Skarżący o kredyt frankowy dostał 2000 zł za przewlekłość apelacji w Gdańsku

I NSP 134/25

3

K. L. (dalej: „skarżący”) pismem z 3 kwietnia 2025 r. (data prezentaty Sądu

Najwyższego), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, działając na

podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie

prawa strony do rozpoznawania sprawy w postępowaniu przygotowawczym

prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez

nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725, dalej: ustawa o skardze

na przewlekłość postępowania) wniósł skargę na przewlekłość postępowania w

sprawie toczącej się przed Sądem Apelacyjnym w Gdańsku pod sygn. V ACa

1589/23. Skarżący domaga się stwierdzenia przewlekłości wskazanego

postępowania, a także wydania Sądowi Apelacyjnemu w Gdańsku zaleceń, co do

podjęcia w wyznaczonym terminie odpowiednich czynności zmierzających do

możliwie najszybszego zakończenia postępowania poprzez wyznaczenie

posiedzenia celem rozpoznania apelacji oraz przyznania skarżącemu od Skarbu

Państwa sumy pieniężnej w wysokości 20.000 zł, jak i zasądzenie kosztów

postępowania wywołanego skargą, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że postępowanie toczy się przed Sądem

Apelacyjnym w Gdańsku już od ponad 18 miesięcy (ponad półtorej roku), a mimo

to Sąd nie wyznaczył jak dotąd rozprawy w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę z dnia 25 lipca 2025 r. Prezes Sądu Apelacyjnego

w Gdańsku zgłosił swój udział w sprawie oraz wniósł o oddalenie skargi

na przewlekłość postępowania jako bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość strona może

wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy,

nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki,

jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego

postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych

okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia

sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego. Przepis

art. 2 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania doprecyzowuje,

I NSP 134/25

4

że przy badaniu tego, czy w sprawie doszło do przewlekłości postępowania,

należy w szczególności ocenić terminowość i prawidłowość czynności podjętych

przez sąd w celu wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie.

Ustawa o skardze na przewlekłość nie określa wyraźnie, jaki okres

oczekiwania na rozpoznanie sprawy należy uznać za nieuzasadnioną zwłokę.

Judykatura Sądu Najwyższego stoi na stanowisku, że o przewlekłości

postępowania można mówić z reguły w przypadku bezczynności sądu polegające

na niewyznaczeniu rozprawy, która trwa co najmniej 12 miesięcy (zob. m.in.

postanowienia Sądu Najwyższego: z 12 maja 2005 r., III SPP 96/05; z 16 marca

2006 r., III SPP 10/06; z 21 marca 2006 r., III SPP 13/06; z 14 lipca 2016 r., III SPP

55/16; z 7 marca 2017 r., III SPP 6/17; z 19 października 2017 r., III SPP 42/17;

z 21 lutego 2018 r., III SPP 3/18; z 22 stycznia 2019 r., I NSP 71/18; z 3 grudnia

2019 r., I NSP 160/19; z 28 września 2021 r., I NSP 145/21). W części orzeczeń

w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych wskazuje się,

że także krótsza, np. ośmiomiesięczna bezczynność sądu, naruszyć może prawo

strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej

zwłoki (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 8 maja 2013 r., III SPP 51/13;

z 17 grudnia 2013 r., III SPP 242/13; z 27 marca 2019 r., I NSP 88/18).

Ten utrwalony standard orzeczniczy wyznacza swoiste domniemanie

co do zaistnienia przewlekłości postępowania lub braku tejże. Sąd Najwyższy

zwracał jednak uwagę, że nieuprawniona jest teza, iż przekroczenie okresu

12 miesięcy trwania postępowania oznacza automatycznie wystąpienie stanu

przewlekłości, bez względu na okoliczności danej sprawy, a oceniając czy w danej

sprawie mamy do czynienia z przewlekłością postępowania należy brać pod uwagę

kryteria określone w art. 2 tej ustawy, zgodnie z którymi dla stwierdzenia,

czy w sprawie doszło do przewlekłości postępowania, należy w szczególności

ocenić terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez sąd w celu wydania

rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie (zob. postanowienia

Sądu Najwyższego: z 11 lipca 2019 r., I NSP 48/19; z 6 maja 2020 r., I NSP 34/20;

z 10 listopada 2020 r., I NSP 142/20; z 28 września 2021 r, I NSP 145/21).

