– k. 44-45

Równolegle z zawarciem umowy o pracęM. M.od dnia 1 maja 2025 r. zawarła umowę zlecenia z A. H. spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ś. na stanowisku projekt managera.

Rozwiązując umowę o pracę, M. M. w dniu 11 lutego 2026 r. złożyła jednocześnie oświadczenie o wypowiedzeniu umowę zlecenia bez zachowania okresu wypowiedzenia z powodu stosowania wobec niej zachowań mających znamiona mobbingu. Spółka ta potwierdziła odbiór złożonego oświadczenia w dniu 11 lutego 2026 r.

Dowód:

oświadczenie o wypowiedzeniu umowy zlecenia bez zachowania okresu wypowiedzenia – k. 8, przesłuchanie odwołującej M. M.– k. 44-45

(...) sp. z o.o. w Ś. i A. H. sp. z o.o. w Ś. są spółkami powiązanymi osobowo i funkcjonalnie. Przełożonym M. M. zarówno w ramach umowy o pracę i umowy zlecenia był A. P.. Odwołująca dla obu spółek wykonywała dokładnie te same czynności bez żadnego rozróżnienia jakie czynności wykonuje na rzecz jakiej spółki. Obowiązkiem M. M. na podstawie obu umów był udział przy czynnościach notarialnych jako przedstawiciel dewelopera przy zawieraniu umów w związku z prowadzeniem inwestycji w W. przez A. H..

Dowód:

przesłuchanie odwołującej M. M.– k. 44-45

Oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę i umowy zlecenia M. M. złożyła jednocześnie w tym samym biurze. Po złożeniu oświadczeń nie wykonywała już żadnych czynności dla żadnej z tych spółek i nie zgłaszała gotowości do świadczenia pracy. M. M. za okres po dniu 11 lutego 2026 r. nie otrzymywała wynagrodzenia.

Dowód:

przesłuchanie odwołującej M. M. – k. 44-45, częściowo pismo (...)spółki z o.o. z dnia 2.03.2026 r. – k. 2 akt organu

Pracodawca M. M.w dniu 18 lutego 2026 r. złożył wniosek o przyznanie jej prawa do zasiłku chorobowego za okres od 10 lutego 2026 r. do 1 marca 2026 r.

Dowód: zaświadczenie płatnika składek Z-3 – k. 5-12 akt organu

Zakład Ubezpieczeń Społecznych zwrócił się do (...) sp. z o.o. w Ś. o wskazanie czy M. M. wykonywała pracę od 10 lutego 2026 r. do 1 marca 2026 r.

W piśmie z dnia 2 marca 2026 r. zleceniodawca wskazał, że M. M. zaprzestała pracy w spółce już 10 lutego 2026 r. w połowie dnia, a w dniu 11 lutego 2026 r. złożyła wypowiedzenie umowy zlecenia w siedzibie spółki. Spółka nie uznała jednak złożonego oświadczenia za skuteczne i zasadne. W dniu 13 lutego 2026 r. spółka sama wypowiedziała umowę zlecenia M. M. w trybie natychmiastowym i tym samym 13 lutego 2026 r. powinien być dniem wyrejestrowania ubezpieczonej z ubezpieczenia chorobowego.

Dowód: pismo ZUS z dnia 19 lutego 2026 r. – k. 4 akt organu, pismo (...) spółki z o.o. z dnia 2.03.2026 r. – k. 2 akt organu

Początkowo zleceniodawca A. H. sp. z o.o. w dniu 27 lutego 2026 r. wyrejestrował M. M. z ubezpieczeń społecznych z dniem 12 lutego 2026 r. Następnie w dniu 16 marca 2026 r. złożył korektę pisma (...) i wskazał, że wyrejestrowanie nastąpiło w dniu 14 lutego 2026 r.

