Skarga na przewlekłość odrzucona, bo sprawa apelacyjna była zakończona już w 2024 roku

Ł. P. (dalej: „skarżący”) pismem z 18 listopada 2025 r. (data prezentaty

Sądu Najwyższego) wniósł do Sądu Najwyższego pismo zatytułowane „Wniosek”.

W piśmie tym skarżący zwrócił się „(…) do Prezesa Sądu Najwyższego o

zadośćuczynienie finansowe z powodu opieszałości Sądu w sprawie VIII AKa

327/23 do spr. XVIII K 8/23”.

Skarżący w uzasadnieniu wskazał: „(..) od wniesienia mego wniosku

do Sądu upłynął ponad rok, w trakcie którego nie wydarzyło się nic”.

Zauważył przy tym: „[w] ciągu tego roku nie otrzymałem, żadnych informacji

I NSP 519/25

2

co do wyznaczenia terminu posiedzenia wznawiającego mą sprawę, co napawa

mnie niepewnością”. Podkreślił też: „w mojej ocenie czas, który upłynął spełnia

przesłanki opieszałości Sądu, co z kolei jednoznacznie wiąże się

z zadośćuczynieniem finansowym”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023,

poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), strona może wnieść skargę

o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie

jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie

zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie

trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych

i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej

lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

Według art. 6 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość skarga powinna

zawierać: 1) żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie,

której skarga dotyczy oraz 2) przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie.

Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość,

skargę niespełniającą wymagań przewidzianych w art. 6 ust. 2 sąd właściwy

do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków.

Mając na względzie powyższe regulacje, Sąd Najwyższy stoi na stanowisku,

że skarga spełnia tylko wówczas wymagania formalne przewidziane w art. 6 ust. 2

pkt 1 i 2 ustawy o skardze na przewlekłość, jeśli skarżący wniesie żądanie

o stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie, którego skarga dotyczy,

a ponadto w uzasadnieniu skargi szczegółowo określi, w czym dopatruje się

nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy, tj. w sposób precyzyjny

przedstawi konkretne działania bądź zaniechania sądu rozpoznającego sprawę,

które w konsekwencji doprowadziły do zwłoki (zob. postanowienia

I NSP 519/25

3

Sądu Najwyższego z: 7 czerwca 2005 r., III SPP 103/05; 21 lutego 2007 r.,

III SPP 5/07). Bez podania powyższych okoliczności nie jest możliwa merytoryczna

ocena skargi.

Przekładając powyższe na realia przedmiotowej sprawy, należy podkreślić,

że skarżący nie wysunął żądania stwierdzenia przewlekłości postępowania.

Za żądanie takie nie można bowiem uznać sformułowania zawartego w piśmie:

„Zwracam się z wnioskiem do Prezesa Sądu Najwyższego o zadośćuczynienie

finansowe z powodu opieszałości Sądu w sprawie VIII Aka 327/23

do spr. XVIII K 8/23”.

Z tego powodu Sąd Najwyższy uznaje, że wniesiona skarga, ze względu

brak żądania stwierdzenia przewlekłości postępowania, musi być uznana

za oczywiście niewystarczającą dla spełnienia przesłanek ujętych w art. 6 ust. 2

pkt 1 ustawy o skardze na przewlekłość (por. postanowienia Sądu Najwyższego z:

15 stycznia 2008 r., III SPP 46/07; 16 kwietnia 2024 r., I NSP 211/23).

Niezależnie od powyższych rozważań, Sąd Najwyższy wskazuje, że zgodnie

z art. 5 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, wniesienie skargi na przewlekłość

postępowania jest dopuszczalne wyłącznie w toku postępowania, którego ta skarga

dotyczy. W przeciwnym razie musi być ona uznana za niedopuszczalną z mocy

prawa.

W niniejszej sprawie postępowanie VIII AKa 327/23 przed Sądem

Apelacyjnym w Warszawie zostało zakończone wyrokiem z 2 lutego 2024 r.

Skarżący wniósł natomiast skargę na powyższe postępowanie pismem

z 18 listopada 2025 r., czyli poza tokiem postępowania.

Z tych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 9 ust. 1 w zw. z art. 6

ust. 2 pkt 1 ustawy o skardze na przewlekłość, orzekł jak w sentencji

postanowienia.

[D.Z.]

I NSP 519/25

4

[a.ł]