Zakaz prowadzenia firmy z czasów covid. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi

Wnioskodawczyni B.D. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu

Okręgowego w Rzeszowie, którym oddalono apelację skarżącej od postanowienia

Sądu pierwszej instancji wydanego w sprawie z udziałem M.W. o orzeczenie

zakazu prowadzenia działalności gospodarczej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Jako przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca

wskazała oczywistą zasadność skargi. Przedstawiła przy tym obszerny wywód,

z którego wynikało, że, zdaniem wnioskodawczyni, Sąd Okręgowy błędnie ocenił,

iż w sprawie nie doszło do obalenia domniemania wynikającego

z art. 15zzra ust. 1 zd. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych

rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem

COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych.

W konsekwencji wnioskodawczyni podnosiła, że w stosunku do uczestnika

powinien był zostać orzeczony zakaz prowadzenia działalności gospodarczej.

Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance

z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej prima facie

sprzeczności przyjętej przez Sąd drugiej instancji wykładni lub zastosowania prawa

z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji prawa.

Wnoszący skargę powinien więc zawrzeć w uzasadnieniu wniosku wywód prawny

wyjaśniający, w czym wyraża się "oczywista zasadność" skargi i przedstawić

odpowiednie argumenty (zob. postanowienie SN z 5 września 2008 r., I CZ 64/08).

Oczywista wadliwość kwestionowanego orzeczenia musi występować w ramach

podstaw skargi (zob. postanowienie SN z 20 grudnia 2001 r., III CKN 557/01).

Do przyjęcia skargi do rozpoznania na podstawie wskazanej przyczyny

kasacyjnej nie jest wystarczające samo kwalifikowane naruszenie prawa przez Sąd

drugiej instancji. W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. mowa bowiem o oczywistej zasadności

skargi, a nie o trafności zarzutu. Przytoczone przez skarżącego okoliczności

powinny zatem jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu

I CSK 360/25

3

skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła

(zob. postanowienie SN z 10 maja 2019 r., I CSK 768/18).

Przedstawiona przez skarżącą argumentacja nie spełnia opisanych wyżej

wymagań przede wszystkim dlatego, że nakierowana jest m.in. na zwalczanie

oceny o charakterze faktycznym. Tymczasem zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c.

podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub

oceny dowodów. Jednocześnie z art. 39813 § 2 k.p.c. wynika, że w postępowaniu

kasacyjnym nie jest dopuszczalne powołanie nowych faktów i dowodów, a Sąd

Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę

zaskarżonego orzeczenia.

W niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie ma okoliczność, że wspomniany

zakaz podnoszenia określonych zarzutów oraz skorelowane z nim związanie Sądu

Najwyższego ustaleniami faktycznymi i oceną dowodów sądu drugiej instancji,

dotyczą także tzw. bezdowodowych metod ustalania faktów, w tym domniemań

(zob. wyrok SN z 28 maja 2021 r., I CSKP 105/21, wraz z przywołanym tam

orzecznictwem). W konsekwencji to, czy w sprawie doszło do obalenia

domniemania z art. 15zzra ust. 1 zd. 3 ustawy covidowej, nie może być

przedmiotem oceny Sądu Najwyższego. Tym samym skarga kasacyjna dążąca do

wykazania, że dokonana przez Sąd Okręgowy ocena tej kwestii była błędna, nie

może zostać uznana za oczywiście uzasadnioną. W razie przyjęcia tej skargi do

rozpoznania wzruszenie kwestionowanej obecnie oceny Sądu drugiej instancji nie

byłoby bowiem dopuszczalne.

Niezależnie od powyższych uwag należy wskazać, że także sedno

przedstawionej w skardze kasacyjnej argumentacji, ocenionej w granicach

wyznaczonych ramami i celami badania skargi w ramach tzw. przedsądu, nie

przemawia za trafnością tezy wnioskodawczyni o oczywiście błędnym stanowisku

Sądu drugiej instancji, które miałoby zostać zwalczone racjami opisanymi

w – oczywiście zasadnej – skardze kasacyjnej.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że

z motywów skargi kasacyjnej nie wynika, by zachodziły przyczyny określone

w art. 3989 § 1 k.p.c., co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania.

I CSK 360/25

4

Uwzględniając okoliczności sprawy, Sąd Najwyższy za uzasadnione uznał

poprzestanie z rozstrzygnięciu o kosztach postępowania na zastosowaniu zasady

unormowanej w art. 520 § 1 k.p.c.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak

w sentencji postanowienia.

Beata Janiszewska

[J.T.]

[a.ł]