Dowód: wyrejestrowanie z ubezpieczeń - k. 16-17

M. M. była niezdolna do pracy od dnia 10 lutego do dnia marca 2026 r.

Niesporne, a nadto dowód: przesłuchanie ubezpieczonej M. M. – k. 44-45

M. M. była niezdolna do pracy z powodu wystąpienia u niej nerwicy lękowej. Zwolnienie lekarskie miała wystawione na okres od 10 lutego do 1 marca 2026 r., kolejne na okres od 2 marca 2026 r. do 15 marca 2026 r. Za okres od 2 marca 2026 r. do 5 marca 2026 r. M. M. nie występowała z wnioskiem o wypłatę zasiłku chorobowego za okres po ustaniu tytułu ubezpieczenia.

Dowód: przesłuchanie odwołującejM. M.– k. 44-45

Sąd zważył, co następuje:

Odwołanie okazało się zasadne.

Stan faktyczny sprawy ustalony został w większości oparciu o dowody z dokumentów, których prawdziwość i rzetelność sporządzenia nie była kwestionowana przez żadną ze stron. Również i Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności przedłożonych dokumentów, przez co były one miarodajne dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Podstawą ustalenia stanu faktycznego były także zeznania odwołującej M. M. które Sąd w całości uznał za wiarygodne jako logiczne, spontaniczne i korespondujące z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie.

Przedmiotem rozpoznania niniejszej sprawy było prawo M. M. do zasiłku chorobowego po ustaniu ubezpieczenia chorobowego za okres od 12 lutego 2026 r. do 1 marca 2026 r.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (zwanej dalej ustawą zasiłkową) zasiłek chorobowy z tytułu niezdolności do pracy powstałej w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego, jak i z tytułu niezdolności do pracy powstałej po ustaniu tytułu ubezpieczenia nie przysługuje za okres po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, jeżeli osoba niezdolna do pracy kontynuuje działalność zarobkową lub podjęła działalność zarobkową stanowiącą tytuł do objęcia obowiązkowo lub dobrowolnie ubezpieczeniem chorobowym albo zapewniającą prawo do świadczeń za okres niezdolności do pracy z powodu choroby.

Należy zauważyć, że zasiłek chorobowy przysługuje ubezpieczonym w razie niezdolności do pracy spowodowanej chorobą, a więc jego funkcja substytutu zarobku polega na zabezpieczeniu środków niezbędnych do utrzymania w okresie trwania choroby. Taką zasadniczą funkcję spełnia zasiłek chorobowy w okresie trwania tytułu ubezpieczenia chorobowego. Prawo do zasiłku chorobowego po ustaniu tytułu ubezpieczenia jest natomiast wyjątkiem od ogólnej zasady przysługiwania prawa do zasiłku chorobowego w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego. Odwołanie się do funkcji i celu prawa do zasiłku chorobowego, udzielanego po przekroczeniu okresu objętego składką, pozwala na stwierdzenie, że w kontekście ogólnych zasad nabywania prawa do zasiłku chorobowego, jest on świadczeniem wyjątkowym, przysługującym tylko osobom nie podlegającym ubezpieczeniu, i to z tytułu zdarzeń nie objętych ryzykiem ubezpieczenia chorobowego. Ryzyko, które ustawodawca zdecydował się finansować bez ekwiwalentu w składce, zostało ogólnie ujęte jako niezdolność do pracy po ustaniu tytułu ubezpieczenia i przy tym podlega szczególnie określonemu reżimowi przesłanek, kiedy zasiłek chorobowy po ustaniu tytułu ubezpieczenia społecznego, nie przysługuje – wskazanych w art. 13 omawianej ustawy.

