Syndyk upadłej spółki nie dostał przyjęcia skargi o dodatkowe koszty wykopów w gminie

Wyrokiem z 29 grudnia 2020 r., I C 470/11, Sąd Okręgowy w Rzeszowie

zasądził solidarnie od pozwanego inwestora (związku gmin) oraz współfinansującej

roboty budowlane gminy na rzecz powodowego wykonawcy 185 222,40 euro

i 169 678,54 zł z ustawowymi odsetkami od 21 października 2010 r. tytułem

wynagrodzenia za roboty budowlane.

Wyrokiem zaskarżonym skargą kasacyjną Sąd Apelacyjny w Rzeszowie

zmienił zaskarżony wyrok i oddalił powództwo.

I CSK 1602/24

2

Sąd drugiej instancji ustalił, że pozwany związek gmin zawarł 13 lipca 2007

r. z powodem umowę na wykonanie robót budowlanych w ramach projektu

uporządkowania gospodarki wodno-ściekowej w gminach związku, w części

dotyczącej pozwanej gminy.

W związku z nieprzewidywalnymi warunkami w postaci niekontrolowanego

napływu wód gruntowych do wykopu, co uniemożliwiało prowadzenie robót według

projektu, wykonawca zmuszony był zastosować inne technologie i systemy

odwadniające oraz w związku z tym na podstawie zawartych w umowie klauzul

złożył do inżyniera kontraktu wniosek o pokrycie dodatkowych kosztów. Strony

umowy powołały komisję rozjemczą, która decyzją z 3 września 2009 r. ustaliła

wysokość ceny kosztorysowej za 1m3 wykopu na 4,28 euro za roboty wykonane od

14 maja 2007 r. do 2 września 2009 r., a inspektor nadzoru zatwierdził sporządzony

przez wykonawcę obmiar wykazujący 166 918,81 m3 wykopu. Wykonawca żądał

zapłaty 413 958,66 euro, jednak inwestor (związek gmin) uznał roszczenie tylko do

228 736,25 euro i podatku VAT od tej sumy w wysokości 209.540,71 zł, przyjmując

zasadność wykonania tylko 92 232,36 m3 wykopu i zagroził, że odmówi zapłaty za

wykonane roboty nawet w części.

Sąd drugiej instancji oddalił powództwo wobec inwestora, ponieważ strony

dokonały zmiany umowy, poprzez jej aneksowanie, która doprowadziła do

rozliczenia wyższych kosztów wykonania 92 232,36 m3 wykopów tj. według ceny

4,28 euro/m3. W okresie od 14 maja do 2 września 2009 r. wykonawca wykonał

ujęte w wycenionym przedmiarze robót wykopy, z podwyższonym kosztem

ustalonym przez komisję rozjemczą na 4,28 euro/m3 Uwzględniając te zmienione

koszty wykopów, strony dokonały zmiany umowy poprzez podpisanie aneksu, w

którym rozliczyły te wykopy przyjmując, że wykonano ich 92 232,36 m3, i

zwiększając zatwierdzoną wysokość kontraktu, zgodnie warunkami szczególnymi i

ogólnymi umowy.

Sąd Apelacyjny uznał, że treść ogólnych warunków wskazuje na wiążący

charakter decyzji komisji rozjemczej z 3 września 2009 r. Rozstrzygała ona jednak

tylko spór w zakresie co do ustalenia wysokości ceny m3 wykopu wykonanego

w określonym czasie, a zatem tylko ustalenie określające cenę 4,28 euro/m3 było

I CSK 1602/24

3

wiążące. Nie prowadziło to jednak do automatycznej zmiany umówionej ceny

kontraktowej, gdyż w świetle warunków szczególnych umowy konieczne było

dokonanie pisemnej zmiany umowy. Nastąpiło to aneksem, w którym strony

dokonały rozliczenia robót, odwołując się protokołu określającego ilość tak

wycenionych wykopów na 92 232,36 m3 oraz ustaliły zmienioną wartość kontraktu.

Sąd odwoławczy stwierdził brak podstaw do zapłaty wynagrodzenia ponad sumę

wynikającą ze zmienionej umowy.

Natomiast pozwana gmina nie posiada legitymacji biernej, gdyż nie była

zobowiązana do zapłaty za wykonane zgodnie z umową roboty. Nie była stroną

umowy z 13 lipca 2007 r.

Wykonawca wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na

jej oczywistą zasadność wobec licznych błędów logicznych występujących

w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia i odzwierciedlających wadliwość analizy

stanu faktycznego i prawnego sprawy dokonanej przez Sąd drugiej instancji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Oparcie wniosku na przesłance oczywistej zasadności skargi kasacyjnej

wymaga wykazania przez skarżącego niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka

(prima facie), bez konieczności pogłębionej analizy, zasadności przynajmniej

jednego zarzuty kasacyjnego. Skarżący powinien zawrzeć w skardze wyodrębniony

wywód prawny wskazujący, w czym przejawia się ,,oczywistość” naruszenia

przepisów prawa materialnego lub procesowego (zob. niepublikowane

postanowienia Sądu Najwyższego z: 5 września 2008 r., sygn. akt I CZ 64/08; 19

grudnia 2001 r., sygn. akt IV CZ 200/01; 9 czerwca 2008 r., sygn. akt II UK 37/08).

Oczywistej zasadności skargi kasacyjnej skarżący upatruje w błędach

logicznych występujących w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia

i odzwierciedlających wadliwość analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy,

której dokonał Sąd drugiej instancji. Tymczasem skarżący obowiązany jest w

uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania przytoczyć

odpowiednie argumenty wyjaśniające, z jakiego powodu należy uznać, że

konkretny przepis prawa został w oczywisty sposób naruszony (zob. np.

I CSK 1602/24

4

postanowienia SN: z 24 września 2013 r., III SK 4/13; z 29 maja 2018 r., I CSK

42/18; z 24 września 2020 r., I CSK 131/20). Skarżący nie wskazał, w zakresie

którego zarzutu uważa skargę kasacyjną za oczywiście uzasadnioną.

W tej sytuacji uznać należy, że skarżący nie wykazał istnienia przesłanki

oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd

Najwyższy na podstawie art. 3989 k.p.c. oddalił wniosek o przyjęcie skargi do

rozpoznania.

Na podstawie art. 98 i 99 k.p.c. pozwanym przysługuje od skarżącego zwrot

kosztów sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną w wysokości stawki

minimalnej określonej w stosowanym odpowiednio § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia

Min. Sprawiedl. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

(G.G.)

[a.ł]