SN odmówił przyjęcia skargi banku w sporze o kredyt frankowy

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o pierwszą i

drugą z wymienionych przesłanek.

Przez istotne zagadnienie prawne, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 1

k.p.c., należy rozumieć problem o charakterze prawnym, powstały na tle

konkretnego przepisu prawa, mający charakter rzeczywisty w tym znaczeniu, że

jego rozwiązanie stwarza realne i poważne trudności. Problem ten musi mieć

charakter uniwersalny, co oznacza, że jego rozwiązanie powinno służyć

rozstrzyganiu innych, podobnych spraw. Chodzi przy tym o problem, którego

wyjaśnienie jest konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy, a więc pozostający w

związku z podstawami skargi oraz z wiążącym Sąd Najwyższy, a ustalonym przez

sąd drugiej instancji, stanem faktycznym sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.) i także w

związku z podstawą prawną zaskarżonego wyroku (zob. postanowienia SN: z 21

maja 2013 r., IV CSK 53/13, z 3 lutego 2012 r., I UK 271/11, nie publ.). Konieczne

jest przytoczenie argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen.

Skarżący powinien nie tylko wskazać przepis prawa (materialnego lub

procesowego), którego dotyczy zagadnienie, ale także przedstawić pogłębioną

argumentację prawną w celu wykazania, że zagadnienie jest istotne, a jego

rozstrzygnięcie ma znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia w jego sprawie

(zob. m.in. postanowienia SN: z 23 sierpnia 2007 r., I UK 134/07, z 9 lutego 2011 r.,

III SK 41/10, nie publ.).

Natomiast oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na

tym, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga

wykazania, że określony przepis prawa, mimo, iż budzi poważne wątpliwości, nie

I CSK 249/24

3

doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane

przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub

podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (zob. postanowienia SN: z

13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, z 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, nie publ.).

Zdaniem skarżącej, w niniejszej sprawie występują istotne zagadnienia

prawne, a także potrzeba wykładni przepisów prawa, szczegółowo sformułowane

przez skarżącą w pkt III skargi, budzące poważne wątpliwości w zakresie

przesłanek ustalenia nieważności umowy kredytu waloryzowanego kursem franka

szwajcarskiego oraz zwrotu nienależnego świadczenia uiszczonego w wykonaniu

nieważnej umowy.

Sposób ujęcia wątpliwości przedstawionych przez skarżącą nie

odzwierciedla występowania istotnych zagadnień prawnych, a przepisy ich

dotyczące były przedmiotem wykładni Trybunału Sprawiedliwości UE oraz Sądu

Najwyższego. Problemy sformułowane przez skarżącą obecnie można zatem

uznać za wyjaśnione.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego zostało już wyjaśnione, że status osoby

fizycznej jako konsumenta wyznaczany jest w ramach konkretnej czynności

prawnej dokonywanej z przedsiębiorcą z uwzględnieniem jej rodzaju i celu. Nie

decyduje o nim to, czy dana osoba prowadzi działalność gospodarczą lub

zawodową, ale to, czy czynność zdziałana z przedsiębiorcą pozostaje w

bezpośrednim związku z jej działalnością. Punktem odniesienia przy ocenie

związku czynności prawnej z prowadzoną przez kredytobiorcę działalnością

gospodarczą jako bezpośredniego lub pośredniego są okoliczności danej sprawy

istniejące w czasie dokonywania skonkretyzowanej czynności. Właściwe dla jej

dokonania są kryteria rodzaju czynności prawnej i jej przedmiotu, typowego

charakteru czynności ze względu na prowadzoną działalność gospodarczą,

przeznaczenia nabywanego towaru lub usługi dla celu bezpośrednio lub pośrednio

związanego z działalnością gospodarczą (zob. postanowienie SN z dnia 28

listopada 2024 r., I CSK 2866/23, nie publ. oraz przywołane tam orzecznictwo).

