Znęcanie w stanie urojeń wobec rodziny. SN oddalił kasację obrońcy podejrzanej

I KK 354/25

2

Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2024 r., sygn. akt VI K 550/24, Sąd

Rejonowy Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu, uznał, że podejrzana J.K.

będąc w stanie niepoczytalności określonej w art. 31 § 1 k.k. popełniła zarzucony

jej czyn zabroniony stanowiący przestępstwo z art. 207 § 1 k.k. na szkodę męża i

trójki małoletnich dzieci, na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw z art. 31 § 1 k.k

umorzył postępowanie oraz na podstawie art. 93a § 1 pkt 4 k.k., art. 93b § 1 k.k.,

art. 93 pkt 1 k.k., art. 93d § 1 k.k. i art. 93g § 1 k.k. orzeł wobec podejrzanej środek

zabezpieczający w postaci umieszczenia w zamkniętym zakładzie

psychiatrycznym. Ponadto na podstawie art. 99 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 39 pkt 2b i

art. 41a § 1 i § 4 k.k. orzekł wobec podejrzanej tytułem środka zabezpieczającego

zakaz zbliżania się do T.K. oraz małoletnich J.E. i T.K. na odległość mniejszą niż 20

metrów oraz zakaz kontaktowania się z nimi.

Powyższe orzeczenia zaskarżył w całości obrońca podejrzanej. Skarżący

zarzucił rozstrzygnięciu Sądu pierwszej naruszenie przepisów prawa procesowego,

które miało wpływ na treść orzeczenia oraz błąd w ustaleniach faktycznych.

Po rozpoznaniu zażalenia obrońcy podejrzanej Sąd Okręgowy w Poznaniu

postanowieniem z dnia 24 lutego 2025 r., sygn. akt IV Kz 839/24, utrzymał w mocy

zaskarżone postanowienie Sądu Rejonowego.

Kasację od wyroku Sądu drugiej instancji wniósł obrońca J.K. podnosząc

zarzuty naruszenie przepisów prawa procesowego, a to:

1. art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nierozważenie i nieustosunkowanie się przez Sąd

Okręgowy do wszystkich zarzutów i wniosków zażalenia, a jedynie zawarcie

w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia ogólnych ocen dotyczących

rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji;

2. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3

k.p.k. polegające na niedostrzeżeniu przez Sąd Okręgowy uchybień

w postanowieniu Sądu pierwszej instancji i wydaniu orzeczenia nadal

obarczonego uchybieniami wynikającymi z dokonania przez Sąd pierwszej

instancji oceny materiału dowodowego, przede wszystkim przyjęciu jako

własnych ustaleń i ocen dowodów poczynionych przez Sąd pierwszej instancji,

mimo że ustalenia te były błędne albowiem sprzeczne z dowodami

zgromadzonymi w sprawie i oparte na ich dowolnej ocenie, dokonane przy tym z

I KK 354/25

3

naruszeniem zasady in dubio pro reo, jak również nieopartej na całokształcie

dowodów, przy uwzględnieniu wyłącznie okoliczności niekorzystnych dla

podejrzanej i nie wzięcie pod uwagę tych, które świadczą na jej korzyść, poprzez

błędne przyjęcie, że podejrzana J.K. dopuściła się zarzucanego jej czynu w

sposób przyjęty przez Sąd pierwszej instancji a następnie przez Sąd drugiej

instancji, pomimo iż zebrany materiał przeczy przyjętej wersji zdarzenia przez

Sąd pierwszej instancji i nieuzasadnienie przez Sąd pierwszej w tym zakresie

stanowiska na podstawie jakich dowodów przyjął w tym zakresie rozstrzygnięcie,

3. art. 433 k.p.k. w zw. z art. 457 k.p.k. polegające na nienależytym rozpoznaniu

przez Sąd drugiej instancji zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy

podejrzanej tj. zarzutu naruszenia art. 410 k.p.k. i art. 4 i art. 7 w zw. z art. 5

