Postępowanie zażaleniowe nie podlega skardze na przewlekłość. SN odrzucił skargę spółki z W.

Skargą datowaną na 18 listopada 2025 r. M. spółka z ograniczoną

odpowiedzialnością z siedzibą w W., zastępowana przez profesjonalnego

pełnomocnika, wniosła o stwierdzenie przewlekłości postępowania zażaleniowego

toczącego się przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie w sprawie o sygn.

VII AGz 190/25.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

I NSP 528/25

2

Według art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na

naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i

postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023,

poz. 1725, dalej: „u.s.p.p.”) strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w

postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do

rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające

do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to

konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej

niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej

wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

Stosownie do art. 5 ust. 1 u.s.p.p., skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu,

którego skarga dotyczy, nastąpiła przewlekłość postępowania, wnosi się w toku

postępowania w sprawie.

Sąd Najwyższy w swoim orzecznictwie wskazuje, że przez tok postępowania

w sprawie, w znaczeniu przyjętym w art. 2 ust. 1 i art. 5 ust. 1 u.s.p.p., należy

rozumieć postępowanie co do istoty sprawy (postanowienie Sądu Najwyższego z

11 maja 2022 r., I NSP 137/22). Postępowanie zażaleniowe jako incydentalne

(uboczne), którego bieg nie powoduje przejścia rozpoznania istoty sprawy do sądu

wyższej instancji, nie jest postępowaniem co do istoty sprawy. Powyższe oznacza,

że niedopuszczalna jest skarga na przewlekłość postępowania zażaleniowego

(postanowienie Sądu Najwyższego z 24 marca 2021 r., I NSP 191/20).

Mając na uwadze powyższe oraz biorąc pod uwagę, iż skarżący domaga się

stwierdzenia przewlekłości postępowania zażaleniowego (incydentalnego) Sąd

Najwyższy odrzucił skargę jako niedopuszczalną na podstawie art. 3986 § 3 w zw. z

art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 8 ust. 2 u.s.p.p.

Podstawę orzeczenia o kosztach sądowych w pkt. 2 postanowienia –

uiszczonej przez skarżącą opłacie od skargi w kwocie 200 zł – stanowi

art. 17 ust. 3 u.s.p.p., zgodnie z którym uwzględniając lub odrzucając skargę, sąd

z urzędu zwraca uiszczoną od niej opłatę.

[P.Sz.]

I NSP 528/25

3

[r.g.]