Skazany chciał wyłączyć sędzię SN za tryb jej powołania. Wniosek bez rozpoznania

W dniu 22 lipca 2025 r. do Sądu Najwyższego wpłynął, datowany na dzień

17 lipca 2025 r., wniosek skazanego B. Z. o wyłączenie SSN Małgorzaty Bednarek

od rozpoznania przydzielonej temu sędziemu sprawy kasacyjnej o sygn. akt I KK

187/25. Jako podstawę prawną autor wniosku wskazał art. 41 § 1 k.p.k., zaś z

treści złożonego pisma procesowego wynika, że w ocenie wnioskującego w

przedmiotowej sprawie zachodzą okoliczności mogące wywołać uzasadnioną

wątpliwość co do bezstronności SSN Małgorzaty Bednarek z uwagi na tryb jej

powołania na urząd sędziego Sądu Najwyższego, tj. na wniosek Krajowej Rady

Sądownictwa ukształtowanej na zasadach określonych w ustawie z dnia 8 grudnia

2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych

I KK 187/25

2

ustaw, której status jako niezależnego organu został zakwestionowany m.in. przez

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 19 listopada 2019 r.

wydanym w sprawach połączonych C-585/18, C-624/18 i C-625/18. Skazany

nadmienił, że na podstawie art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw

Człowieka i Podstawowych Wolności ma prawo do rzetelnego procesu, a

okoliczność, iż SSN Małgorzata Bednarek została w jego ocenie powołana na

stanowisko sędziego Sądu Najwyższego biorąc udział w wadliwej procedurze rodzi

wątpliwości co do jej bezstronności i nie daje gwarancji niezależności. Nadto w

wyroku Sądu Najwyższego z dnia 15 września 2020 r. w sprawie II KK 89/18

stwierdzono wprost, że udział SSN Małgorzaty Bednarek w składzie orzekającym

narusza standardy niezawisłości i bezstronności.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W aktualnym stanie procesowym złożony wniosek należało uznać za

niedopuszczalny z mocy ustawy, co skutkowało koniecznością jego pozostawienia

bez rozpoznania.

Z zawartej przez skazanego w treści wniosku argumentacji jednoznacznie

wynika, że domaga się on wyłączenia SSN Małgorzaty Bednarek od rozpoznania

sprawy kasacyjnej o sygn. akt I KK 187/25 wyłącznie z powodu nieprawidłowości w

toku procedury powołania na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego. Jak

natomiast wynika z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 marca 2020 r.,

sygn. akt P 22/19 „[a]rt. 41 § 1 w związku z art. 42 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca

1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 30), stosowany

odpowiednio na podstawie art. 741 pkt 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach

prawnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 75) w zakresie, w jakim dopuszcza rozpoznanie

wniosku o wyłączenie sędziego z powodu wadliwości powołania sędziego przez

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, w

skład której wchodzą sędziowie wybrani na podstawie art. 9a ustawy z dnia 12

maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 84, 609, 730 i

914 oraz z 2020 r. poz. 190), jest niezgodny z art. 179 w związku z art. 144 ust. 3

pkt 17 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej”. Tak więc wniosek o wyłączenie

sędziego złożony na podstawie art. 41 § 1 k.p.k., w którym wątpliwość co do

I KK 187/25

3

bezstronności sędziego wywodzona jest jedynie z okoliczności towarzyszących

powołaniu na stanowisko sędziego, jest niedopuszczalny z mocy ustawy i jako taki

powinien zostać pozostawiony bez rozpoznania. Podkreślić należy, że w myśl art.

190 ust. 1 Konstytucji RP orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc

powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Żaden organ nie posiada uprawnień do

weryfikacji oraz nierespektowania orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego (zob.m.in.

wyrok SN z dnia 22 sierpnia 2018 r., III PK 71/17; postanowienie SN z dnia 12

kwietnia 2021 r., sygn. I NZP 1/21; postanowienie SN z dnia 23 września 2021 r., IV

KZ 37/21; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 listopada 2021 r., IV KO

86/21; zdanie odrębne sędziego Sądu Najwyższego Dariusza Kali do uzasadnienia

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2023 r., sygn. akt III KK 435/22;

wyrok SN z dnia 19 maja 2023 r., I KA 4/23; postanowienie SN z dnia 28 listopada

2023 r., I KK 162/23; postanowienie SN z dnia 2 lutego 2024 r., III KK 439/23).

Stanowisko o niedopuszczalności przedmiotowego wniosku potwierdza

również treść art. 29 § 4 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (t.j.