k.p.k. i utrzymaniem przez Sąd Okręgowego w mocy orzeczenia w sytuacji, gdy

nie było ku temu podstaw, gdyż prawidłowo przeprowadzona kontrola

odwoławcza powinna skutkować ustaleniem, iż orzekając Sąd pierwszej instancji

dokonał dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów zebranych w niniejszym

postępowaniu oraz stan zdrowia J.K. nie uzasadnia orzeczenia względem niej

jakiegokolwiek środka zabezpieczającego, w szczególności w postaci

umieszczenia jej w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym oraz brak jest

podstaw do orzeczenia jakiegokolwiek środka karnego, w szczególności w

postaci zakazu zbliżania się i kontaktowania się, co uzasadniało umorzenie

postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez stwierdzenie, iż

podejrzana nie popełniła zarzucanego jej czynu oraz uchylenie środka

zabezpieczającego oraz środka karnego, względnie uchylenie postanowienia

Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz

było wynikiem dokonania pobieżnej kontroli odwoławczej;

4. art. 433 k.p.k. w zw. z art. 457 k.p.k. polegające na nienależytym rozpoznaniu

przez Sąd drugiej instancji zarzutów podniesionych w zażaleniu obrońcy

podejrzanej tj. zarzutu naruszenia art. 167 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. i art. 4

k.p.k. i art. 7 k.p.k. i art. 6 k.p.k. i art. 9 k.p.k. i art. 170 § 1 pkt 2, 3 i 5 k.p.k. i art.

410 k.p.k. i utrzymaniem przez Sąd Okręgowy w mocy orzeczenia w sytuacji,

gdy nie było ku temu podstaw, gdyż prawidłowo przeprowadzona kontrola

odwoławcza powinna skutkować ustaleniem, iż Sąd pierwszej instancji wydając

I KK 354/25

4

postanowienie w sposób nieuprawniony nie rozpoznał i nie przeprowadził

wniosków dowodowych zgłoszonych przez podejrzaną nawet z urzędu w

niniejszej sprawie, zmierzających do wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy i

naruszenie tym samym prawa do obrony podejrzanej, co uzasadniało umorzenie

postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez stwierdzenie, iż

podejrzana nie popełniła zarzucanego jej czynu oraz uchylenie środka

zabezpieczającego oraz środka karnego, względnie uchylenie postanowienia

Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz

było wynikiem dokonania pobieżnej kontroli odwoławczej;

5. art. 167 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. i art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. i art. 6 k.p.k. i

art. 9 k.p.k. i art. 170 § 1 pkt 2, 3 i 5 k.p.k. i art. 410 k.p.k. i art. 202 k.p.k.

polegające na nieuzasadnionym oddaleniu przez Sąd odwoławczy wniosku

obrońcy zgłoszonego w postępowaniu odwoławczym o powołanie biegłych

psychiatrów celem oceny aktualnego stanu zdrowia podejrzanej zgłoszonego na

rozprawie w dniu 24 lutego 2025 r. zmierzających do wyjaśnienia wszelkich

okoliczności sprawy i naruszenie tym samym prawa do obrony podejrzanej;

6. art. 433 k.p.k. w zw. z art. 457 k.p.k. polegające na nienależytym rozpoznaniu

przez Sąd drugiej instancji zarzutów podniesionych w zażaleniu podejrzanej tj.

zarzutu naruszenia art. 94 § 1 pkt 5 k.p.k. i utrzymaniem przez Sąd Okręgowy w

mocy orzeczenia w sytuacji, gdy nie było ku temu podstaw, gdyż prawidłowo

przeprowadzona kontrola odwoławcza powinna skutkować ustaleniem, iż brak

jest właściwego uzasadnienia postanowienia Sądu pierwszej instancji w zakresie

dotyczącym zaawansowania choroby psychicznej podejrzanej w kontekście

podstaw stosowania środków zabezpieczających, co uzasadniało umorzenie

postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez stwierdzenie, iż

podejrzana nie popełniła zarzucanego jej czynu oraz uchylenie środka

zabezpieczającego oraz środka karnego, względnie uchylenie postanowienia

Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz

było wynikiem dokonania pobieżnej kontroli odwoławczej;