Podobnie przesłanki stwierdzenia przewlekłości postępowania określa ETPC,

który ocenia, czy przewlekłość postępowania jest nieuzasadniona, w świetle

I NSP 134/25

5

szczególnych warunków sprawy i przy uwzględnieniu takich kryteriów,

jak skomplikowanie (stopień złożoności) sprawy, zachowanie stron i organów

prowadzących sprawę oraz znaczenia materii objętej skargą (wyroki ETPC:

z 21 września 2000 r., skarga nr 33082/96, w sprawie Wojnowicz przeciwko Polsce;

z 4 kwietnia 2000 r., skarga nr 38670/97, w sprawie Dewicka przeciwko Polsce;

z 26 października 2000 r., skarga nr 25693/94, w sprawie Sobczyk przeciwko

Polsce; z 26 lipca 2001 r., skarga nr 29691/96, w sprawie Jedamski przeciwko

Polsce; z 14 stycznia 2003 r., skarga nr 39505/98, w sprawie W.M. przeciwko

Polsce; zob. też M.A. Nowicki, Europejski Trybunał Praw Człowieka – orzecznictwo,

Tom I – Prawo do rzetelnego procesu sądowego, Kraków 2001, s. 46 i n. oraz

powołane tam orzecznictwo tego Trybunału, a także postanowienia Sądu

Najwyższego: z 11 lipca 2019 r., I NSP 48/19; z 28 września 2021 r., I NSP 145/21).

W orzecznictwie ETPC nie określono jednak sztywnych granic czasowych

postępowania, których przekroczenie mogłoby być automatycznie uznane

za przewlekłość postępowania. Ocena spełnienia obowiązku zależy od okoliczności

konkretnej sprawy, a więc wymaga uwzględnienia wielu czynników wpływających

na tok postępowania (zob. P. Gorajewski, Rozsądny termin rozpoznania sprawy

przez sąd w świetle standardu Rady Europy a praktyka sądowoadministracyjna

(w) Stosowanie Prawa Europejskiego w orzecznictwie sądowym z 2019 r., s. 69-70;

oraz powołane tam orzecznictwo ETPC). Powyższe oznacza, że przewlekłości

postępowania nie ocenia się w sposób mechaniczny, lecz w każdej sprawie

indywidualnie (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 11 lipca 2019 r.,

I NSP 48/19; z 6 maja 2020 r., I NSP 34/20; z 10 listopada 2020 r., I NSP 142/20;

z 28 września 2021 r, I NSP 145/21).

Dokonując oceny, czy doszło do przewlekłości postępowania, a tym samym

czy naruszone zostało prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej

zwłoki, sąd – stosownie do treści art. 2 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość –

obok upływu czasu, uwzględnia indywidualne okoliczności sprawy związane

z postępowaniem, ale także okoliczności związane z organizacją wymiaru

sprawiedliwości.

Z analizy przedstawionych dokumentów wynika, że akta sprawy wpłynęły

do Sądu Apelacyjnego w Gdańsku w dniu 17 sierpnia 2023 r. wraz z zażaleniem

I NSP 134/25

6

skarżącego na postanowienie Sądu Okręgowego w Gdańsku z 26 maja 2023 r.

o oddaleniu wniosku o udzielenie zabezpieczenia oraz jego apelacją od wyroku

Sądu Okręgowego w Gdańsku z 23 lutego 2023 r. Tego samego dnia na skutek

przeprowadzonego losowania do rozpoznania sprawy wyznaczono skład

sędziowski i sprawę zarejestrowano w repertorium pod sygn. akt V ACa 1589/23.

Dnia 30 sierpnia 2023 r. na mocy zarządzenia asystenta sędziego odpisy zażalenia

i apelacji doręczono pełnomocnikowi strony powodowej oraz zawiadomiono

pełnomocników stron o wyznaczonym w drodze losowania składzie sędziowskim.

Dnia 6 października 2023 r. wpłynęła odpowiedź na apelacje. Natomiast w dniu

18 października 2023 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku zmienił zaskarżone

postanowienie Sądu I instancji i udzielił powodowi zabezpieczenia roszczenia

o ustalenie nieważności kredytu zgodnie z jego wnioskiem.

W dniu 27 września 2024 r. pocztą elektroniczną wpłynął wniosek

skarżącego o przyspieszenie postępowania i niezwłoczne wyznaczenie rozprawy

apelacyjnej. W odpowiedzi z 15 października 2024 r. pełnomocnik skarżącego

został poinformowany przez Przewodniczącego, iż sprawy wyznaczane

są na terminy rozpraw według kolejności w jakiej zostały uzupełnione braki apelacji.