Dz.U. z 2024 r., poz. 622; dalej ustawa o SN), dodanego ustawą z dnia 9 czerwca

2022 r. o zmianie ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.

z 2022 r., poz. 1259), który stanowi, że „okoliczności towarzyszące powołaniu

sędziego Sądu Najwyższego nie mogą stanowić wyłącznej podstawy do

podważenia orzeczenia wydanego z udziałem tego sędziego lub kwestionowania

jego niezawisłości i bezstronności”. Zresztą, skoro ustawa o SN w sposób

szczególny reguluje badanie kwestii bezstronności sędziego w kontekście

okoliczności towarzyszących powołaniu sędziego oraz jego postępowania po

powołaniu (vide art. 29 ustawy o SN), to w tym zakresie stanowi lex specialis w

stosunku do art. 41 § 1 k.p.k., wyłączając możliwość badania określonych w niej

przesłanek w ogólnej procedurze (por. postanowienie SN z dnia 26 stycznia 2023 r.,

sygn. akt V KK 485/21).

Powyższego stanowiska nie zmienia fakt, iż w innych sprawach Sąd

Najwyższy stwierdzał istnienie podstaw do wyłączenia SSN Małgorzaty Bednarek.

Po pierwsze, zgodnie z treścią art. 8 § 1 k.p.k. sąd karny rozstrzyga samodzielnie

zagadnienia faktyczne i prawne oraz nie jest związany rozstrzygnięciem innego

I KK 187/25

4

sądu lub organu. Po drugie, orzeczenia takie nie stanowią jednolitej linii

orzeczniczej, gdyż w szeregu innych orzeczeń, Sąd Najwyższy nie uznawał

wskazanej przez autora wniosku okoliczności za wystarczającą dla zaistnienia

przesłanek z art. 41 § 1 k.p.k. Po trzecie wreszcie, podkreślenia wymaga, że

orzeczenia takie opierały się na uchwale trzech połączonych Izb Sądu

Najwyższego: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 23

stycznia 2020 r., w sprawie sygn. akt BSA I-4110-1/20 (OSNKW 2020, nr 2, poz. 7),

która została uznana przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodną z art. 179, art.

144 ust. 3 pkt 17, art. 183 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 7 i art. 2 Konstytucji

RP; art. 2 i art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 EKPCz (wyrok

TK z dnia 20 kwietnia 2020 r., sygn. akt U 2/20, OTK-A 2020, nr 61). W związku z

powyższym, z dniem ogłoszenia rzeczonego wyroku Trybunału Konstytucyjnego

nie wywiera ona skutków prawnych polegających na związaniu jej treścią składów

orzekających Sądu Najwyższego. Zgodnie z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP

orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są

ostateczne. Żaden organ nie posiada uprawnień do weryfikacji oraz

nierespektowania orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego (zob.m.in. wyrok SN z dnia

22 sierpnia 2018 r., III PK 71/17; postanowienie SN z dnia 12 kwietnia 2021 r., sygn.

I NZP 1/21; postanowienie SN z dnia 23 września 2021 r., IV KZ 37/21;

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 listopada 2021 r., IV KO 86/21; zdanie

odrębne sędziego Sądu Najwyższego Dariusza Kali do uzasadnienia

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2023 r., sygn. akt III KK 435/22;

wyrok SN z dnia 19 maja 2023 r., I KA 4/23; postanowienie SN z dnia 28 listopada

2023 r., I KK 162/23; postanowienie SN z dnia 2 lutego 2024 r., III KK 439/23). Z

tych też względów udział w składzie orzekającym osoby powołanej na urząd

sędziego Sądu Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa

ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o

zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw nie

musi automatycznie zostać potraktowany jako bezwzględna przyczyna odwoławcza,

a w konsekwencji w każdym przypadku skutkować koniecznością wyłączenia od

rozpoznania sprawy (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28

I KK 187/25

5

listopada 2023 r., I KK 162/23; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia

2023 r., I KK 162/23).

Końcowo zauważyć należy, że TSUE w wyroku z dnia 9 lipca 2020 r., C-

272/19, VQ przeciwko Land Hessen, w pkt 54, wskazał, iż sam fakt, że władze

wykonawcze lub ustawodawcze uczestniczą w procesie mianowania sędziego, nie

może prowadzić do powstania zależności sędziego od tych władz, ani do

wzbudzenia wątpliwości co do jego bezstronności, jeżeli po mianowaniu

zainteresowany nie podlega żadnej presji i nie otrzymuje instrukcji w ramach

wykonywania swoich obowiązków (zob. postanowienie SN z dnia 10 sierpnia 2023

r., V KK 162/22). Skazany natomiast w treści złożonego wniosku w żaden sposób

nie wskazywał, aby taka sytuacja zachodziła w stosunku do SSN Małgorzaty

Bednarek.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.

[J.J.]

[a.ł]