Pełnomocnik zrezygnował przed apelacją. SN nie przyjął skargi o podział majątku

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

I CSK 2536/24

2

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarżący wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o pierwszą i

trzecią z wymienionych przesłanek.

Przez istotne zagadnienie prawne, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 1

k.p.c., należy rozumieć problem o charakterze prawnym, powstały na tle

konkretnego przepisu prawa, mający charakter rzeczywisty w tym znaczeniu, że

jego rozwiązanie stwarza realne i poważne trudności. Problem ten musi mieć

charakter uniwersalny, co oznacza, że jego rozwiązanie powinno służyć

rozstrzyganiu innych, podobnych spraw. Chodzi przy tym o problem, którego

wyjaśnienie jest konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy, a więc pozostający w

związku z podstawami skargi oraz z wiążącym Sąd Najwyższy, a ustalonym przez

sąd drugiej instancji, stanem faktycznym sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.) i także w

związku z podstawą prawną zaskarżonego wyroku (zob. postanowienia SN: z 21

maja 2013 r., IV CSK 53/13, z 3 lutego 2012 r., I UK 271/11, nie publ.). Konieczne

jest przytoczenie argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen.

Skarżący powinien nie tylko wskazać przepis prawa (materialnego lub

procesowego), którego dotyczy zagadnienie, ale także przedstawić pogłębioną

argumentację prawną w celu wykazania, że zagadnienie jest istotne, a jego

rozstrzygnięcie ma znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia w jego sprawie

(zob. m.in. postanowienia SN: z 23 sierpnia 2007 r., I UK 134/07, z 9 lutego 2011 r.,

III SK 41/10, nie publ.).

Przedstawione przez skarżącego zagadnienie opiera się na zarzucie

przyjęcia przez Sąd drugiej instancji za własne ustaleń faktycznych Sądu pierwszej

instancji bez jakichkolwiek merytorycznych rozważań w tym zakresie, w sytuacji

gdy zarzuty apelacji obejmowały przede wszystkim sprzeczność ustaleń Sądu

pierwszej instancji ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Tak sformułowane

zagadnienie nie może być podstawą do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

gdyż rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego musi opierać się właśnie na

ustaleniach faktycznych poczynionych w sprawie, a nie zmierzać do ich

I CSK 2536/24

3

kwestionowania. Ustawodawca wyraźnie zastrzegł w art. 39813 § 2 k.p.c., iż w

postępowaniu kasacyjnym nie jest dopuszczalne powołanie nowych faktów i

dowodów, a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi

podstawę zaskarżonego orzeczenia; ponadto podstawą skargi kasacyjnej nie mogą

być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów – art. 3983 § 3 k.p.c.

Zdaniem skarżącego, w niniejszej sprawie doszło do pozbawienia go

możliwości obrony jego praw (art. 379 pkt 5 k.p.c.) wskutek nieodroczenia rozprawy

apelacyjnej pomimo zaprzestania reprezentowania uczestnika przez zawodowego

pełnomocnika tuż przed rozprawą apelacyjną oraz wobec niemożności

ustanowienia nowego pełnomocnika celem umożliwienia realizacji praw

procesowych na rozprawie. Z takim twierdzeniem nie można się zgodzić.

Podnoszona nieważność postępowania w drugiej instancji nie miała miejsca. Na

rozprawie apelacyjnej uczestnik był reprezentowany przez zawodowego

pełnomocnika, który aktywnie realizował prawo do obrony […].

Mając powyższe na uwadze, nie można przyjąć, że powołane przez

skarżącego przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zostały w sposób

właściwy wykazane.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Grzegorz Misiurek

(A.T.)

[a.ł]