Zmieniona trasa linii przesyłowej. SN nie przyjął skargi o zasiedzenie służebności

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

I CSK 2252/24

2

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o czwartą z

wymienionych przesłanek.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, odwołanie się do przesłanki

oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia, w czym wyraża

się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że istotnie skarga

jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci

naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości

widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob.

m.in. postanowienie SN z 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Celem

sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie

jest wykazanie jedynie oczywistego naruszenie konkretnego przepisu prawa

materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której naruszenie to spowodowało

wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie SN z 6

listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ.).

Skarżąca, powołując się na oczywiste uzasadnienie skargi, podniosła, że

doszło do nierozpoznania istoty sprawy oraz naruszenia zasady dwuinstancyjności

postępowania. Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić, a tym bardziej nie

można zasadnie twierdzić, że naruszenia te są w niniejszej sprawie widoczne w

sposób rażący i oczywisty. Sąd drugiej instancji doszedł do odmiennych wniosków

niż Sąd pierwszej instancji; miał świadomość czego dotyczy wniosek i go oddalił,

przedstawiając wprawdzie zwięzłe, ale stosowne i poddające się kontroli kasacyjnej

uzasadnienie. Uznał, że doszło do tak daleko idącej zmiany przebiegu linii

przesyłowej i lokalizacji urządzeń przesyłowych, iż służebność objęta wnioskiem o

zasiedzenie nie była wykonywana, zaś w miejsce uprzedniej linii przesyłowej

pojawiła się inna, nieobjęta tym wnioskiem. Przedmiotem zasiadywania była zatem

inna służebność niż określona we wniosku. Skarżąca nie wykazała też przejęcia

linii przesyłowej. Nie oceniając wprawdzie trafności tego stanowiska, ale mając na

uwadze argumentację Sądu drugiej instancji i kierunek rozstrzygnięcia, nie można

I CSK 2252/24

3

uznać, że nie rozpoznał on przedmiotu sprawy oddalając wniosek o zasiedzenie

służebności, której substratu już nie ma i że tym sposobem pozbawił skarżącą

prawa do rozpoznania sprawy w dwóch instancjach.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Grzegorz Misiurek

(M.M.)

[a.ł]