7. art. 433 k.p.k. w zw. z art. 457 k.p.k. polegające na nienależytym rozpoznaniu

przez Sąd drugiej instancji zarzutów podniesionych w zażaleniu podejrzanej, tj.

zarzutu naruszenia art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k. i utrzymaniem przez Sąd Okręgowy w

I KK 354/25

5

mocy orzeczenia w sytuacji, gdy nie było ku temu podstaw, gdyż prawidłowo

przeprowadzona kontrola odwoławcza powinna skutkować ustaleniem, iż

podejrzana nie popełniła zarzucanego jej czynu na podstawie art. 17 § 1 pkt 1

k.p.k., co uzasadniało umorzenie postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 1

k.p.k. poprzez stwierdzenie, iż podejrzana nie popełniła zarzucanego jej czynu

oraz uchylenie środka zabezpieczającego oraz środka karnego, względnie

uchylenie postanowienia Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania oraz było wynikiem dokonania pobieżnej kontroli

odwoławczej;

8. art. 433 k.p.k. w zw. z art. 457 k.p.k. polegające na nienależytym rozpoznaniu

przez Sąd drugiej instancji zarzutów podniesionych w zażaleniu podejrzanej

tj. zarzutu naruszenia art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. i utrzymaniem przez Sąd Okręgowy

w mocy orzeczenia w sytuacji, gdy nie było ku temu podstaw, gdyż prawidłowo

przeprowadzona kontrola odwoławcza powinna skutkować ustaleniem,

iż zarzucany podejrzanej czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego,

co uzasadniało umorzenie postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.

poprzez stwierdzenie, iż zarzucany podejrzanej czyn nie zawiera znamion czynu

zabronionego oraz uchylenie środka zabezpieczającego oraz środka karnego,

względnie uchylenie postanowienia Sądu pierwszej instancji i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania oraz było wynikiem dokonania pobieżnej

kontroli odwoławczej;

9. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 i 2 k.p.k.

polegające na nienależytym rozpoznaniu przez Sąd drugiej instancji zarzutów

podniesionego w apelacji obrońcy podejrzanej, tj. zarzutu błędu w ustaleniach

faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, poprzez błędne przyjęcie, że

podejrzana J.K. dopuściła się zarzucanego jej czynu, a także by stan zdrowia

J.K. uzasadniał orzeczenie względem niej środka zabezpieczającego w postaci

umieszczenia jej w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym oraz środka karnego

w postaci zakazu zbliżania się oraz kontaktowania, podczas gdy okoliczności

ujawnione w toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji przemawiają za

przyjęciem braku winy podejrzanej oraz w świetle aktualnego stanu zdrowia

podejrzanej brak jest przesłanek do orzeczenia jakiegokolwiek środka

I KK 354/25

6

zabezpieczającego, w szczególności poprzez umieszczenie J.K. w zamkniętym

zakładzie psychiatrycznym oraz brak jest przesłanek do orzeczenia

jakiegokolwiek środka karnego, w postaci zakazu kontaktowania się i zakazu

zbliżania się, co uzasadniało umorzenie postępowania na podstawie art. 17 § 1

pkt 1 k.p.k. poprzez stwierdzenie, iż podejrzana nie popełniła zarzucanego jej

czynu oraz uchylenie środka zabezpieczającego oraz środka karnego, względnie

uchylenie postanowienia Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania oraz było wynikiem dokonania pobieżnej kontroli

odwoławczej;

10. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 410

k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nie zastosowanie zasady in dubio pro reo i

nie rozstrzygnięcie przez Sąd Okręgowy wszelkich wątpliwości na korzyść

podejrzanej J.K., w szczególności na niedostrzeżeniu przez Sąd Okręgowy

uchybień w postanowienia Sądu I instancji i wydaniu orzeczenia nadal

obarczonego uchybieniami wynikającymi z dokonania przez Sąd I instancji oceny

materiału dowodowego, a przede wszystkim przyjęciu jako własnych ustaleń i

ocen dowodów poczynionych przez Sąd I instancji, mimo że ustalenia te były

błędne albowiem sprzeczne z dowodami zgromadzonymi w sprawie i oparte na

ich dowolnej ocenie, dokonane przy tym z naruszeniem zasady in dubio pro reo,

jak również nieoparte na całokształcie dowodów, przy uwzględnieniu wyłącznie

okoliczności niekorzystnych dla podejrzanej i nie wzięciu pod uwagę tych, które

świadczą na jej korzyść, co uzasadniało umorzenie postępowania na podstawie

art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez stwierdzenie, iż podejrzana nie popełniła

zarzucanego jej czynu oraz uchylenie środka zabezpieczającego oraz środka

karnego, względnie uchylenie postanowienia Sądu pierwszej instancji i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz było wynikiem dokonania

pobieżnej kontroli odwoławczej;

11. art. 4 i 7, 5 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez

dokonanie przez Sąd Okręgowy dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału

dowodowego i bezzasadne przyjęcie, iż pozbawione są one przymiotu

wiarygodności w zakresie okoliczności przemawiających na korzyść podejrzanej,

I KK 354/25

7

a także nie odniesienie się do kluczowych dowodów na korzyść podejrzanej,

w szczególności co do stanu zdrowia podejrzanej;

12. art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., poprzez niezastosowanie zasady in dubio

pro reo i nierozstrzygnięcie przez Sąd Okręgowy wszelkich wątpliwości na

korzyść podejrzanej J.K.;

13. art 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 4 i art. 5 i art. 7 i 8

k.p.k., poprzez sporządzenie przez Sąd Okręgowy uzasadnienia postanowienia

niezgodnie z wymogami ustawy, w sposób lakoniczny oraz pobieżny, przyjmując

za podstawę tylko i wyłącznie okoliczności przemawiające za prawidłowością

wersji przyjętej przez Sąd pierwszej instancji, przy jednoczesnym zaniechaniu

rozważenia okoliczności wersji przeciwnej i okoliczności oraz dowodów

korzystnych dla podejrzanej, a także wątpliwości wynikających z materiału

dowodowego na korzyść podejrzanej.

Formułując przytoczone zarzuty obrońca wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu Okręgowego w Poznaniu w całości

i poprzedzającego go postanowienia Sądu Rejonowego Poznań-Nowe Miasto

i Wilda w Poznaniu w całości i przekazanie sprawy w całości Sądowi pierwszej

instancji do ponownego rozpoznania;

2. ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu Okręgowego

w Poznaniu w całości i przekazanie w całości sprawy Sądowi drugiej instancji do

ponownego rozpoznania;

3. zasądzenie na rzecz ustanowionego obrońcy z urzędu kosztów pomocy prawnej

udzielonej podejrzanej z urzędu związanych z obroną z urzędu podejrzanej

w postępowaniu kasacyjnym, które to koszty nie zostały zapłacone przez

podejrzaną w całości lub w części według norm przepisanych;

4. nieobciążanie podejrzanej kosztami postępowania kasacyjnego w całości,

w przypadku uznania kasacji za niezasadną.

W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako

oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasację obrońcy skazanego jako oczywiście bezzasadną należało oddalić

na podstawie art. 535 § 3 k.p.k.

I KK 354/25

8

Na wstępie należy przypomnieć autorowi nadzwyczajnego środka

zaskarżenia, że postępowanie kasacyjne w sprawach karnych nie służy

weryfikowaniu ustaleń faktycznych dokonanych w Sądzie pierwszej instancji, co jak

trafnie zwrócił uwagę prokurator w odpowiedzi na kasację, ma miejsce na gruncie

analizowanej sprawy. Obrońca w swoim stanowisku próbuje bowiem nakłonić Sąd

Najwyższy jako swego rodzaju trzecią instancję do dokonania ponownej kontroli o

charakterze instncyjnym.

