Skarga kasacyjna od oddalenia zażalenia niedopuszczalna. SN oddalił zażalenie spółki

Postanowieniem z 5 czerwca 2025 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie

w sprawie o sygn. VII AGz 123/25 odrzucił skargę kasacyjną E. spółki z

ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą

w R. (dalej: „powód” lub „skarżący”) od postanowienia

I NZ 45/25

2

Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 18 kwietnia 2025 r., VII AGz 123/25,

wskazując na jej niedopuszczalność.

Sąd Apelacyjny podkreślił, że regulacja art. 3981 § 1 k.p.c. wyłącza

dopuszczalność skargi kasacyjnej od innych niż enumeratywnie w niej

wymienionych prawomocnych postanowień sądu drugiej instancji, chociażby

kończyły one postępowanie w sprawie. Wobec powyższego Sąd II instancji uznał,

że od wskazanego przez skarżącego postanowienia Sądu Apelacyjnego wydanego

w postępowaniu zażaleniowym skarga kasacyjna nie przysługuje i jako taka

jest niedopuszczalna. Biorąc pod uwagę art. 3986 § 2 w zw. z art. 3981 § 1 k.p.c.,

odrzucił skargę kasacyjną.

Od powyższego orzeczenia zażalenie wniósł powód, zaskarżając je

w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie:

1. art. 3981 § 2 k.p.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie

i w konsekwencji uznanie, że skarga kasacyjna od postanowienia

Sądu Apelacyjnego w przedmiocie oddalenia zażalenia jest niedopuszczalna;

2. art. 3984 § 1 k.p.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie

i w konsekwencji uznanie, że skarga kasacyjna nie spełnia wymagań określonych

we wskazanym przepisie co skutkowało odrzuceniem skargi kasacyjnej;

3. art. 3986 § 1 k.p.c. poprzez jego zastosowanie i w konsekwencji

odrzucenie skargi kasacyjnej;

4. art. 47956 § 2 k.p.c. poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji

nieuwzględnienie skargi kasacyjnej co spowodowało nierozpatrzenie sprawy

powoda przez Sąd Najwyższy.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie

zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie skargi kasacyjnej złożonej

przez powoda od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Warszawie w przedmiocie

oddalenia zażalenia.

W

odpowiedzi

na

zażalenie

P.

wniósł

o jego oddalenie oraz zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów

postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm

przepisanych.

I NZ 45/25

3

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3981 § 1 k.p.c., od wydanego przez sąd drugiej instancji

prawomocnego wyroku lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu

albo umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie strona,

Prokurator Generalny, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka

może wnieść skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego, chyba że przepis

szczególny stanowi inaczej. Z przywołanego przepisu wynika, że ustawodawca

tworzy zamknięty katalog rodzajów orzeczeń, które podlegają zaskarżeniu

w drodze skargi kasacyjnej przez legitymowany podmiot. Tym samym literalnie

wskazuje on, w jakich przypadkach wykorzystanie tego środka procesowego

jest prawnie dopuszczalne, przesądzając zarazem a contrario, że w stosunku

do orzeczeń niemieszczących się w kodeksowym katalogu skargi kasacyjnej

wnieść nie można; nie da się tego uczynić nawet w sytuacji, gdy dany judykat

kończy postępowanie w sprawie.

Tak pomyślanej reguły nie koryguje przywołany przez skarżącego art. 47956

§ 2 k.p.c. – przepis, zgodnie z którym skarga kasacyjna od orzeczenia sądu drugiej

instancji przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia.

Unormowanie to, określając jeden z aspektów postępowania z zakresu regulacji

energetyki, w swej istocie dotyczy jedynie wymogu kwotowego uzależniającego

możliwość wniesienia skargi kasacyjnej, o jakim mowa w art. 3982 § 1 k.p.c.

(S. Krześ, A. Sikorski, Komentarz do art. 47956 § 2 k.p.c., [w:] Kodeks postępowania

cywilnego. Komentarz, Warszawa 2025). W żadnym zatem wypadku nie można

go wiązać z rodzajami orzeczeń wskazanymi w art. 3981 § 1 k.p.c.

W tym miejscu wypada przypomnieć, że przepisy prawne wprowadzające

wyjątki – a art. 47956 § 2 k.p.c. jako lex specialis jest niewątpliwie wyjątkiem

dotyczącym warunków dopuszczalności wniesienia skargi kasacyjnej –

nie podlegają wykładni rozszerzającej i nie mogą być odczytywane w sposób inny

niż literalny (exceptiones non sunt extendendae).

Przenosząc powyższe na realia rozpoznawanej sprawy, należy podkreślić,

że przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie Sądu Apelacyjnego

z 18 kwietnia 2025 r. oddalające zażalenie skarżącego na postanowienie

I NZ 45/25

4

Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

z 9 stycznia 2025 r. wydanego w sprawie o sygn. XVII Amz 44/24,

którym Sąd pierwszej instancji oddalił zażalenie powoda na postanowienie P.

odmawiające powodowej spółce wydania świadectwa pochodzenia dla energii

elektrycznej. Z treści tego postanowienia wynika, że choć kończy ono

postępowanie w sprawie, to jednak nie należy do żadnej z kategorii orzeczeń

wskazanych w art. 3981 § 1 k.p.c. To zaś oznacza, że nie podlega ono zaskarżeniu

w drodze skargi kasacyjnej (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 21 września

2006 r., II PZ 33/06; 7 kwietnia 2010 r., II PZ 10/10, 6 marca 2024 r.,

I NZ 42/23).

Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty wskazujące na naruszenie art. 3981

§ 2 k.p.c., art. 3984 § 1 k.p.c. oraz art. 3986 § 1 k.p.c. Wynika to stąd, że skarżący

nie przedstawia żadnych argumentów na ich poparcie.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd Najwyższy zajmuje stanowisko,

że skarga kasacyjna wniesiona przez skarżącego jako niedopuszczalna podlegała

odrzuceniu, uznając tym samym, że postanowienie Sądu Apelacyjnego

w Warszawie z 5 czerwca 2025 r., VII AGz 123/25, było prawidłowe.

Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814

w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.

O kosztach postępowania zażaleniowego Sąd Najwyższy orzekł

na podstawie art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.,

art. 3941 § 3 k.p.c. i art. 39821 k.p.c. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 10 ust. 2

pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie

opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1935 z późn.

zm.), jak w punkcie 2 postanowienia. W tej ostatniej kwestii Sąd Najwyższy

uwzględnił fakt, że r.pr. G.D., pełnomocnik P., de facto

nie prowadziła sprawy w II instancji sądowej.

D.Z.

[a.ł]

I NZ 45/25

5