Skazany z art. 297 § 1 k.k. nie doczekał się wznowienia. SN oddalił zażalenie

Sąd Najwyższy postanowieniem z 8 października 2025 r. w sprawie I KO

106/25 – na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. – odmówił przyjęcia wniosku skazanego

G.G., osobiście przez niego sporządzonego, o wznowienie postępowania

zakończonego

prawomocnym

wyrokiem

Sądu

Apelacyjnego

I KZ 58/25

2

w Poznaniu z 6 czerwca 2024 r. sygn. akt II AKa 93/24, utrzymującym w mocy

wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z 16 lutego 2024 r. sygn. akt III K 503/23.

Postanowienie to zaskarżył G.G. W zażaleniu ponownie podniósł, że został

pomówiony przez pokrzywdzoną, która ma problemy ze zdrowiem psychicznym, a

na skutek nierzetelnego postępowania i wadliwej oceny zgromadzonych w sprawie

dowodów – zwłaszcza nagrania z należącego do niego telefonu komórkowego –

Sądy orzekające w sprawie niesłusznie orzekły o jego winie. Padł zatem ofiarą

intrygi ze strony E.S., która fałszywie oskarżyła go o gwałt. W konkluzji wniósł o

ponowne rozpoznanie sprawy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie skazanego G.G. na uwzględnienie nie zasługuje.

Zgodnie z art. 545 § 3 k.p.k. – sąd odmawia przyjęcia wniosku o wznowienie

postępowania, bez wzywania strony do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli

z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już

rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista

bezzasadność. W myśl tego przepisu sąd nie rozpoznaje merytorycznie wniosku,

nie bada więc także jego zasadności pod kątem ewentualnych podstaw wznowienia.

Natomiast wniosek taki podlega kontroli o charakterze quasi formalnym, pod kątem

hipotetycznej możliwości wznowienia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 25

września 2015 r. sygn. akt II KO 49/15).

Analiza złożonego przez G.G. wniosku oraz uzasadnienia zaskarżonego

postanowienia Sądu Najwyższego z 16 kwietnia 2025 r. prowadzi do konkluzji, że

zasadne jest wyrażone tam przekonanie Sądu Najwyższego

o oczywistej bezzasadności przedmiotowego wniosku. Skarżący nie zaprezentował

żadnych okoliczności świadczących o tym, iż zaskarżone orzeczenie zostało

wydane z naruszeniem prawa bądź też zostało oparte na wadliwie dokonanych

ustaleniach faktycznych. W swym zażaleniu w istocie nie przedstawił żadnych

argumentów, które wskazywałyby na to, że zaskarżone postanowienie jest błędne,

wydane z naruszeniem prawa, czy niedostrzegające argumentacji skazanego

przedstawionej w uzasadnieniu wniosku.

I KZ 58/25

3

[WB]

[a.ł]