Wspólną cechą przyczyn wyłączających prawo do zasiłku wskazanych w art. 13 ustawy zasiłkowej jest istnienie innych źródeł dochodów z ubezpieczenia społecznego (emerytura lub renta z tytułu niezdolności do pracy), z Funduszu Pracy (zasiłek dla bezrobotnych, zasiłek lub świadczenie przedemerytalne) bądź z własnej kontynuowanej lub podjętej działalności zarobkowej (dochód z tej działalności lub zasiłek chorobowy z tytułu kontynuowanej równolegle lub nowej aktywności zawodowej, nabyty na ogólnych zasadach). We wszystkich tych przypadkach wypłata zasiłku chorobowego po ustaniu ubezpieczenia byłaby sprzeczna z ratio legis omawianej regulacji, która sprowadza się do dostarczenia środków utrzymania byłemu ubezpieczonemu, który z powodu ustania pracy zarobkowej traci dotychczasowe dochody, a któremu choroba przeszkodziła w znalezieniu i podjęciu nowej pracy zarobkowej, a tym samym nowego źródła dochodów (H. P., glosa do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 30 sierpnia 2001 r.,(...), OSP 2002, z. 12, poz. 599). Uzasadnieniem wszystkich przyczyn wyłączających prawo do zasiłku jest więc okoliczność, że dotyczą one sytuacji, gdy osoba niezdolna do pracy ma już inne źródło utrzymania.

Przepis art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy zasiłkowej posługuje się przesłanką „kontynuacji działalności zarobkowej” lub „podjęcia działalności zarobkowej”. Ustawa przy tym nie definiuje pojęcia działalności zarobkowej. Ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych także pojęcia tego nie wyjaśnia. Wykładnia pojęcia działalności zarobkowej poprzez porównanie przepisu art. 13 ust. 1 pkt 2 z art. 17 ust. 1 ustawy zasiłkowej – przewidującego utratę prawa do zasiłku chorobowego za cały okres zwolnienia, w razie wykonywania pracy zarobkowej lub niezgodnego z przeznaczeniem wykorzystania zwolnienia lekarskiego – prowadzi do wniosku, że zakres przedmiotowy pojęcia "działalności zarobkowej" jest szerszy od pojęcia "praca zarobkowa" i obejmuje różne formy prowadzenia działalności, w ramach której ubezpieczony uzyskuje dochód. Inaczej mówiąc, działalność zarobkowa to działalność stanowiąca źródło dochodu z tytułu własnej pracy, niezależnie od podstawy jej wykonywania. Należy przy tym przyjąć, że jest to tego rodzaju działalność zarobkowa, która stanowi tytuł do ubezpieczenia społecznego, a więc czyni zbędną ochronę ubezpieczeniową z tytułu poprzedniej, zakończonej działalności. W brzmieniu art. 13 ust. 1 pkt 2 działalność zarobkowa stanowi tytuł do objęcia obowiązkowo lub dowolnie ubezpieczeniem chorobowym. W myśl art. 3 ust. 1 ustawy zasiłkowej przez pojęcie tytułu ubezpieczenia chorobowego należy rozumieć zatrudnienie lub inną działalność, których podjęcie rodzi obowiązek ubezpieczenia chorobowego lub uprawnienie do objęcia tym ubezpieczeniem na zasadach dobrowolności w rozumieniu przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Tytułem ubezpieczenia chorobowego jest więc prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej, zatrudnienie, służba lub inna praca zarobkowa, z których uzyskuje się dochód, także jest wykonywanie czynności w ramach umowy zlecenia. Nawiązanie takiego stosunku daje podstawę do objęcia dobrowolnym ubezpieczeniem chorobowym. Zgodnie bowiem z art. 11 ust 2 ustawy systemowej dobrowolnie ubezpieczeniu chorobowemu podlegają na swój wniosek osoby objęte obowiązkowo ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi, wymienione w art. 6 ust. 1 pkt 2, 4, 5, 8 i 10, w tym wskazane w pkt 4 osoby wykonujące pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej osoby o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, zwanymi dalej "zleceniobiorcami" oraz osobami z nimi współpracującymi. Przy tym stosowanie do brzmienia art. 13 pkt 2 powołanej ustawy osoby wykonujące pracę na podstawie umowy zlecenia podlegają obowiązkowemu ubezpieczeniu w okresach od dnia oznaczonego w umowie jako dzień rozpoczęcia jej wykonywania do dnia jej rozwiązania lub wygaśnięcia, a także dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu.

