Skarga na przewlekłość w sprawie o ekwiwalent za urlop odrzucona bez wezwania

Pismem z 9 kwietnia 2025 r., które wpłynęło do Sądu Najwyższego (dalej:

„Sąd Najwyższy”) 14 kwietnia 2025 r., J. D. (dalej: „skarżący”), wniósł osobiście

skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego przed Sądem Apelacyjnym w

Lublinie w sprawie o sygn. akt I ACa 389/25 domagając się: „stwierdzenia

przewlekłości postępowania w sprawie o uzyskanie ekwiwalentu

za niewykorzystany urlop wypoczynkowy”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu

Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy z 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie

prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym

I NSP 152/25

2

prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez

nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn.: Dz.U. 2023, poz. 1725, dalej: „ustawa o

skardze na przewlekłość postępowania", "u.s.p.p.”), skarga powinna zawierać: (1)

żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy,

(2) przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie. Skargę niespełniającą tych

wymagań sąd właściwy do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia

braków (art. 9 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania).

Powyższe oznacza, że elementy konstrukcyjne skargi, o których mowa w art.

6 ust. 2 u.s.p.p. mają charakter fundamentalny i jakiekolwiek braki w tym zakresie

skutkują niemożnością merytorycznego rozpoznania skargi. Przedmiotowa skarga

nie zawiera wymaganych elementów konstrukcyjnych.

W związku z powyższym, na podstawie art. 9 ust. 1 u.s.p.p. Sąd Najwyższy

orzekł, jak w sentencji.

[r.g.]