Spór o świadectwo pochodzenia energii. SN oddalił zażalenie spółki

Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2025 r., sygn. akt VII AGz 70/25, Sąd

Apelacyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną.

Na powyższe postanowienie zażalenie wywiodła strona powodowa,

zaskarżając je w całości.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:

I NZ 40/25

2

1. Art. 3981 § 2 k.p.c. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie

i w konsekwencji uznanie, że skarga kasacyjna od postanowienia Sądu

Apelacyjnego w przedmiocie oddalenia zażalenia jest niedopuszczalna;

2. Art. 3984 § 1 k.p.c. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie

i w konsekwencji uznanie, że skarga kasacyjna nie spełnia wymagań określonych

we wskazanym przepisie co skutkowało odrzuceniem skargi kasacyjnej;

3. Art. 3986 § 1 k.p.c. - poprzez jego zastosowanie i w konsekwencji

odrzucenie skargi kasacyjnej;

4. Art. 47956 § 2 k.p.c. - poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji

nieuwzględnienie skargi kasacyjnej co spowodowało nierozpatrzenie sprawy

Powoda przez Sąd Najwyższy.

Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego

postanowienia i uwzględnienie skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu

Apelacyjnego w Warszawie w przedmiocie oddalenia zażalenia.

Na powyższe zażalenie odpowiedź wniósł pozwany domagając się jego

oddalenia w całości oraz zasądzenia od powoda na swoją rzecz kosztów

postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm

przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3981 § 1 k.p.c., od wydanego przez sąd drugiej instancji

prawomocnego wyroku lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu

albo umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie strona,

Prokurator Generalny, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka

może wnieść skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego, chyba że przepis

szczególny stanowi inaczej.

Z przywołanego wyżej przepisu wynika, że ustawodawca tworzy zamknięty

katalog rodzajów orzeczeń, które podlegają zaskarżeniu w drodze skargi kasacyjnej

przez legitymowany podmiot. Tym samym literalnie wskazuje on, w jakich

przypadkach wykorzystanie tego środka procesowego jest prawnie dopuszczalne,

przesądzając zarazem a contrario, że w stosunku do orzeczeń niemieszczących się

I NZ 40/25

3

w kodeksowym katalogu skargi kasacyjnej wnieść nie można; nie da się tego

uczynić nawet w sytuacji, gdy dany judykat kończy postępowanie w sprawie.

Tak pomyślanej reguły nie koryguje przywołany przez skarżącego art. 47956

§ 2 k.p.c. – przepis, zgodnie z którym skarga kasacyjna od orzeczenia sądu drugiej

instancji przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia.

Unormowanie to, określając jeden z aspektów postępowania z zakresu regulacji

energetyki, w swej istocie dotyczy jedynie wymogu kwotowego uzależniającego

możliwość wniesienia skargi kasacyjnej, o jakim mowa w art. 3982 § 1 k.p.c.

(S. Krześ, A. Sikorski, Komentarz do art. 47956 § 2 k.p.c., [w:] Kodeks postępowania

cywilnego. Komentarz, Warszawa 2025). W żadnym zatem wypadku

nie można go wiązać z rodzajami orzeczeń wskazanymi w art. 3981 § 1 k.p.c.

Przy takiej jego normatywnej zawartości i językowej redakcji nie sposób dojść

do podobnego wniosku.

W tym miejscu wypada przypomnieć, że przepisy prawne wprowadzające

wyjątki – a art. 47956 § 2 k.p.c. jako lex specialis jest niewątpliwie wyjątkiem

dotyczącym warunków dopuszczalności wniesienia skargi kasacyjnej –

nie podlegają wykładni rozszerzającej i nie mogą być odczytywane w sposób inny

niż literalny (exceptiones non sunt extendendae). Stosujący je podmiot pozostaje

zatem pozbawiony prawa do wydobywania z nich norm, które wykraczają poza

to, co wynika wprost z warstwy językowej i stanowi wyraz oczywistych intencji

prawodawcy.

Powyższe oznacza, że skarga kasacyjna w postępowaniu z zakresu regulacji

energetyki przysługuje od wydanego przez sąd II instancji prawomocnego wyroku

lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania

kończących postępowanie w sprawie. Odmienna interpretacja stanowiłaby

naruszenie zasad dotyczących relacji zachodzących pomiędzy przepisami ogólnymi

i szczególnymi. W przypadku, gdy ustawa nie wprowadza rozwiązań szczególnych

w danym zakresie, zastosowanie znajdują normy ogólne.

Przenosząc powyższe na realia rozpoznawanej sprawy, należy podkreślić,

że przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie Sądu Apelacyjnego

z 30 kwietnia 2025 r. oddalające zażalenie skarżącego na postanowienie

Sądu Okręgowego w Warszawie z 19 grudnia 2024 r. wydanego w sprawie

I NZ 40/25

4

o sygn. XVII Amz 93/23, którym sąd pierwszej instancji oddalił zażalenie powoda

na postanowienie Prezesa URE odmawiające powodowej spółce wydania

świadectwa pochodzenia dla energii elektrycznej. Z treści tego postanowienia

wynika, że choć kończy ono postępowanie w sprawie, to jednak nie należy

do żadnej z kategorii orzeczeń wskazanych w art. 3981 § 1 k.p.c. To zaś oznacza,

że nie podlega ono zaskarżeniu w drodze skargi kasacyjnej (zob. postanowienia

Sądu Najwyższego z: 21 września 2006 r., II PZ 33/06; 7 kwietnia 2010 r.,

II PZ 10/10, 6 marca 202 r., I NZ 42/23).

Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty wskazujące na naruszenie art. 3981

§ 2 k.p.c., art. 3984 § 1 k.p.c. oraz art. 3986 § 1 k.p.c. Wynika to stąd, że skarżący

nie przedstawia żadnych argumentów na ich poparcie.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd Najwyższy zajmuje stanowisko,

że skarga kasacyjna wniesiona przez skarżącego jako niedopuszczalna podlegała

odrzuceniu.

Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814 k.p.c.

w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., orzeka jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.

O kosztach postępowania zażaleniowego Sąd Najwyższy orzeka

na podstawie art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.,

art. 3941 § 3 k.p.c. i art. 39821 k.p.c. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 10 ust. 2

pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie

opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1935

z późn. zm.), jak w punkcie 2 postanowienia.

[a.ł]