W niniejszym postępowaniu niespornym było, iż niezdolność M. M. do pracy powstała w trakcie pracowniczego ubezpieczenia chorobowego (od 10 lutego 2026 r.) i trwała bez przerwy, również po ustaniu tego tytułu ubezpieczenia. W zaskarżonej decyzji organ odmówił prawa do zasiłku chorobowego od 1 lutego 2026 r. do 1 marca 2026 r., pomimo faktu, że pierwotny wniosek dotyczył okresu od 10 lutego 2026 r. do 1 marca 2026 r. (

zaświadczenie płatnika składek - k. 5 akt organu). Organ wydał zatem decyzję z podaniem błędnej daty początkowej okresu pobierania zasiłku chorobowego, gdyż data 1 lutego 2026 r. wskazana w decyzji w żaden sposób nie koresponduje z niezdolnością do pracy ubezpieczonej dopiero od 10 lutego 2026 r. Na rozprawie strona odwołująca sprecyzowała, że wnosi o przyznanie jej zasiłku chorobowego za okres po ustaniu tytułu ubezpieczenia, tj. od 12 lutego 2026 r. do 1 marca 2026 r. Wobec tego przedmiot sporu w niniejszej sprawie stanowiło prawo M. M. do zasiłku chorobowego za okres od 12 lutego do 1 marca 2026 r.

W niniejszej sprawie organ odmówił M. M. prawa do zasiłku chorobowego za okres po ustaniu tytułu ubezpieczenia (z umowy o pracę) wobec zarzutu, iż miała ona, zdaniem organu, kontynuować działalność zarobkową na rzecz zleceniodawcy A. H. sp. z o.o. w Ś. (do dnia 13 lutego 2026 r.).

W ocenie Sądu organ błędnie oparł swoje rozstrzygnięcie na normie zawartej w art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

Podkreślenia wymaga to, że A. H. spółka z o.o. w Ś., z którą to spółką M. M. zawarła umowę zlecenia, jest spółką powiązaną funkcjonalnie i osobowo z (...) spółką z o.o. w Ś.. Odwołująca się na rzecz obu spółek wykonywała dokładnie te same obowiązki i miała tego samego przełożonego.

Wyniki analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazują, że umowa zlecenia została rozwiązana równocześnie z ustaniem stosunku pracy po złożeniu przezM. M. dwóch oświadczeń woli z dnia 11 lutego 2026 r. Co za tym idzie, odwołująca, po rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracodawcy, nie kontynuowała w żadnej formie działalności zarobkowej stanowiącej tytuł do objęcia jej dobrowolnie ubezpieczeniem chorobowym.

Zawarcie umowy zlecenia było powiązane z zawarciem umowy o pracę, a na podstawie obu umów odwołująca wykonywała te same czynności. Skoro umowa o pracę pomiędzy odwołującą a (...) spółką z o.o. w Ś. ustała w trybie natychmiastowym w dniu 11 lutego 2026 r., to również kontynuowanie umowy zlecenia ze spółką A. H. stało się bezprzedmiotowe.

Ocena spółki A. H. co do skuteczności rozwiązania umowy zlecenia na skutek oświadczeniaM. M., wyrażona w treści pisma z dnia 2 marca 2026 r. złożonego Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych, nie ma znaczenia dla faktycznego bytu tej umowy. Zgodnie bowiem z przepisem art. 746 § 2 k.c. przyjmujący zlecenie może je wypowiedzieć w każdym czasie. Jednakże gdy zlecenie jest odpłatne, a wypowiedzenie nastąpiło bez ważnego powodu, przyjmujący zlecenie jest odpowiedzialny za szkodę. Rozwiązanie umowy zlecenia przez zleceniobiorcę jest skuteczne, natomiast przepis ten przewiduje ewentualną jego odpowiedzialność odszkodowawczą względem zleceniodawcy.

