Skarga partii N. na uchwałę PKW odrzucona, bo podpisał ją skarbnik

Państwowa Komisja Wyborcza (dalej jako: „PKW”) uchwałą nr 195/2025

z 16 czerwca 2025 r. w sprawie sprawozdania partii politycznej N. (dalej także:

„Skarżąca”) o źródłach pozyskania środków finansowych w 2023 r., działając na

podstawie art. 38a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o partiach

politycznych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1215; dalej jako: „u.p.p.”), postanowiła

odrzucić sprawozdanie partii politycznej N. o źródłach pozyskania środków

finansowych, w tym o kredytach bankowych i warunkach ich uzyskania oraz o

wydatkach poniesionych ze środków Funduszu Wyborczego w 2023 r. z powodu

nieudzielenia odpowiednich wyjaśnień na pytania PKW, co uniemożliwiło

potwierdzenie zgodności z prawem gospodarki finansowej Partii

w 2023 r., rodząc uzasadnione domniemanie, że Partia przyjmowała w okresie

sprawozdawczym środki finansowe z naruszeniem przepisów u.p.p.,

przede wszystkim art. 24 ust. 1 w zw. z art. 25 ust. 1 u.p.p.

Pismem z 30 czerwca 2025 r., tj. w ustawowym terminie, partia polityczna N.

wywiodła skargę na ww. uchwałę PKW z 16 czerwca 2025 r. Skargę podpisał jej

skarbnik – R. Ł. (k. 4 akt sprawy).

Pismem 5 sierpnia 2025 r. sierpnia 2025 r. PKW wniosła w pierwszej

kolejności o odrzucenie skargi, jako wniesionej z naruszeniem art. 871 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu, jako wniesiona przez nieuprawnioną do tego

osobę.

Zgodnie z art. 34b ust. 1 u.p.p., w przypadku odrzucenia informacji

przez PKW partia polityczna ma prawo, w terminie 7 dni od dnia doręczenia

postanowienia o odrzuceniu informacji, wnieść do Sądu Najwyższego skargę

na postanowienie PKW w przedmiocie odrzucenia informacji. Rozpatrzenie skargi

przez Sąd Najwyższy następuje w składzie 7 sędziów. Do rozpatrzenia skargi

I NSW 10679/25

3

stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu

nieprocesowym (art. 34b ust. 2 u.p.p.).

W świetle powyższego należy stwierdzić, że skarga powinna spełniać

wymogi formalne określone dla pisma procesowego, a przy jej wniesieniu

obowiązuje tzw. przymus adwokacko-radcowski, zgodnie bowiem z art. 871

§ 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron

zasadniczo przez adwokatów lub radców prawnych (zob. M. Dębska,

Ustawa o partiach politycznych. Komentarz, Warszawa 2013).

Sąd Najwyższy konsekwentnie uznaje za niedopuszczalne wniesienie skargi

na uchwałę PKW o odrzuceniu sprawozdania partii politycznej o źródłach

pozyskania środków finansowych z naruszeniem art. 871 k.p.c.

(postanowienia Sądu Najwyższego z: 27 października 2022 r., I NSW 7/22;

3 listopada 2022 r., I NSW 11/22, 21 lutego 2023 r., I NSW 1/23 oraz 23 kwietnia

2024 r., I NSW 8/24). Złożenie skargi z niedochowaniem tzw. przymusu

adwokacko-radcowskiego skutkuje koniecznością jej odrzucenia a limine,

bez wzywania do usunięcia tego uchybienia. Wadliwość w postaci niedochowania

tzw. przymusu adwokacko-radcowskiego nie podlega bowiem konwalidacji

(postanowienie Sądu Najwyższego z 21 października 2021 r., IV CO 170/21).

W niniejszej sprawie skargę podpisał R. Ł. – skarbnik partii politycznej N. (k.

4 akt sprawy). R. Ł. nie wskazał, że wykonuje zawód adwokata lub radcy prawnego.

Jego nazwisko nie figuruje także na listach adwokatów oraz radców prawnych,

udostępnianych publicznie przez właściwe samorządy zawodowe – co Sąd

Najwyższy zweryfikował z urzędu.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł o odrzuceniu skargi

na podstawie art. 34b ust. 2 u.p.p. w zw. z art. 13 § 2 oraz art. 871 § 1 k.p.c.

D.Z.

[r.g.]

Krzysztof Wiak

Paweł Czubik

Marek Dobrowolski

Joanna Lemańska

I NSW 10679/25

4

Grzegorz Pastuszko

Maria Szczepaniec

Paweł Wojciechowski