Poinformowano go również o tym, że wpływ spraw do Sądu Apelacyjnego

w Gdańsku stale rośnie, co powoduje, że czas oczekiwania na wyznaczenie

terminu rozprawy jest wydłużony i w październiku 2024 r. wyznaczane były sprawy

na grudzień 2024 r., w których odpowiedź na apelacje lub termin do jej wniesienia

upłynęły w lipcu 2023 r. Wskazano, że przedmiotowa sprawa oczekuje

na wyznaczenie terminu rozprawy od października 2023 r. (wpływ odpowiedzi

na apelację), a zatem orientacyjny termin rozprawy to II/III kwartał 2025 r. oraz

że wyznaczenie w październiku 2024 r. terminu rozprawy nie wpłynie na termin

jej rozpoznania, natomiast zwiększy ryzyko tego, że na skutek niemożliwych

do przewidzenia okoliczności apelacja może będzie rozpoznana w tak określonym

terminie.

W świetle powyższego, od dnia wniesienia apelacji i wydania zarządzenia

o wpisaniu jej do repertorium ACa (tj. 17 sierpnia 2023 r.) do dnia wniesienia skargi

na przewlekłość (tj. 3 kwietnia 2025 r.), upłynęło prawie 19 miesięcy (dokładnie rok,

6 miesięcy i 16 dni). Wobec przedstawionych czynności w sprawie stanowiącej

I NSP 134/25

7

przedmiot rozpoznawanej skargi należy stwierdzić, że Sąd Apelacyjny w Gdańsku

podjął czynności zmierzające do rozpoznania tej sprawy jednak ze znaczną

przerwą, a w konsekwencji nie rozpoznał jej prawomocnie do dnia rozpoznania

skargi przez Sąd Najwyższy. Taki stan sprawy nie był spowodowany działaniami

podejmowanymi przez strony postępowania w tym przez skarżącego. Prowadzi

to zatem do wniosku, że w sprawie V ACa 1989/23 toczącej się przed Sądem

Apelacyjnym w Gdańsku doszło do nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu sprawy

w przedstawionym wyżej znaczeniu.

Należy zauważyć, że przedmiotowa skarga związana jest z jednym

z istotnych dla człowieka praw do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki,

a więc nie może zniknąć z pola widzenia konieczność przestrzegania

konstytucyjnych i europejskich standardów w tym względzie. Europejski Trybunał

Praw Człowieka niejednokrotnie wskazywał, że organy orzekające powinny

uwzględniać również czynniki leżące poza sądem, a wynikające z zaniedbań

systemowych państwa w tym zakresie. Sam fakt braku winy sędziego

w sprawnym rozpoznawaniu sprawy nie powinien mieć decydującego znaczenia.

Dla strony, czy też uczestnika postępowania nie ma bowiem znaczenia, gdzie tkwi

źródło przewlekłości postępowania: czy w zaniedbaniach i opieszałości sądu,

przepracowaniu czy objętości referatu sędziego, czy też w państwie,

które nie przyjęło odpowiednich rozwiązań w celu zapobieżenia systemowej

przewlekłości postępowań. Zła organizacja wymiaru sprawiedliwości,

brak odpowiedniego budżetu czy też zbyt duża ilość spraw przypadająca

na jednego sędziego nie powinny obciążać uczestników postępowania.

Prawem strony każdego postępowania jest bowiem zgodnie z art. 6 EKPCz,

aby odbyło się ono w rozsądnym terminie (zob. M. Mrowicki, Przewlekłość

postępowania i jej systemowy charakter w Polsce. Glosa do wyroku ETPC z 7 lipca

2015 r., nr: 72287/10, 13927/11 i 46187/11, LEX/el. 2016, s. 7).

Osobną kwestią jest natomiast ocena żądania skarżącego przyznania

sumy pieniężnej tytułem zadośćuczynienia za powstałą przewlekłość postępowania.

Z ugruntowanego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że wysokość sumy

pieniężnej musi być proporcjonalna do wielkości zwłoki. Należy także

uwzględnić okoliczność, że suma pieniężna zasądzana w związku

I NSP 134/25

8

ze stwierdzoną przewlekłością nie ma na celu wyrównania szkody powstałej

na skutek przewlekłości, ale ma stanowić swego rodzaju rekompensatę

za zwłokę w rozpoznaniu sprawy. Jak wskazuje się w orzecznictwie przyznanie

„odpowiedniej sumy pieniężnej” na podstawie art. 12 ust. 4 ustawy o skardze

na przewlekłość postępowania pełni także rolę sankcji dla państwa za wadliwe

zorganizowanie wymiaru sprawiedliwości (postanowienia Sądu Najwyższego:

z 2 marca 2016 r., III SPP 45/16; z 24 lutego 2016 r., III SPP 53/15).