Za pozbawione podstaw należy uznać wątpliwości mające na celu

podważenie stwierdzenia nieważności całej spornej umowy kredytu. W

I CSK 249/24

4

orzecznictwie Sądu Najwyższego dominuje pogląd, że klauzule kształtujące

mechanizm indeksacji, zastrzeżone w umowie kredytu złotowego indeksowanego

do waluty obcej (denominowanego w walucie obcej), określają główne świadczenie

kredytobiorcy (zob. np. wyrok SN z 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18, OSNC-ZD

2021, nr 2, poz. 20). Pogląd ten uwzględnia stanowisko TSUE podkreślające, że

za postanowienia umowne mieszczące się w pojęciu „głównego przedmiotu

umowy” w rozumieniu art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia

1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy

uważać te, które określają podstawowe świadczenia w ramach danej umowy i które

z tego względu charakteryzują tę umowę (zob. wyroki: z 30 kwietnia 2014 r., C-

26/13, Kásler i Káslerné Rábai, pkt 49-50; z 26 lutego 2015 r., C-143/13, Matei, pkt

54; z 23 kwietnia 2015 r., C-96/14, Van Hove, pkt 33; z 20 września 2017 r., C-

186/16, Andriciuc i in., pkt 35). Za takie uznawane są klauzule indeksacyjne

(waloryzacyjne), jak i postanowienia odnoszące się do ustalonego w walucie obcej

mechanizmu waloryzacji świadczeń (określane niekiedy jako „klauzule ryzyka

walutowego”), które wiążą się z obciążeniem kredytobiorcy – konsumenta ryzykiem

zmiany kursu waluty i związanym z tym ryzykiem zwiększenia kosztu kredytu (zob.

wyroki TSUE: z 20 września 2018 r., C-51/17, OTP Bank i OTP Faktoring, pkt 68; z

14 marca 2019 r., C-118/17, Dunai, pkt 48; z 3 października 2019 r., C-260/18,

Dziubak, pkt 44).

Klauzule waloryzacyjne, które nie zostały wyrażone w umowie kredytu w

sposób jasny i precyzyjny, podlegają badaniu pod kątem spełnienia przesłanek z

art. 3851 § 1 k.c. Przyjmuje się przy tym, że wymaganie wyrażenia warunku

umownego prostym i zrozumiałym językiem nakazuje, by umowa przedstawiała w

sposób przejrzysty konkretne działanie mechanizmu, do którego odnosi się ów

warunek, a także, w zależności od przypadku, związek między tym mechanizmem

a mechanizmem przewidzianym w innych warunkach, tak by konsument był w

stanie oszacować, w oparciu o jednoznaczne i zrozumiałe kryteria, wypływające dla

niego z tej umowy konsekwencje ekonomiczne. Sąd Najwyższy wyjaśnił, że

postanowienia umowy (regulaminu), określające zarówno zasady przeliczenia

kwoty udzielonego kredytu na złotówki przy wypłacie kredytu, jak i spłacanych rat

na walutę obcą, pozwalające bankowi swobodnie kształtować kurs waluty obcej,

I CSK 249/24

5

mają charakter niedozwolonych postanowień umownych (zob. np. wyrok z 22

stycznia 2016 r., I CSK 1049/14, OSNC 2016, nr 11, poz. 134); kształtują prawa i

obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco

naruszając jego interesy. Sprzeczność z dobrymi obyczajami i naruszenie

interesów konsumenta polega w tym przypadku na uzależnieniu wysokości

świadczenia banku oraz wysokości świadczenia konsumenta od swobodnej decyzji

banku. Zarówno przeliczenie kwoty kredytu na złotówki w chwili jego wypłaty, jak i

przeliczenie odwrotne w chwili wymagalności poszczególnych spłacanych rat, służy

określeniu wysokości świadczenia konsumenta. Takie postanowienia, które

uprawniają bank do jednostronnego ustalenia kursów walut, są nietransparentne i

pozostawiają pole do arbitralnego działania banku; obarczają kredytobiorcę

nieprzewidywalnym ryzykiem oraz naruszają równorzędność stron. Są one

niedopuszczalne, niezależnie od tego, czy swoboda przedsiębiorcy (banku) w

ustaleniu kursu jest pełna, czy w jakiś sposób ograniczona, np. w razie

wprowadzenia możliwych maksymalnych odchyleń od kursu ustalanego z

wykorzystaniem obiektywnych kryteriów.

Ocena tych klauzul powinna uwzględniać normatywny charakter umowy;

przedmiotem badania jest mający samodzielne znaczenie normotwórcze fragment

umowy, a nie wyodrębniona redakcyjnie jednostka takiej umowy.

