M.D. sam sporządził skargę na postanowienie o wyłączeniu sędziego. SN ją odrzucił

Postanowieniem z 18 lipca 2025 r. Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił

wniosek o wyłączenie SSO X.Y. od orzekania w sprawie IV C 784/25. M.D. złożył

osobiście skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wskazanego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przez Sądem Najwyższym

obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Dotyczy to

także postępowania toczącego się na skutek wniesienia do Sądu Najwyższego

skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sporządzenie skargi osobiście przez stronę pozbawioną zdolności postulacyjnej (tj.

I CNP 108/25

2

niebędącą adwokatem, radcą prawnym ani innym kwalifikowanym podmiotem

wymienionym w art. 871 § 2 k.p.c.) jest dotknięte brakiem nieusuwalnym i powoduje

konieczność odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej, bez wzywania do

uzupełnienia braku. Nie ma przy tym możliwości usunięcia takiego braku

samodzielnie przez stronę ani jej pełnomocnika w jakiejkolwiek formie (zob. m.in.

postanowienia SN z 20 lipca 2007 r., V CNP 102/07; z 14 lutego 2020 r., V CNP

40/19, i z 12 września 2025 r., I CNP 22/25).

Jednocześnie skarga podlegała odrzuceniu również z innej przyczyny.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem przysługuje od prawomocnego

orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie (art. 4241 §

1 in principio k.p.c.). Nie można natomiast uznać za orzeczenia kończące

postępowanie w sprawie w rozumieniu wskazanego przepisu postanowień

w przedmiocie wyłączenia sędziego (zob. postanowienia SN z 29 stycznia 1997 r.,

I CZ 38/96, i z 10 września 1997 r., I PKN 234/97, OSNAPiUS 1998, nr 13, poz.

399).

Z tego względu Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 w zw. z art.

4246 § 3 k.p.c. odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia.

Marcin Krajewski

(M.M.)

[a.ł]