Co najistotniejsze w tej sprawie M. M. od dnia 12 lutego 2026 r. nie wykonywała już żadnych czynności na podstawie umowy zlecenia i nie uzyskiwała z jej tytułu wynagrodzenia, co wynika nie tylko z jej zeznań, ale też z treści pisma zleceniodawcy z dnia 2 marca 2026 r. Wyrejestrowanie jej z ubezpieczeń społecznych przez zleceniodawcę od 14 lutego 2026 r (początkowo zresztą z dniem 12 lutego 2026 r.) na skutek autonomicznego uznania przez niego, że to jego wypowiedzenie umowy zlecenia jest skuteczne, nie zmienia tego faktu. Zgodnie z art. 61 § 1 k.c. oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Zleceniodawca potwierdził odbiór oświadczenia o wypowiedzeniu umowy bez zachowania okresu wypowiedzenia w dniu 11 lutego 2026 r. i tym samym mógł się z dokumentem zapoznać, a zatem oświadczenie oczywiście było skuteczne z tym dniem. Oświadczenie o rozwiązaniu umowy zlecenia z odwołującą dokonane po dniu 11 lutego 2026 r. było bezprzedmiotowe, gdyż umowa uległa już rozwiązaniu.

W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie doszło zatem do spełnienia przesłanek z art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy zasiłkowej.

Organ swoją decyzję oparł zasadniczo tylko na oświadczeniu zleceniodawcy, który

notabene wskazał, kiedy odwołująca złożyła oświadczenie o rozwiązaniu umowy, tj. w dniu 11 lutego 2026 r., ale spółka nie uznała tego oświadczenia za skuteczne. Ponadto oparł się na technicznej czynności wyrejestrowania M. M. z ubezpieczeń społecznych dopiero od dnia 14 lutego 2026 r., choć początkowo wyrejestrowanie nastąpiło z prawidłową datą. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w powiązaniu ze stosowną analizą prawną w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje jednak zerwanie więzi prawnej i faktycznej odwołującej ze zleceniodawcą już w dniu 11 lutego 2026 r., co zarzut organu co do kontynuowania działalności zarobkowej przez odwołującą po tej dacie za nietrafny.

Biorąc pod uwagę powyższe, w oparciu o przepis art. 477

(

14) § 2 k.p.c., Sąd w pkt I wyroku zmienił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wS. z dnia 25 marca 2026 r. znak (...).(...).(...).(...)-(...), nr: (...) w ten sposób, że przyznał M. M. prawo do zasiłku chorobowego za okres od dnia 12 lutego 2026 r. do dnia 1 marca 2026 r. po ustaniu tytułu ubezpieczenia zgodnie z żądaniem.

W pkt II wyroku zawarte zostało orzeczenie o kosztach procesu. Jego podstawą był przepis art. 98 k.p.c. Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. przegrał proces, stąd winien zwrócić M. M. poniesione koszty, na które składało się wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika – radcy prawnego (360 zł) ustalone w oparciu o stawki określone w § 9 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2026.118 t.j. z dnia 2026.02.02). Jednocześnie brak było podstaw do przyznania odwołującej kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 6 – krotności stawki minimalnej, bowiem nie uzasadniał tego nakład pracy jej pełnomocnika. W sprawie odbyła się tylko jedna krótka rozprawa, pełnomocnik nie sporządzał odwołania ani żadnego pisma procesowego poza pismem ze zgłoszeniem pełnomocnictwa.

ZARZĄDZENIE

1. (...)

2. (...),

3. (...),

4. (...),

5. (...),

21.09.2026 r.

sędzia Justyna Olechnowicz