Abuzywne klauzule indeksacyjne są od początku, z mocy samego prawa,

dotknięte bezskutecznością na korzyść kredytobiorcy, chyba że następczo udzieli

on świadomej i wolnej zgody na te klauzule i w ten sposób przywróci ich

skuteczność z mocą wsteczną (zob. uchwała składu siedmiu sędziów SN – zasada

prawna – z 7 maja 2021 r., III CZP 6/21, OSNC 2021, nr 9, poz. 56).

Wyeliminowanie ryzyka kursowego, charakterystycznego dla umowy kredytu

indeksowanego do waluty obcej i uzasadniającego powiązanie stawki

oprocentowania ze stawką LIBOR, jest równoznaczne z tak daleko idącym

przekształceniem umowy, że należy ją uznać za umowę o odmiennej istocie i

charakterze, choćby nadal chodziło tu tylko o inny podtyp czy wariant umowy

kredytu. Oznacza to z kolei, że bez tego rodzaju klauzul utrzymanie umowy o

charakterze zamierzonym przez strony nie jest możliwe, co przemawia za

I CSK 249/24

6

opowiedzeniem się o jej nieważności (zob. wyrok SN z 11 grudnia 2019 r., V CSK

382/18, OSNC-ZD B/2021, poz. 20).

Wyeliminowanie abuzywnych klauzul przeliczeniowych nie prowadzi do

utrzymania w mocy kredytu indeksowanego kursem CHF jako kredytu złotowego

oprocentowanego według stawki LIBOR. Brak także podstaw do zastąpienia stawki

oprocentowania LIBOR stawką WIBOR (zob. wyroki SN: z 10 maja 2022 r., II CSKP

285/22, OSNC-ZD D/2022, poz. 45; z 13 maja 2022 r., II CSKP 293/22, nie publ.).

W razie stwierdzenia abuzywności klauzuli ryzyka walutowego i klauzul

przeliczeniowych utrzymanie umowy nie jest możliwe z prawnego punktu widzenia.

Jest tak zwłaszcza wówczas, gdy unieważnienie tych klauzul doprowadziłoby nie

tylko do zniesienia mechanizmu indeksacji oraz różnic kursów walutowych, ale

również – pośrednio – do zaniknięcia ryzyka kursowego, które jest bezpośrednio

związane z indeksacją kredytu do waluty obcej. W konsekwencji art. 6 ust. 1

dyrektywy 93/13 nie stoi na przeszkodzie temu, aby sąd krajowy, po stwierdzeniu

nieuczciwego charakteru niektórych warunków umowy kredytu indeksowanego do

waluty obcej i oprocentowanego według stopy procentowej bezpośrednio

powiązanej ze stopą międzybankową danej waluty, przyjął, zgodnie z prawem

krajowym, że umowa ta nie może nadal obowiązywać bez takich warunków z tego

powodu, iż ich usunięcie spowodowałoby zmianę charakteru głównego przedmiotu

umowy (zob. wyroki TSUE: z 14 marca 2019 r., C-118/17, pkt 52; z 5 czerwca 2019

r., C-38/17, HS, pkt 43; z 3 października 2019 r., C-260/18, pkt 44 i 45; także

postanowienie SN z 24 listopada 2022 r., I CSK 3127/22, nie publ.).

W ugruntowanym już orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że

mechanizm ustalania kursów waluty na podstawie tabel kursowych banku jest w

sposób oczywisty sprzeczny z dobrymi obyczajami, narusza rażąco interesy

konsumenta i równowagę stron, a klauzula która nie zawiera jednoznacznej treści i

przez to pozwala na pełną swobodę decyzyjną banku jest klauzulą niedozwoloną w

rozumieniu art. 3851 § 1 k.c. oraz że niedozwolone postanowienie umowne jest od

początku, z mocy samego prawa, dotknięte bezskutecznością na korzyść

konsumenta, który może udzielić następczo świadomej i wolnej zgody na to

postanowienie i w ten sposób przywrócić mu skuteczność z mocą wsteczną (zob.

I CSK 249/24

7

wyroki SN: z 23 czerwca 2022 r., II CSKP 36/22 i z 27 listopada 2019 r., II CSK

483/18 - nie publ. oraz uchwała w sprawie III CZP 6/21).