W niniejszej sprawie postępowanie zainicjowane pozwem skarżącego

wniesionym dnia 2 lutego 2021 r. toczy się ponad 4 lata i nie zostało

prawomocnie zakończone. Przewlekłość postępowania wystąpiła na jednym

z jego etapów – w postępowaniu odwoławczym – i trwa prawie 19 miesięcy –

na dzień wniesienia skargi do Sądu Najwyższego. Kwota zasądzana na podstawie

art. 12 ust. 4 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania musi obejmować

kwotę 500 zł za każdy zakończony rok postępowania niezależnie, czy w określonej

fazie miała miejsce przewlekłość, czy też nie, przy czym musi być równa

co najmniej 2000 zł. Sąd może przyznać sumę pieniężną

wyższą niż 500 złotych za każdy rok trwania postępowania, jeżeli sprawa

ma szczególne znaczenie dla skarżącego, który swoją postawą nie przyczynił się

w sposób zawiniony do wydłużenia czasu trwania postępowania.

Sąd Najwyższy uznał, że na rzecz skarżącego należy zasądzić kwotę

2000 zł w związku ze stwierdzeniem przewlekłości w sprawie za okres

od 17 sierpnia 2023 r. do 3 kwietnia 2025 r., a w pozostałym zakresie żądanie

skargi oddalił. Wysokość tej kwoty jest proporcjonalna do wielkości zwłoki,

jej przyczyn o raz dotkliwości dla skarżącego (zob. postanowienie Sądu

Najwyższego z 6 stycznia 2006 r., III SPP 154/05). Kwota 2000 zł stanowi z jednej

strony wystarczającą rekompensatę dla skarżącego w związku ze stwierdzeniem

przewlekłości w sprawie, z drugiej zaś stanowi sankcję dla państwa za wadliwe

zorganizowanie wymiaru sprawiedliwości. Trzeba jeszcze zwrócić uwagę

na wskazane w art. 2 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania,

czynniki rzutujące na kwestię przewlekłości postępowania oraz rekompensaty

związanej z jej stwierdzeniem: stopień faktycznej i prawnej zawiłości sprawy,

znaczenie dla strony, która wniosła skargę oraz zachowanie się strony, która

I NSP 134/25

9

zarzuciła przewlekłość postępowania. Sprawa, której skarga dotyczy

ma dla skarżącego znaczenie z uwagi na jej przedmiot (kredyt frankowy). Należy

jeszcze wskazać, że zachowanie skarżącego w żaden sposób nie przyczyniło się

do przedłużenia postępowania. Wynikający z ustawy obowiązek uwzględniania

przez sąd okoliczności, że sprawa ma istotne znaczenie dla strony, która wniosła

skargę na przewlekłość i nie jest zawiła znajduje potwierdzenie w orzecznictwie.

W tych okolicznościach Sąd Najwyższy zgodnie z art. 12 ust. 4 ustawy

o skardze na przewlekłość postępowania orzekł, co do przyznania kwoty

zadośćuczynienia jak w pkt. 2 sentencji postanowienia.

Skarżący wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa na jego rzecz zwrotu

kosztów postępowania. Przedmiotowa skarga związana jest z przewlekłością

postępowania przed Sądem Apelacyjnym w Gdańsku (V ACa 1589/23).

Strona wnosząca skargę zobowiązana była do uiszczenia opłaty do skargi,

tym samym po jej stronie powstały koszty postępowania we wskazanej ustawowo

wysokości. Jednocześnie Sąd Najwyższy wskazuje, że skarżący nie wykazał jakie

inne niezbędne koszty postępowania prowadzonego przez stronę osobiście poniósł

w związku z przedmiotową skargą. Mając na uwadze powyższe, na podstawie

art. 17 ust. 3 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania, zwrócono

skarżącemu opłatę od skargi w wysokości 200 zł.

W zakresie kosztów zastępstwa procesowego Sąd Najwyższy, na podstawie

art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. art. 99 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. i w zw. z art. 8

ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania oraz § 14 ust. 3

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.

w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2015, poz. 1804 ze zm.),

orzekł jak w sentencji.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

sh

[a.ł]

I NSP 134/25

10