W sprawie o ubezwłasnowolnienie SN nie przyjął skargi kasacyjnej S.B.

Zgodnie z brzmieniem art. 3989§ 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę

kasacyjną do rozpoznania w następujących wypadkach:

- w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne

- istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów

- zachodzi nieważność postępowania

- skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego rozpoznanie

przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości,

wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w

interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej wykładni i

stosowania prawa.

Skarga kasacyjna uczestniczki S.B. od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Łodzi

z dnia 6 czerwca 2025 r. zawiera wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania z

powołaniem się na jej oczywistą zasadność. Analiza wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia prowadzi jednakże do stwierdzenia,

że wskazana przez skarżącą podstawa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

nie zachodzi. Brak jest także podstaw by przyjąć, że w sprawie miała miejsce

nieważność postępowania.

Twierdzenie skarżącej o istnieniu przesłanki do przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania z powodu jej oczywistej zasadności, nie znajduje bowiem

dostatecznego uzasadnienia w świetle argumentacji przytoczonej w tym zakresie

przez skarżącego. W judykaturze utrwalone jest stanowisko, że oczywista

zasadność skargi kasacyjnej ma miejsce jedynie wówczas, gdy bez dokonania

głębszej analizy dla przeciętnego prawnika jest oczywiste, że podstawy skargi

zasługują na uwzględnienie, a zatem ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia

prawa, zauważalna prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej

i przesądza to o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym

uwzględnienie skargi. Dla takiej oceny stanowisko przedstawione przez skarżącą,

I CSK 3381/25

3

związane z zarzutem naruszenia art. 386 § 2 k.p.c. w zw. z art. 378 § 1, art. 379

pkt 5 i art. 5601 k.p.c. nie daje zaś podstaw.

Wymaga uwzględnienia, że uczestniczka postępowania brała osobiście udział w

postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji i nie złożyła wniosku o ustanowienie

jej pełnomocnika z urzędu. W ocenie Sądu Okręgowego zachodziły podstawy do

ubezwłasnowolnienia częściowego uczestniczki postępowania, a w tego rodzaju

sytuacji brak jest podstaw do uznania za oczywiste, że brak ustanowienia

pełnomocnika z urzędu doprowadził do pozbawienia uczestniczki możności obrony

jej praw. W apelacji sporządzonej przez zawodowego pełnomocnika nie

podnoszono, że w toku postepowania przed Sądem Okręgowym uczestniczka

została pozbawiona możliwości obrony swoich praw. W tej sytuacji twierdzenie

skarżącej, że Sąd Apelacyjny w sposób oczywisty naruszył przepisy postępowania

nie stwierdzając z urzędu nieważności postepowania przed Sądem pierwszej

instancji nie znajduje dostatecznego uzasadnienia.

Z tych względów w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania orzeczono jak w treści postanowienia (art.3989 § 2 k.p.c. ).

Dariusz Zawistowski