Ponadto Skarżący nie podnosi w treści nadzwyczajnego środka zaskarżenia

żadnych konkretnych argumentów, które miałyby stanowić uzasadnienie

stwierdzenia, że Sąd Okręgowy w Poznaniu dopuścił się naruszeń przepisów

prawa procesowego. Podniesione przez obrońcę podejrzanej J.K. w

nadzwyczajnym środku zaskarżenia zarzuty stanowią w swej istocie polemikę ze

stanem faktycznym ustalonym przez Sąd pierwszej instancji. Uzasadnienie

zarzutów kasacji zawiera ogólniki, które koncentrują się wokół dwóch zasadniczych

kwestii. Skarżący porusza bowiem w rzeczywistości w kasacji – wspomniany już

błąd w ustaleniach faktycznych poczynionych przez Sąd pierwszej instancji i

zaaprobowanych przez Sąd odwoławczy oraz rozpoznanie sprawy z pominięciem

zasady in dubio pro reo. Mając to na uwadze Sąd Najwyższy odniósł się do

zarzutów obrońcy zbiorczo.

Analiza wniesionych w sprawie środków zaskarżenia, orzeczeń Sądów

pierwszej i drugiej instancji, a także zgromadzonego w sprawie materiału

dowodowego, doprowadziła Sąd Najwyższy do wniosku, że niezasadne są

twierdzenia obrońcy zawarte w kasacji, jakoby Sąd odwoławczy nieprawidłowo

przyjął i uznał za swoje ustalenia faktyczne i poprzedzającą je ocenę dowodów,

dokonane przez Sąd pierwszej instancji.

Ustalenia te w żadnym razie nie były sprzeczne z materiałem dowodowym

zgromadzonym w sprawie. Sąd pierwszej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie

na solidnym materiale dowodowym, który ocenił swobodnie, ale z uwzględnieniem

zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia

życiowego. Opinie biegłych w analizowanej sprawie były kategoryczne. Wnioski w

nich zawarte jednoznaczne. Nie pozostawiały żadnych wątpliwości. Brak również

podstaw do podważania pozostałego materiału dowodowego zgromadzonego w

I KK 354/25

9

sprawie, w szczególności zaś zeznań męża J.K. Zasadnie zatem Sąd odwoławczy

zaakceptował, utrzymując w mocy orzeczenie Sądu Rejonowego Poznań-Nowe

Miasto i Wilda w Poznaniu. Wyczerpująco odniósł się do zarzutów sformułowanych

w zażaleniu obrońcy. Stąd brak podstaw do kontestowania uzasadnienia

rozstrzygnięcia Sądu drugiej instancji. Twierdzenia obrońcy, jakoby podejrzana nie

popełniła zarzucanego jej czynu, dlatego brak jest podstaw do orzeczenia wobec

niej najbardziej dolegliwego środka zabezpieczającego są gołosłowne i w zasadzie

niczym niepoparte. Trafnie zwraca bowiem uwagę Sąd odwoławczy w

uzasadnieniu, że wypowiedzi podejrzanej w toku postępowania sądowego,

motywacja jej działań oraz treść licznych pism procesowych kierowanych do Sądu

tylko utwierdziły w przekonaniu, że myślenie, a co jest jego bezpośrednią

konsekwencją działania J.K., są zdominowane przez chorobę w postaci

uporczywych zaburzeń urojeniowych. J.K. jest całkowicie bezkrytyczna wobec tego

jak zachowała się wobec swoich najbliższych, a przede wszystkim małoletnich

dzieci, których dobro ma szczególne znaczenie. Leczenie ambulatoryjne na które

zwraca uwagę obrońca, jak wynika z uznanych przez oba Sądy za wiarygodne

opinii biegłych, nie przyniesie oczekiwanych rezultatów i nie zminimalizuje

występującego ryzyka popełnienia przez J.K. czynów zabronionych o znacznej

szkodliwości społecznej, związanych z jej chorobą psychiczną. Biegli formułując te

wnioski, byli konsekwentni. Stąd też przedstawiana w toku postępowania

odwoławczego informacja o zgłoszeniu się przez podejrzaną do poradni zdrowia

psychicznego w dniu 12 lutego 2025 r. i deklaracja przyjmowania zaordynowanych

leków nie miały wpływu na decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonego

postanowienia. Ponadto, słusznie zwrócił uwagę także Sąd odwoławczy w swym

uzasadnieniu, że mające zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie

opinie biegłych psychiatrów i psychologa, uwzględniły oprócz danych o stanie

psychicznym badanej, także jej sytuację życiową i stan rodzinny. Dokumenty te były

również aktualne w momencie orzekania przez Sąd odwoławczy, ponieważ od

czasu wydania ostatniej minęły zaledwie 3 miesiące.

Twierdzenia zaprzeczające zasadności rozstrzygnięć Sądów obu instancji

wysuwane przez obrońcę mają zatem czysto polemiczny charakter, wynikający z

kierunku owych rozstrzygnięć – na niekorzyść J.K. Ponadto w istocie swej nie

I KK 354/25

10

uzasadniają, jak już wcześniej nadmieniono, podnoszonego w treści zarzutów

naruszenia przepisów prawa procesowego, a kwestionują ustalony w sprawie stan

faktyczny.

Odnosząc się natomiast do twierdzeń Skarżącego wskazujących na

naruszenie przez Sąd drugiej instancji zasady in dubio pro reo należy przypomnieć

w tym miejscu autorowi kasacji, zwłaszcza w kontekście przywołanego łącznie z

art. 7 k.p.k. rażącego naruszenia przepisu art. 5 § 2 k.p.k., co wielokrotne

stwierdzał Sąd Najwyższy w swoich judykatach, że „art. 5 § 2 k.p.k. dotyczy

wątpliwości, które ma i nie jest w stanie rozstrzygnąć sąd rozpoznający sprawę, nie

zaś wątpliwości którejś ze stron co do prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego

przez ten sąd.” (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2024 r., III

KK 70/24). Ponadto jak stwierdził Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia z dnia 14

lipca 2022 r., II KK 263/22 „zarzut naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. nie może być

stawiany łącznie z obrazą art. 7 k.p.k., a to z tego powodu, iż naruszenie zasady in

dubio pro reo możliwe jest jedynie wtedy, gdy sąd w sposób prawidłowy

przeprowadził postępowanie dowodowe i w sposób zgodny z art. 7 k.p.k. ocenił

zgromadzone dowody, a pomimo tego, z dowodów uznanych za wiarygodne, nadal

wynikają co najmniej dwie równoprawne wersje faktyczne i organ procesowy

rozstrzyga niedające się usunąć wątpliwości, niezgodnie z kierunkiem określonym

w przepisie art. 5 § 2 k.p.k.”. W realiach przedmiotowej sprawy, wobec obszerności

zgromadzonego materiału dowodowego, do takiej sytuacji nie doszło. Sądy

pierwszej i drugiej instancji rzetelnie i wyczerpująco wykazały, przytaczając

okoliczności i dowody, które nakazywały uznać sprawstwo J.K. w zakresie

popełnienia zarzuconego jej czynu.

Z tych wszystkich względów kasacja została uznana za oczywiście

bezzasadną i oddalona na posiedzeniu, o którym stanowi art. 535 § 3 k.p.k., a

zwalniając podejrzaną J.K. od ponoszenia kosztów postępowania kasacyjnego

kierowano się treścią art. 624 § 1 k.p.k. (przemawia za tym stan majątkowy

podejrzanej, fakt jej pobytu w zakładzie psychiatrycznym i w związku z tym

nieosiąganie dochodów, a wreszcie względy słuszności).

I KK 354/25

11

Jednocześnie Sąd Najwyższy uwzględnił zasadny wniosek obrońcy z

urzędu podejrzanej J.K. i zasądził mu stosowną kwotę z tytułu sporządzenia i

wniesienia kasacji.

Kierując się przedstawionymi motywami Sąd Najwyższy rozstrzygnął jak w

części dyspozytywnej postanowienia.

SSN (Tomasz Arymiuk)

[WB]

[r.g.]