Oceny, czy postanowienie umowne jest niedozwolone (art. 3851 § 1 k.c.),

dokonuje się według stanu z chwili zawarcia umowy. Wykładnia językowa art. 3851

§ 1 zdanie pierwsze k.c. nie stwarza podstaw do przyjęcia, że w ramach oceny

abuzywności postanowienia istotny jest sposób jego stosowania przez

przedsiębiorcę. Decydujące znaczenie ma nie to, w jaki sposób przedsiębiorca

stosuje postanowienie i dla kogo jest to korzystne, lecz to, w jaki sposób

postanowienie kształtuje prawa i obowiązki konsumenta. Z przepisu wynika, że

przedmiotem oceny jest samo postanowienie, a więc wyrażona w określonej formie

(przeważnie słownej) treść normatywna, tzn. norma lub jej element określający

prawa lub obowiązki stron (zob. uchwała składu siedmiu sędziów SN z 20 listopada

2015 r., III CZP 17/15, OSNC 2016, nr 4, poz. 40), a jej punktem odniesienia –

sposób oddziaływania postanowienia na prawa i obowiązki konsumenta. Taka

interpretacja pozostaje w zgodzie z powszechnie akceptowanym poglądem, że art.

3851 § 1 k.c. jest instrumentem kontroli treści umowy (zob. uchwała SN z 20

czerwca 2018 r., III CZP 29/17, OSNC 2019, nr 1, poz. 2). Sankcje będące

konsekwencją abuzywności postanowień umownych działają ze skutkiem ex tunc,

co oznacza, że zdarzenia o charakterze następczym w stosunku do daty zawarcia

umowy zawierającej klauzule abuzywne pozostają bez znaczenia dla takiego

charakteru tych postanowień umownych: wyjątek stanowi wola konsumenta

(postanowienie SN z 10 grudnia 2024 r., I CSK 2074/23, nie publ.).

W zakresie proporcjonalności (dotkliwości) sankcji nieważności umowy,

należy mieć na uwadze, że konstrukcja zastosowana w art. 3851 k.c. i art. 3852 k.c.

ma realizować dyrektywne zadanie sankcyjne zniechęcając profesjonalnych

kontrahentów zawierających umowy z konsumentami do wprowadzania do nich

niedozwolonych postanowień (postanowienie SN z 5 października 2023 r., I CSK

5793/22, nie publ.).

I CSK 249/24

8

Zawarcie aneksu, jako czynność zdziałana po podpisaniu umowy kredytu,

pozostaje bez wpływu na jej nieważność, skoro nieważność ta występuje od

początku, a wyrok sądu jedynie to stwierdza.

Legalność stosowania klauzul niedozwolonych zawartych w konkretnej

umowie kredytu może – i powinna – być badana w trybie kontroli incydentalnej, z

uwzględnieniem postanowień całej umowy, rozkładu praw i obowiązków stron,

ryzyka jakie ponoszą, niezależnie od abstrakcyjnej oceny Sądu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów (zob. postanowienie SN z dnia 10 stycznia 2025 r., II

CSKP 231/23, nie publ.).

Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z 16 lutego 2021 r., III CZP 11/20

(OSNC 2021, Nr 6, poz. 40) odrzucił co do zasady zapatrywanie, że konsument

spłacający kredyt udzielony mu na podstawie umowy nieważnej czyni zadość

zasadom współżycia społecznego w rozumieniu art. 411 pkt 2 k.c. Uznał, że nie ma

potrzeby sięgania do tego jeżeli wzbogacony środkami pieniężnymi wypłaconymi

przez bank w wykonaniu nieważnej umowy kredytu jest prawnie (a nie tylko

moralnie) zobowiązany do jej zwrotu.

Sąd Najwyższy wyjaśnił również, że art. 411 pkt 4 k.c. normuje przypadki,

gdy zobowiązanie istnieje i dochodzi do przedwczesnego świadczenia z tego

zobowiązania, a zatem brak podstaw do twierdzenia, że spełniane świadczenie jest

nienależne, co oznacza, że podstawa prawna świadczenia w chwili jego spełnienia

nie budzi wątpliwości i następnie nie ulega zmianie, a przyjęcie stanowiska

przeciwnego prowadziłoby do niesymetrycznego rozliczenia stron w związku z

nieważnością umowy i chroniłoby interes tylko jednej z nich (zob. uzasadnienie

postanowienia z 6 lipca 2021 r., III CZP 41/20, nie publ.).

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Grzegorz Misiurek

[P.P.]

I CSK 249/24

9

[a.ł]